Απόφαση εκτός συνόρων με εσωτερικό αντίκτυπο

Του Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗ

Σε, περίπου, μία ώρα, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα εκδώσει την απόφασή του για την προσφυγή των Σκοπίων κατά της χώρας μας. Μια προσφυγή την οποία, ως χώρα, αφήσαμε στη μοίρα της –όπως, εξάλλου, κάναμε επί χρόνια, με το θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας. >>>

Το παρεμπόριο, οι καταστροφές των μαϊμούδων και οι ξυπόλητοι συμπολίτες μας

Του Δ.Ι.Ασ.

Τον είδα νωρίς, στην λαϊκή αγορά της γειτονιάς. Τον έχω δει ξανά. Δεν αγοράζει. Βλέπει. Περιμένει το κλείσιμο. Τότε, με τα λίγα ευρώ του θα αγοράσει μερικά πράγματα κι έπειτα θα πάει να ψάξει στους κάδους απορριμμάτων για να συμπληρώσει τις προμήθειες του φτωχικού του τραπεζιού.

Τετέλεσται κύριοι…

Του Δ.Ι.Ασ.

Οι Ευρωπαίοι “ηγέτες” που χαριεντίζονταν στη σύνοδο του Eurogroup, προχθές, αποδείχτηκαν μικροί να διαχειριστούν μια κρίση που είναι ευρωπαϊκή, συστημική –κι όχι ελληνική. Ό,τι κι αν σκαρφιστούν, από ΄δω και στο εξής, το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι να δουν, από καλύτερη γωνία, την καταστροφή. >>>

Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, κύριοι…

Του Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗ

Από το πρωί σήμερα προσπαθούν, όλοι, να μας πείσουν ότι, αν δεν συμφωνήσουν –αν δε συναινέσουν- οι πολιτικοί αρχηγοί, οδηγούμαστε σε αδιέξοδο. Ώρα, λοιπόν, να γράψω τη μεγαλύτερη κοινοτυπία, που, όμως, είναι πέρα για πέρα αληθινή: Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, κύριοι… >>>

Έχει ομίχλη στη Θεσσαλονίκη

Του Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗ

Μα τι στην ευχή; Είναι τόσο πυκνή η ομίχλη στη Θεσσαλονίκη και δε βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας; Και μη μου πείτε ότι υπερβάλω, αλλά δεν είναι δυνατό να καταρρέουν τα πάντα γύρω μας, να βάζουμε πινακίδα “Πωλείται” σε ό,τι …>>>

Κότες και κακαρίσματα

Του Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗ

Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο εν βρασμώ ψυχικής ορμής. Βγαίνει από μέσα μου σαν κραυγή κατά όλων αυτών που κρύβονται πίσω από τα φουστάνια τους και μιλούν για τον έναν και τον άλλον λες και …>>>

Απεργίες και πονηρίες…

Του Δ.Ι.ΑΣ.

Δε θα εξετάσω το αν θα έπρεπε οι δημοσιογράφοι να απεργήσουν την ίδια μέρα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Γιατί είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Θα εξετάσω μόνον το ότι, εν μέσω απεργίας, “συνάδελφοι” δημοσιογράφοι, ενδεδυμένοι το φερετζέ του Blogger, δούλεψαν

Το φαινόμενο Γκλέτσος

του Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗ

Χαμογέλασα όταν έμαθα πως ο Απόστολος Γκλέτσος, δήμαρχος Στυλίδας και, ως πρόσφατα, αγαπημένος ζεν πρεμιέ και μπον βιβέρ, δίνει μάχη κατά των διοδίων. Ξεσηκώθηκα, όμως, όταν τον είδα να κινείται ανάμεσα στο πλήθος, να κάνει “χάι φάιβ” με τους αγρότες και να φώνάζει “κρατάτε γερά τα μπλόκα, παιδά”! Και πιστεύω ότι τον αδικούν όσοι κοροϊδεύουν την προσπάθειά του.

Και λέω “αδικούν”, για να μην πω τίποτα χειρότερο.

Θα τρελαθούμε εντελώς!

Συγνώμη για τον τίτλο, αλλά άκουγα τον Αργύρη Αργυριάδη, υποψήφιο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στην Α Θεσσαλονίκης, που μιλούσε για το μέλλον της Θεσσαλονίκης και παραλλήλιζε την πόλη με τη Βαρκελώνη, που έγινε κόσμημα. Θα του εξηγήσω, λοιπόν, πως στην Βαρκελώνη έπεσε πολύ και κρατικό χρήμα, για τους Ολυμπιακούς αγώνες, κάτι που εδώ ΔΕΝ έγινε. Γιατί το κρατικό χρήμα των Ολυμπιακών Αγώνων κατευθύνθηκε στα τσιμεντένια κουφάρια της Αθήνας,

Μαζί (τα) τρέξαμε...

Ο πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, σε διατατικές πριν την υπερπροσπάθεια. Εκ δεξιών του αρχαίος Αθηναίος πολίτης. Οι πληροφορίες ότι έρχονται στην Ελλάδα για συναυλίες οι Village People ελέγχονται ως ανακριβείς. Εξάλλου, ένα από τα μέλη του γνωστού συγκροτήματος δεν είναι, πλέον, εν ζωή...

Παρακολούθησα την προσπάθεια του πρωθυπουργού της χώρας, Γιώργου Παπανδρέου, να τρέξει στο Μαραθώνιο της Αθήνας, μαζί με τους Αθηναίους πολίτες. Πολίτης απλός κι αυτός, σπόρτσμαν, φίλος του αθλητισμού, με ικανοποιητικές (για ερασιτέχνη αθλητή) επιδόσεις. Συγκινήθηκα. Δεν είναι και λίγο να βλέπεις κοτζάμ πρωθυπουργό να επιδίδεται σε

Να σβήσουμε τη φωτιά με δυναμίτη

Από χθες το βράδυ ακούω διάφορες απόψεις για το περιστατικό της Σουρωτής. Γι αυτήν τη δολοφονική επίθεση μιας ομάδας αληταράδων, κατά στελεχών της ομάδας του Άρη. Κι ακούω αναλύσεις και απόψεις που, δυστυχώς, δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Ας αφήσουμε πίσω το ποιοι ήταν οι δράστες και ποια τα θύματα. Θα μπορούσε να ήταν κι αντίστροφα. Ας δούμε τα πράγματα έτσι όπως είναι:
Αυτήν τη στιγμή, στη χώρα μας -όπως και σε άλλες χώρες του εξωτερικού- υπάρχουν ενεργοί στρατοί αλητών. Συντονίζουν τη δράση τους μέσω Ίντερνετ και οργανώνουν χτυπήματα με παραγγελία κάποιων που εμφανίζονται ως αρχηγοί τους.
Στην Αγγλία, οι στρατοί αυτοί έμειναν εκτός γηπέδων. Συνεχίζουν, όμως, τη δράση τους, εκτός αυτών. Κλείνουν ραντεβού και χτυπιούνται, μεταξύ τους, σε αλάνες και εγκαταλειμμένα εργοστάσια. Κάνουν επιδρομές σε μπαράκια - στέκια "αντιπάλων". Δρουν παράνομα στο δικό τους περιβάλλον -κι όποιος θέλει μπορεί να κρατηθεί μακριά.
Στις υπόλοιπες χώρες δεν έχει γίνει το παραμικρό. Απλά, λόγω αυστηρών νόμων, τα επεισόδια γίνονται σπάνια -αλλά γίνονται. Εδώ, δεν υπάρχει αυστηρό νομικό πλαίσιο -κι όπου υπάρχει δεν τηρείται.
Το θέμα θα λυθεί μόνον αν το θέλουμε όλοι: Η πολιτεία να εφαρμόσει το νόμο: Προκάλεσαν επεισόδια οι οπαδοί σου; Διαλύεσαι κύριε! Σταματάει να υπάρχει αυτή η ομάδα, πέφτει κατηγορία, εξατμίζεται! Δεν υπάρχει δικαιολογία του στιλ "είναι ένας ιστορικός σύλλογος"! Και οι Βαβυλώνιοι ήταν ένας ιστορικός λαός, με προσφορά στην ανθρωπότητα. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχουν. Έτσι απλά.
Οι ΠΑΕ να δώσουν στη δικαιοσύνη αυτά που ξέρουν. Έχουν (ή, θα έπρεπε να έχουν) στα χέρια τους βίντεο και φωτογραφίες. Ας τα παραδώσουν. Η δικαιολογία "είδατε τι έγινε με τον Νικολαϊδη, τα πράγματα έγιναν χειρότερα", είναι αστεία. Τον Ντέμη Νικολαϊδη τον άφησαν μόνο του κόντρα σε όλους. Κανείς δεν του συμπαραστάθηκε. Αν το ίδιο έκαναν κι οι υπόλοιποι πρόεδροι, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Η αστυνομία να προλαμβάνει. Δεν μπορεί να διεξάγεται ντέρμπι και να μην υπάρχει αστυνομικός στο γήπεδο. Ειδικά όταν έχουμε προηγούμενα ακόμη και σε αγώνα μπάσκετ κορασίδων.
Οι ραδιοφΟνικοί (με όμικρον) να σταματήσουν να προάγουν τη βία. Μεταδόσεις μηνυμάτων και ηλίθιων τηλεφωνημάτων χουλιγκάνων που βρίσκονται υπό την επήρεια ουσιών, να σταματήσουν. Έχει κι ο χαβαλές τα όριά του. Τα ερτζιανά της πόλης έχουν ισοπεδωθεί.
Οι δημοσιογράφοι να αποφασίσουν, επιτέλους, να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτοί που έκαναν, χθες, την επίθεση στη Σουρωτή, δηλώνουν ΠΑΟΚτσήδες. Έκαναν, όμως, μεγαλύτερο κακό στην ομάδα τους. Ας το λέγαμε, επιτέλους. Κι ας πούμε και το τι έγινε στη φυσούνα, στο περίφημο ματς του Άρη με τον Ηρακλή, ας μιλήσουμε για το τι έγινε στο Καυτανζόγλειο στο ματς με τον ¨Αρη.
Και, τέλος, οι φίλαθλοι. Αφού τους ικανοποιεί να μην μπορούν τα παιδιά τους να γυρνούν, στους δρόμους, με φανέλες των ομάδων -ή, αν γυρνούν, να κινδυνεύουν από τον κάθε μπερδεμένο- τι να πω... Γιατί αυτό συμβαίνει σήμερα.
Ας το πάρουμε χαμπάρι. Όταν ξεσπά φωτιά σε δεξαμενές πετρελαίου και βενζίνης, η Πυροσβεστική τη σβήνει τοποθετώντας δυναμίτη και προκαλώντας έκρηξη.

Γιατί έγινα σπάνιος...

Με κατηγορούν ότι έχω γίνει σαν την "Κεφαλή του Ερμή". Το γνωστό γραμματόσημο των Ελληνικών Ταχυδρομείων, που θεωρείται το πιο σπάνιο ελληνικό γραμματόσημο. Με κατηγορούν ότι σπάνια δημοσιεύω δημοσιογραφικά νέα, πλέον.
Έτσι είναι. Έχουν δίκιο. Δημοσιεύω αναρτήσεις όλο και πιο σπάνια στο συγκεκριμένο ιστολόγιο. Κι ο λόγος είναι απλός: Όπως όλα τα μέλη της ΕΣΗΕΜ-Θ, έτσι κι εγώ δεν έχω ενημέρωση.
Οι συνεδριάσεις του δ.σ. γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Κι όσα έγραφα, κατά καιρούς, στηρίζονταν στην ενημέρωση μελών του δ.σ. τα οποία πιστεύουν στην ελεύθερη ενημέρωση.
Και η άλλη πλευρά; Απλά με κατηγορεί ότι "γράφω μόνον την άποψη συγκεκριμένων", με ρωτά "για ποιο λόγο δεν ρωτώ κι αυτούς" κι άλλα τέτοια. Κι όποτε τους ρώτησα, πήρα την απάντηση: "Για να τα κάνεις φέιγ βολάν στο blog σου; Εμείς είμαστε εδώ, για να προστατεύουμε την Ένωση κι εσύ δε βοηθάς με αυτήν την τακτική".
Αυτός είναι, λοιπόν, ο λόγος: Η δημοσίευση των προβλημάτων δε βοηθά. Προάγει το κουτσομπολιό. Αυτή είναι η άποψη, όπως την ερμηνεύω εγώ.
Άρα, τι κάνουμε; Όπως επί Στάλιν, συζητά το κονκλάδιο μεταξύ του, ομφαλοσκοπείται και στη συνέχεια θαυμάζει τον υπέροχο ομφαλό που διαθέτει(ειδικά στις μέρες μας υπάρχουν, σε κοινή θέα, πολύ πιο όμορφοι θηλυκοί ομφαλοί, στολισμένοι με διαμαντάκια και δαχτυλιδάκια, τους οποίους προτιμώ).
Όσο γι αυτά που γράφονται σε άλλα ιστολόγια, δεν έχω λόγο να τα αναπαράγω. Δεν μπορώ να τα διασταυρώσω και τα αφήνω να τα διαβάζετε εκεί, χωρίς να μπορώ να σας πω αν είναι έτσι, ή όχι. Κι επιλέγω να μην γράφω.
Η λύση είναι μία: Ανοικτά πρακτικά. Να μπορεί, το κάθε μέλος της ΕΣΗΕΜ-Θ να τα διαβάσει, από την ιστοσελίδα της Ένωσης, χρησιμοποιώντας όνομα και μυστικό κωδικό. Είναι πολύ απλό να γίνει. Και πολύ εύκολο να διαπιστωθεί ποιος από αυτούς που τα διάβασαν τα αναπαρήγαγε με τον οποιονδήποτε τρόπο.
Τις ημέρες αυτές, επιτροπή της ΕΣΗΕΜ-Θ υποτίθεται ότι μελετά την αλλαγή καταστατικού. Αλήθεια, χρειάζεται αλλαγή καταστατικού; Θα είναι αλλαγή; Ή, θα είναι μια επαναδιατύπωση με πρόσθετα άρθρα για να "βολέψουμε" κάποιες καταστάσεις που χρονίζουν; Αν και την απάντηση τη γνωρίζω, θα περιμένω και θα επανέλθω. Στο υπάρχον κατστατικό, πάντως, προβλέπεται ότι "οι συνεδριάσεις του δ.σ. είναι ανοικτές για τα μέλη". Κι επειδή ανοικτές συνεδριάσεις δε γίνονται σε μία αίθουσα όπου, με δυσκολία χωρά το ίδιο το δ.σ. με τους υπαλλήλους της Ένωσης, οι ανοικτές συνεδριάσεις μπορούν να γίνουν πραγματικότητα στο Διαδίκτυο.
Αν θέλετε, συνάδελφοι του δ.σ., εκλάβετε το παρόν (που διατυπώθηκε ΚΑΙ στη γενική συνέλευση στην τοποθέτησή μου) ως πρόταση για το νέο καταστατικό: Πραγματικά ανοικτές συνεδριάσεις των δ.σ. Μέσω Διαδικτύου.
Τολμήστε. Εμπρός λοιπόν... Για να σταματήσει η παραπληροφόρηση μερικών και ο αποκλεισμός από την πληροφόρηση άλλων.

25.100 επισκέψεις

Μπορεί κάποιοι να πανηγυρίζουν τους χιλιάδες καθημερινούς επισκέπτες τους. Εμείς θα πανηγυρίσουμε για τις 25.100 επισκέψεις που δεχτήκαμε και ευχαριστούμε, έναν προς έναν, όσους διάλλεξαν το salonicanews για την ενημέρωσή τους.

Η υπόθεση των Blog άρχισε από τους δημοσιογράφους. Στον πόλεμο του Κόλπου, επί προεδρίας Κλίντον, οι αμερικανοί δημοσιογράφοι διαπίστωσαν ότι άλλα έστελναν κι άλλα δημοσιεύονταν. Χρησιμοποίησαν, έτσι, τα blogs, για να "περάσουν" τις κομμένες ανταποκρίσεις.

Έτσι η ενημέρωση πέρασε από τα επαγγελματικά sites στα blog. Μόνον που, στην Ελλάδα, όπως όλα, έτσι και αυτή η υπόθεση, πήρε στραβό δρόμο. Οι "ιδιοκτήτες" των ιστολογίων διαγκωνίζονται για το ποιος έχει πρώτος την είδηση και το ποιος τους περισσότερους επισκέπτες. Όποια λάθη έκαναν και οι εφημεριδάδες στο παρελθόν. Και να πού κατάντησαν. Να ψάχνουν αναγνώστες με το τουφέκι.

Τα Blog, δυστυχώς, από κέφι έγιναν καταναγκαστικά έργα. Σκοτώνονται οι Bloggers να διατηρήσουν την πρωτιά, να μπουν στο Alexa, να δώσουν πρώτοι μία είδηση. Και χάνουν, έτσι, την ουσία: Να δώσουν μια διασταυρωμένη είδηση, να γράψουν ένα καλό κείμενο, να "περάσουν" κάποια πράγματα που δε θα δουν ποτέ το φως της δημοσιότητας στα κλασσικά ΜΜΕ. Μετρατρέπονται κι αυτοί σε κυνηγούς οπαδών-αναγνωστών.

Στο salonicanews θα προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τέτοιου είδους παιδικές ασθένειες. Θα συνεχίσουμε να μεταδίδουμε ειδήσεις που αφορούν τη Θεσσαλονίκη, ή έχουν για πηγή τη Θεσσαλονίκη. Αφού τις διασταυρώσουμε. Κι ας αργούμε. Κι ας γράφουμε για δέκα μερακλήδες. Στο κάτω-κάτω της γραφής, κάνουμε το κέφι μας. Και το κάνουμε επώνυμα.

Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗΣ

Μάθαμε να οδηγούμε;

ΓΡΑΦΕΙ Ο Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗΣ

Διάβαζα, ξαναδιάβαζα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Εκτός από ένα τροχαίο στη Χαλκιδική, με έναν νεκρό και μία τραυματία, στη Βόρειο Ελλάδα δε θρηνούσαμε, απόγευμα της Δευτέρας του Πάσχα 20 Απριλίου 2009, άλλο θύμα σε τροχαίο δυστύχημα. Έκανα το σταυρό μου, μια παράκληση στο Βούδα και μια μετάνοια στον Αλλάχ κι άρχισα να αναλογίζομαι πώς έγινε αυτό το καλό. Μάθαμε, αιφνιδίως, να οδηγούμε σωστά;
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι, μέσα σε ελάχιστες ημέρες αποφασίσαμε να οδηγούμε με σύνεση. Τυχαίο θα είναι το γεγονός, το δίχως άλλο. Και το λέω με σιγουριά αυτό, καθώς, βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, βρέθηκα στην παλιά εθνική οδό Έδεσσας - Θεσσαλονίκης και με προσπέρασαν οι ίδιοι κάγκουρες: Γυαλισμένα αυτοκίνητα, subwoofer στο φουλ, φιμέ τζάμια, ζάντες αλουμινίου, θύελλα πολυουρεθάνης σε μπροστά και πίσω καπώ και οδήγηση που θυμίζει ταξιτζή στο Μεξικό, ή τον Ορέστη Μακρή την ώρα που οδηγούσε το αμαξάκι, σκνίπα από το κρασί.
Δυστυχώς, μυαλό δε βάλαμε. Οι ίδιοι είμαστε και το αποδείξαμε και την ώρα της Ανάστασης, όταν μεταφέραμε το σκηνικό της Τούμπας του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στην εκκλησία της γειτονιάς μας: Έδιναν κι έπαιρναν οι κροτίδες, στα πόδια τρέντι μαθητριών λυκείου, αλλά και γυναικών με ταγέρ και κόμμωση κραμβολάχανου, "έτσι για να γελάσουμε". Τυχεροί ήταν και οι επίδοξοι βομβιστές, που παρέμειναν με δύο χέρια. Τυχερές και οι συνταξιούχες του ΙΚΑ -και πρωτοστατούσες στις εκδρομές του Β ΚΑΠΗ- που δέχτηκαν την αναίτια επίθεση, γιατί είχαν την ατυχία να πλησιάσουν τον παπά για να πάρουν το Άγιο Φως.
Το βίντεο με τον επιτάφιο και τις κραυγές του ιερέα "σιγά ρε!", έκανε το γύρο της Ελλάδας. Ίδιοι ήμασταν και ίδιοι παραμείναμε. Γραικοί γεννηθήκαμε και γραικοί θε να πεθάνουμε. Αλλά τη μάχη της ασφάλτου, εφέτος, τη δώσαμε με επιτυχία.
Η αλήθεια είναι ότι η έμπνευση της Τροχαίας Σερρών, να σκορπίσει διαλυμένα Ι.Χ. στα επικίνδυνα σημεία του δρόμου (που είναι κι αρκετά) συνέτισε κάποιους. Με το που ξεχνιόντουσαν και πήγαιναν να γκαζώσουν, έβλεπαν το επόμενο αυτοκίνητο-μπρελόκ και σήκωναν το βαρύ δεξί πόδι από το γκάζι. Κι αν συνηθίσουμε την εικόνα των σμπαραλιασμένων αυτοκινήτων, δεν πειράζει. Το επόμενο βήμα θα είναι σκόρπια ξεκοιλιασμένα πτώματα. Και να σας δω εκεί, αν θα γκαζώσετε ξανά...
Την Τρίτη 21 Απριλίου 2009, περιμένω, στις 23.00, στην TV100, το διευθυντή Τροχαίας, να τα συζητήσουμε λιγουλάκι. Μπας και καταλάβω πώς έγινε το θαύμα και μάθαμε, Πασχαλιάτικα, να οδηγούμε σωστά.