Μετατρέποντας ένα πρόβλημα σε ευκαιρία!

του Ευθύμιου ( Μίμη) Φωτόπουλου*

Αριστοτέλης
¨Όσοι μελέτησαν την τέχνη της διοίκησης, έχουν πεισθεί ότι η τύχη των κρατών εξαρτάται, κατά βάση, από την εκπαίδευση των νέων.¨

Το μήνα Νοέμβριο γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η εξασφάλιση του δικαιώματος στην εκπαίδευση αναφέρεται στο άρθρο 28 στην διακήρυξη για τα θεμελιώδη δικαιώματα του παιδιού καθώς και οι στόχοι της εκπαίδευσης στο άρθρο 29.
Η λέξη «παιδεία» είναι παράγωγο του αρχαίου ρήματος «παιδεύω» που σημαίνει διδάσκω, εκπαιδεύω. Αναφέρεται στη νοητική και ψυχική καλλιέργεια ενός παιδιού, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της εκπαίδευσης στις διάφορες βαθμίδες της.
Με τον όρο «παιδεία», εννοούμε την απασχόληση με το παιδί και κυρίως την παιδαγωγική ενέργεια την οποία καταβάλλει η οικογένεια και η πολιτεία για την ανατροφή , την εκπαίδευση και τη μόρφωση του παιδιού. Στη φράση εγκύκλια παιδεία η λέξη παιδεία χρησιμοποιείται με την εξής σημασία: «Ο κύκλος των γνώσεων και των δεξιοτήτων, που πρέπει να δίνονται και να καλλιεργούνται με τη διδασκαλία και συνεπώς να αποτελούν το αντικείμενο της παιδείας».
Εδώ αναλαμβάνει ρόλο η εκπαίδευση! Εκπαίδευση είναι η παρέμβαση της Πολιτείας μέσω του Σχολείου, που αποτελεί θεσμό της, στη σωματική και ψυχοπνευματική ανάπτυξη των νέων. Η παρέμβαση αυτή γίνεται με βάση ένα ειδικά σχεδιασμένο πρόγραμμα και είναι οριοθετημένη χρονικά. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα εκπαιδεύω που σημαίνει ανατρέφω από παιδική ηλικία, μορφώνω, διαπαιδαγωγώ. Εκτός από την παροχή γνώσεων η εκπαίδευση αποσκοπεί επίσης στη μόρφωση του ανθρώπου καθώς και στη διάπλασή του, δηλ. στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς και στην ανάπτυξη του ήθους του. Οι έννοιες αυτές αποδίδονται επίσης με τον όρο αγωγή.
Ένας από τους θεμελιώδεις στόχους της εκπαίδευσης είναι παραδοσιακά η διαμόρφωση και καλλιέργεια της εθνικής ταυτότητας. Μέσω της υιοθέτησης μιας εθνοκεντρικής οπτικής, κάτω από τις νεοεμφανιζόμενες κοινωνικές συνθήκες η εκπαίδευση καλείται να εκπληρώσει και τον διαμετρικά αντίθετο στόχο: να περιορίσει, αν όχι να εξαλείψει, τον εθνικισμό και τον εθνοκεντρισμό και να συμβάλει στην κατεύθυνση της αποδοχής και του σεβασμού της διαφοράς
Η Ελλάδα που παραδοσιακά ήταν χώρα "εξαγωγής" μεταναστών μεταβλήθηκε σε χώρα "υποδοχής" όλων όσοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη.
Από παλαιότερη έρευνα βγήκαν κάποια συμπεράσματα όπως το ότι οι γονείς με ανώτερη / ανώτατη μόρφωση εμφανίζουν χαρακτηριστικά περιορισμένη ξενοφοβική συμπεριφορά από τους γονείς με στοιχειώδη μόρφωση. Η διαφορά αυτή αντανακλάται και στα παιδιά τους: τα παιδιά γονέων με υψηλότερο επίπεδο μόρφωσης είναι εμφανώς πιο δεκτικά στη διαφορετικότητα από τα παιδιά γονέων με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης. Προβλήματα που εκτιμάται ότι αντιμετωπίζουν ή προκαλούν οι αλλοδαποί μαθητές είναι κυρίως μαθησιακά προβλήματα, αλλά και προβλήματα ένταξης και συμπεριφοράς. Αυτό το στοιχείο κάνει ακόμη πιο επιτακτικό το ρόλο της εκπαίδευσης στην καταπολέμηση των διακρίσεων και στην προσπάθεια αρμονικής ένταξης των αλλοδαπών μαθητών. Η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο στους μαθητές αλλά και στους εκπαιδευτικούς, όπου οι ίδιοι εκτιμούν ότι δεν είναι επαρκώς καταρτισμένοι για να διδάξουν τους αλλοδαπούς μαθητές.
Συμπερασματικά λοιπόν, εάν ο εκπαιδευτικός δεν ¨εκπαιδευτεί ¨ο ίδιος σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορέσει να ¨εκπαιδεύσει¨ τις επόμενες γενιές ώστε να αναγνωρίσουν την υπάρχουσα κατάσταση στα σχολεία όλων των βαθμίδων, που σίγουρα δεν είναι η καλύτερη, αλλά και δεν θα μπορέσουν να τις ¨εκπαιδεύσουν¨ ώστε να δεχθούν την αναπόφευκτη εξέλιξη της κοινωνίας μας σε πολυπολιτισμική, κάτι το οποίο συντελείτε εδώ και αρκετά χρόνια
Σήμερα, περίπου 73 εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον πλανήτη στερούνται το δικαίωμα στην εκπαίδευση, ένα από τα σημαντικότερα ανθρώπινα αγαθά και βασικό όπλο στη μάχη για ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία.
Το 75% ζει σε 15 χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, στις περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής, της Νότιας και Δυτικής Ασίας, και στα Αραβικά κράτη.
Κάποια από αυτά μπορεί να εισέλθουν στην χώρα μας παράνομα. Το δικαίωμά τους για συμμετοχή στην εκπαίδευση δεν αναιρείται! Είναι στο χέρι μας να μετατρέψουμε το πρόβλημα σε ευκαιρία. Ευκαιρία για ανάπτυξη της κοινωνίας μας !

Διογένης:
¨Η παιδεία είναι για τους νέους σωφροσύνη, για τους γέροντες παρηγοριά, για τους φτωχούς πλούτος και για τους πλούσιους στολίδι¨.

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού υιοθετήθηκε ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 20 Νοεμβρίου του 1989. Έως σήμερα έχει επικυρωθεί από 193 χώρες, ενώ δεν την έχουν επικυρώσει δύο.
Η Ελλάδα την επικύρωσε στις 2 Δεκεμβρίου του 1992.

* Ο κ.Ευθύμιος Φωτόπουλος είναι εκπαιδευτικός και Νομαρχιακός σύμβουλος

Φοροεισπρακτικά μέτρα επιλεκτικού χαρακτήρα

Του Δημήτρη Μάρδα*

Πολλές συζητήσεις θα γίνονται για την κάλυψη της μαύρης τρύπας του κράτους... Στο πλαίσιο αυτού του όχι ιδιαίτερα ευχάριστου διαλόγου για αύξηση των εσόδων προτείνονται τα εξής: να προβλεφθούν επιλεκτικοί φόροι σε βάρος συγκεκριμένων κατηγοριών πολιτών, που ασκούν είτε μια δραστηριότητα παρανομώντας, με την ανοχή της πολιτείας είτε λειτουργούν εκτός των πλαισίων που θέτει ο νόμος και το Σύνταγμα του κράτους. Στην πρώτη κατηγορία ενδεικτικά αναφέρονται οι τριτοκοσμικού χαρακτήρα καντίνες και τα περίπτερα, που αναπτύσσουν αυθαίρετα μια οικονομική δραστηριότητα, εκτός των πλαισίων των υφισταμένων νομικών ρυθμίσεων ενώ στη δεύτερη όσοι έκτισαν σε καμμένες εκτάσεις.
Ως προς το δεύτερο αναλυτικότερα, να προβλεφθεί ένας ‘φόρος υπέρ της φύσης’ που θα καταβληθεί μόνο από όσους έκτισαν είτε με νόμιμο είτε με παράνομο τρόπο σε καμμένες περιοχές έως ότου είτε κατεδαφιστούν οι κατοικίες τους είτε τελικά παραμείνουν, καθώς το έργο της κατεδάφισης θα προσκρούσει σε πολλά εμπόδια. Η επιβάρυνση αυτή θα είναι υψηλότερη για όσους έχουν αυθαίρετα (παράνομα) κτίσματα στις εν λόγω περιοχές. Ο φόρος αυτός θα λειτουργήσει ως ετήσια εισφορά μη οδηγώντας σε οποιαδήποτε μορφή νομιμοποίησης παράνομου ακινήτου στις υπό εξέταση περιοχές.
Για το σκοπό αυτό θα μπορούσε να δημιουργηθεί από το Υπουργείο Οικονομικών ένα πρόσθετο έντυπο το Ε10, όπου οι ενδιαφερόμενοι θα καταγράφουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την κατοικία που έχουν σε καμμένη περιοχή. Ο προσδιορισμός για το κατά πόσο μια περιοχή είναι καμμένη ή μη, θα γίνει με μια de jure ρύθμιση, που θα βασίζεται σε αεροφωτογαφίες και σε κάθε μορφής μαρτυρίες και όχι σε βεβαιώσεις των δασικών υπηρεσιών. Εκεί όπου υπάρχει η οποιαδήποτε αμφιβολία για το χαρακτήρα της γης (καμμένης ή μη) θα λειτουργεί μια ρήτρα υπέρ του καμμένου δάσους. Όλα αυτά μπορούν αποτυπωθούν σε χάρτες, οι οποίοι με σαφήνεια θα δείχνουν σε κάθε φορολογούμενο, τις καμμένες εκτάσεις της χώρας ανά περιοχή, ανά νομό κ.λπ.
Το μέτρο αυτό εξυπηρετεί πολλές σκοπιμότητες. Πλην των φοροεισπρακτικών αποτελεί μια μορφή ικανοποίησης του κοινού περί δικαίου αισθήματος. Υπονοείται βέβαια ότι, μέρος αυτών των χρημάτων, θα κατευθυνθεί υπέρ της ανάπλασης της φύσης και για αναδασώσεις που ακούμε και δεν βλέπουμε.

*Ο Δημήτρης Μάρδας είναι αναπληρωτής καθηγητής οικονομικών στο ΑΠΘ και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη

Οι τέσσερις πυλώνες του κοινωνικού φιλελευθερισμού

Του Αντώνη Σαμαρά*

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, δεν είναι δύο βολικές λεξούλες. Δεν είναι «άδειο πουκάμισο», ούτε «σημαία ευκαιρίας» που καλύπτει όλους χωρίς να λέει τίποτε. Για να κατανοήσουμε τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, πρέπει να αντιληφθούμε τη σχέση του με τέσσερις έννοιες: Την ανταγωνιστικότητα, τη διάχυση, την μεσαία τάξη, και την Πατρίδα.

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός συνοψίζεται σε δύο συνθήματα: «ανταγωνιστικότητα παντού» και «αξιοκρατία παντού». Σε τελευταία ανάλυση η αξιοκρατία είναι προϋπόθεση ανταγωνιστικότητας. Μια χώρα οφείλει να αξιοποιεί στο έπακρο όλα τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Δεν αρκεί να ευημερούν μόνο κάποιοι «εθνικοί πρωταθλητές». Πρέπει να ανθεί η επιχειρηματικότητα παντού, σε όλα τα μεγέθη και σε όλες τις κλίμακες. Όλοι να έχουν τις ευκαιρίες να αναδειχθούν. Και το κράτος να επεμβαίνει όχι για να υποκαταστήσει τους επιχειρηματίες, αλλά για να εξασφαλίζει ότι δεν θα υπάρχουν στρεβλώσεις, ούτε «μονοπωλιακές καταστάσεις», ούτε «ολιγοπωλιακές πρακτικές», ούτε «δεσπόζουσες θέσεις», ούτε «εμπόδια εισόδου» νέων επιχειρήσεων. Και να εξασφαλίζει ισότητα στους όρους ανταγωνισμού και στις ευκαιρίες. Ώστε να γίνει η «στροφή στην ποιότητα» σε όλους τους κλάδους. Η Ελλάδα δεν έχει μεγάλες κλίμακες, αλλά έχει ποιοτικό βάθος σε πολλούς τομείς. Αυτό πρέπει να αξιοποιήσουμε.

Η διάχυση εισοδήματος είναι η δεύτερη ουσιώδης προϋπόθεση του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Διάχυση γίνεται μέσα από την δυναμική της αγοράς, όπου η δραστηριότητα σε ένα τομέα μεταδίδεται και στους άλλους και συμπαρασύρει τους άλλους, αν δεν υπάρχουν στεγανά, στρεβλώσεις και καρτέλ. Διάχυση, σημαίνει να κάνουμε την οικονομική επιτυχία μεταδοτική στους πολλούς, όχι αποκλειστικό προνόμιο των ισχυρών. «Ανταγωνιστικοί» δεν είναι μόνο – και δεν είναι αναγκαστικά - όσοι είναι ήδη «ισχυροί». Ανταγωνιστικοί είναι όσοι μπορούν να γίνουν καλύτεροι. Και στο δημόσιο (παράδειγμα Υγεία, Παιδεία) και στον ιδιωτικό τομέα. Και για να μπορέσουν να αποδείξουν την ανταγωνιστικότητά τους, πρέπει να τους προσφέρονται τα μέσα και οι ευκαιρίες. Το μεγάλο κενό ανταγωνιστικότητας, σήμερα, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν μέσα κι ευκαιρίες να αποδείξει οποιοσδήποτε την αξία του. Και την ανταγωνιστικότητά του…

«Μεσαία τάξη», δεν είναι απλώς κάποιες εισοδηματικές κατηγορίες που βρίσκονται «στη μέση» της κοινωνικής κλίμακας. Είναι όσοι δεν έχουν τα προβλήματά τους λυμένα, αλλά έχουν τη διάθεση, τη δυνατότητα και τη φιλοδοξία να επιτύχουν. Και θέλουν να το κάνουν με την αξία τους, χωρίς «αθέμιτες πρακτικές» και «πλάγιες μεθόδους». Είναι το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Είναι το πιο δημιουργικό κομμάτι της, ουσιαστικά όλοι, εκτός απ’ αυτούς που ήδη βρίσκονται στην κορυφή κι αυτούς που βρίσκονται στο περιθώριο. Η μεσαία τάξη βγάζει από το περιθώριο αυτούς τους τελευταίους: Δημιουργεί το 70% των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Και παράγει το 85% των δημοσίων εσόδων. Η μεσαία τάξη είναι η «ραχοκοκαλιά» της οικονομίας, και η ευρεία κοινωνική βάση της δημοκρατίας. Αυτή συμπιέζεται σήμερα λόγω της διεθνούς κρίσης. Αυτή υπέστη δεινό πλήγμα πριν εννέα χρόνια με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου, όταν έχασε μεγάλο μέρος των αποταμιευμάτων της. Αυτή συμπιέστηκε και στη δεκαετία του ’80 με την έξαρση του κρατισμού στην πρώτη οκταετία του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο έταζε τα πάντα στους «μικρομεσαίους» κι αναδείκνυε… «νέα τζάκια» φορτώνοντας δημόσιο χρέος που επιβάρυνε τελικά όλη την κοινωνία…

Τέλος, η έννοια της Πατρίδας δεν είναι «άσχετη» ούτε «ξένη» με τα προτάγματα του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Μόνο ένας λαός που πιστεύει στον εαυτό του μπορεί να είναι ανταγωνιστικός στη συμπεριφορά του. Μόνο ένας λαός που είναι υπερήφανος για την συλλογική του ταυτότητα διεκδικεί και κερδίζει το μέλλον του. Μόνο ένας λαός με πίστη στον εαυτό του επενδύει στο μέλλον του. Μόνο ένας λαός με αυτοπεποίθηση είναι αξιόπιστος για τους συμμάχους του και πολύτιμος για τους εταίρους τους. Αν γυρίσουμε να κοιτάξουμε γύρω μας στον κόσμο δεν θα βρούμε ούτε ένα λαό φοβισμένο, ηττοπαθή ή μοιρολάτρη να επιτυγχάνει το παραμικρό. Όλοι οι λαοί με σπουδαία αναπτυξιακά επιτεύγματα είναι υπερήφανοι για τον εαυτό τους. Με αγάπη για την πατρίδα τους, όχι με μίσος για τον διπλανό ή καχυποψία για τον «διαφορετικό».

Από τον Χαρίλαο Τρικούπη ως τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, από τον Αlexis De Tocqueville ως τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ και τον Τζών Κέννεντυ, όλοι οι μεγάλοι φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές προάσπισαν την ανταγωνιστικότητα, προώθησαν τη διάχυση ευκαιριών, στηρίχθηκαν και στήριξαν τη μεσαία τάξη και υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους.

Τίποτε λιγότερο απ’ αυτά δεν αρκεί.

Και τίποτε περισσότερο δεν χρειάζεται…

* Ο Αντώνης Σαμαράς είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας,

πρώην υπουργός και

υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος

Να σβήσουμε τη φωτιά με δυναμίτη

Από χθες το βράδυ ακούω διάφορες απόψεις για το περιστατικό της Σουρωτής. Γι αυτήν τη δολοφονική επίθεση μιας ομάδας αληταράδων, κατά στελεχών της ομάδας του Άρη. Κι ακούω αναλύσεις και απόψεις που, δυστυχώς, δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Ας αφήσουμε πίσω το ποιοι ήταν οι δράστες και ποια τα θύματα. Θα μπορούσε να ήταν κι αντίστροφα. Ας δούμε τα πράγματα έτσι όπως είναι:
Αυτήν τη στιγμή, στη χώρα μας -όπως και σε άλλες χώρες του εξωτερικού- υπάρχουν ενεργοί στρατοί αλητών. Συντονίζουν τη δράση τους μέσω Ίντερνετ και οργανώνουν χτυπήματα με παραγγελία κάποιων που εμφανίζονται ως αρχηγοί τους.
Στην Αγγλία, οι στρατοί αυτοί έμειναν εκτός γηπέδων. Συνεχίζουν, όμως, τη δράση τους, εκτός αυτών. Κλείνουν ραντεβού και χτυπιούνται, μεταξύ τους, σε αλάνες και εγκαταλειμμένα εργοστάσια. Κάνουν επιδρομές σε μπαράκια - στέκια "αντιπάλων". Δρουν παράνομα στο δικό τους περιβάλλον -κι όποιος θέλει μπορεί να κρατηθεί μακριά.
Στις υπόλοιπες χώρες δεν έχει γίνει το παραμικρό. Απλά, λόγω αυστηρών νόμων, τα επεισόδια γίνονται σπάνια -αλλά γίνονται. Εδώ, δεν υπάρχει αυστηρό νομικό πλαίσιο -κι όπου υπάρχει δεν τηρείται.
Το θέμα θα λυθεί μόνον αν το θέλουμε όλοι: Η πολιτεία να εφαρμόσει το νόμο: Προκάλεσαν επεισόδια οι οπαδοί σου; Διαλύεσαι κύριε! Σταματάει να υπάρχει αυτή η ομάδα, πέφτει κατηγορία, εξατμίζεται! Δεν υπάρχει δικαιολογία του στιλ "είναι ένας ιστορικός σύλλογος"! Και οι Βαβυλώνιοι ήταν ένας ιστορικός λαός, με προσφορά στην ανθρωπότητα. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχουν. Έτσι απλά.
Οι ΠΑΕ να δώσουν στη δικαιοσύνη αυτά που ξέρουν. Έχουν (ή, θα έπρεπε να έχουν) στα χέρια τους βίντεο και φωτογραφίες. Ας τα παραδώσουν. Η δικαιολογία "είδατε τι έγινε με τον Νικολαϊδη, τα πράγματα έγιναν χειρότερα", είναι αστεία. Τον Ντέμη Νικολαϊδη τον άφησαν μόνο του κόντρα σε όλους. Κανείς δεν του συμπαραστάθηκε. Αν το ίδιο έκαναν κι οι υπόλοιποι πρόεδροι, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Η αστυνομία να προλαμβάνει. Δεν μπορεί να διεξάγεται ντέρμπι και να μην υπάρχει αστυνομικός στο γήπεδο. Ειδικά όταν έχουμε προηγούμενα ακόμη και σε αγώνα μπάσκετ κορασίδων.
Οι ραδιοφΟνικοί (με όμικρον) να σταματήσουν να προάγουν τη βία. Μεταδόσεις μηνυμάτων και ηλίθιων τηλεφωνημάτων χουλιγκάνων που βρίσκονται υπό την επήρεια ουσιών, να σταματήσουν. Έχει κι ο χαβαλές τα όριά του. Τα ερτζιανά της πόλης έχουν ισοπεδωθεί.
Οι δημοσιογράφοι να αποφασίσουν, επιτέλους, να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτοί που έκαναν, χθες, την επίθεση στη Σουρωτή, δηλώνουν ΠΑΟΚτσήδες. Έκαναν, όμως, μεγαλύτερο κακό στην ομάδα τους. Ας το λέγαμε, επιτέλους. Κι ας πούμε και το τι έγινε στη φυσούνα, στο περίφημο ματς του Άρη με τον Ηρακλή, ας μιλήσουμε για το τι έγινε στο Καυτανζόγλειο στο ματς με τον ¨Αρη.
Και, τέλος, οι φίλαθλοι. Αφού τους ικανοποιεί να μην μπορούν τα παιδιά τους να γυρνούν, στους δρόμους, με φανέλες των ομάδων -ή, αν γυρνούν, να κινδυνεύουν από τον κάθε μπερδεμένο- τι να πω... Γιατί αυτό συμβαίνει σήμερα.
Ας το πάρουμε χαμπάρι. Όταν ξεσπά φωτιά σε δεξαμενές πετρελαίου και βενζίνης, η Πυροσβεστική τη σβήνει τοποθετώντας δυναμίτη και προκαλώντας έκρηξη.

Γιατί έγινα σπάνιος...

Με κατηγορούν ότι έχω γίνει σαν την "Κεφαλή του Ερμή". Το γνωστό γραμματόσημο των Ελληνικών Ταχυδρομείων, που θεωρείται το πιο σπάνιο ελληνικό γραμματόσημο. Με κατηγορούν ότι σπάνια δημοσιεύω δημοσιογραφικά νέα, πλέον.
Έτσι είναι. Έχουν δίκιο. Δημοσιεύω αναρτήσεις όλο και πιο σπάνια στο συγκεκριμένο ιστολόγιο. Κι ο λόγος είναι απλός: Όπως όλα τα μέλη της ΕΣΗΕΜ-Θ, έτσι κι εγώ δεν έχω ενημέρωση.
Οι συνεδριάσεις του δ.σ. γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Κι όσα έγραφα, κατά καιρούς, στηρίζονταν στην ενημέρωση μελών του δ.σ. τα οποία πιστεύουν στην ελεύθερη ενημέρωση.
Και η άλλη πλευρά; Απλά με κατηγορεί ότι "γράφω μόνον την άποψη συγκεκριμένων", με ρωτά "για ποιο λόγο δεν ρωτώ κι αυτούς" κι άλλα τέτοια. Κι όποτε τους ρώτησα, πήρα την απάντηση: "Για να τα κάνεις φέιγ βολάν στο blog σου; Εμείς είμαστε εδώ, για να προστατεύουμε την Ένωση κι εσύ δε βοηθάς με αυτήν την τακτική".
Αυτός είναι, λοιπόν, ο λόγος: Η δημοσίευση των προβλημάτων δε βοηθά. Προάγει το κουτσομπολιό. Αυτή είναι η άποψη, όπως την ερμηνεύω εγώ.
Άρα, τι κάνουμε; Όπως επί Στάλιν, συζητά το κονκλάδιο μεταξύ του, ομφαλοσκοπείται και στη συνέχεια θαυμάζει τον υπέροχο ομφαλό που διαθέτει(ειδικά στις μέρες μας υπάρχουν, σε κοινή θέα, πολύ πιο όμορφοι θηλυκοί ομφαλοί, στολισμένοι με διαμαντάκια και δαχτυλιδάκια, τους οποίους προτιμώ).
Όσο γι αυτά που γράφονται σε άλλα ιστολόγια, δεν έχω λόγο να τα αναπαράγω. Δεν μπορώ να τα διασταυρώσω και τα αφήνω να τα διαβάζετε εκεί, χωρίς να μπορώ να σας πω αν είναι έτσι, ή όχι. Κι επιλέγω να μην γράφω.
Η λύση είναι μία: Ανοικτά πρακτικά. Να μπορεί, το κάθε μέλος της ΕΣΗΕΜ-Θ να τα διαβάσει, από την ιστοσελίδα της Ένωσης, χρησιμοποιώντας όνομα και μυστικό κωδικό. Είναι πολύ απλό να γίνει. Και πολύ εύκολο να διαπιστωθεί ποιος από αυτούς που τα διάβασαν τα αναπαρήγαγε με τον οποιονδήποτε τρόπο.
Τις ημέρες αυτές, επιτροπή της ΕΣΗΕΜ-Θ υποτίθεται ότι μελετά την αλλαγή καταστατικού. Αλήθεια, χρειάζεται αλλαγή καταστατικού; Θα είναι αλλαγή; Ή, θα είναι μια επαναδιατύπωση με πρόσθετα άρθρα για να "βολέψουμε" κάποιες καταστάσεις που χρονίζουν; Αν και την απάντηση τη γνωρίζω, θα περιμένω και θα επανέλθω. Στο υπάρχον κατστατικό, πάντως, προβλέπεται ότι "οι συνεδριάσεις του δ.σ. είναι ανοικτές για τα μέλη". Κι επειδή ανοικτές συνεδριάσεις δε γίνονται σε μία αίθουσα όπου, με δυσκολία χωρά το ίδιο το δ.σ. με τους υπαλλήλους της Ένωσης, οι ανοικτές συνεδριάσεις μπορούν να γίνουν πραγματικότητα στο Διαδίκτυο.
Αν θέλετε, συνάδελφοι του δ.σ., εκλάβετε το παρόν (που διατυπώθηκε ΚΑΙ στη γενική συνέλευση στην τοποθέτησή μου) ως πρόταση για το νέο καταστατικό: Πραγματικά ανοικτές συνεδριάσεις των δ.σ. Μέσω Διαδικτύου.
Τολμήστε. Εμπρός λοιπόν... Για να σταματήσει η παραπληροφόρηση μερικών και ο αποκλεισμός από την πληροφόρηση άλλων.

Γιατί η κυβέρνηση δε θέλει τις δημοσκοπήσεις

Δημήτρης Βασιλειάδης
Πολιτικός Αναλυτής INTERVIEW
vassiliadis@interview.com.gr


Είναι προφανές πως όταν προεκλογικά αλλάζεις τον νόμο για την δημοσίευση των δημοσκοπήσεων , μάλλον τις φοβάσαι παρά τις θεωρείς υπερβολικές τον αριθμό. Το επιχείρημα πως η προηγούμενη ρύθμιση απλά δεν «λειτούργησε», δεν έπεισε κανέναν. Τι θα έπρεπε δηλαδή να συμβεί για να λειτουργήσει; Να δείξει τον δεύτερο πρώτο και τον πρώτο δεύτερο;

Η δημοσίευση των δημοσκοπήσεων μέχρι και τη Παρασκευή πριν από τις εκλογές, είχε συγκεκριμένο λόγο που έγινε και «λειτούργησε» τέλεια παρά τις δηλώσεις του αρμόδιου Υπουργού. Και λειτούργησε τέλεια γιατί πέτυχε ακριβώς αυτό που ήθελε και έπρεπε: να αποτρέψει τις φήμες για δήθεν δημοσκοπήσεις που ποτέ δεν θα ξέραμε από ποιον διοχετεύονταν (γιατί δεν θα ήμασταν θέση να γνωρίζουμε ούτε αν είχαν στην πραγματικότητα διενεργηθεί) και να δώσει επίσης στον πολίτη την δυνατότητα να πληροφορείται και αυτός και όχι μόνο τα κόμματα και οι πολιτικοί για τις τελευταίες τάσεις του εκλογικού σώματος. Διαφορετικά έχεις πρόβλημα Δημοκρατίας και δυο ταχυτήτων πολίτες : αυτούς που έχουν την πληροφορία και αναλόγως πράττουν και αυτούς που δεν έχουν την πληροφορία και γίνονται έρμαια αυτών που την έχουν.

Η κυβέρνηση δεν ζύγισε σωστά τα συν και τα πλην της νέας 15ημερης απαγόρευσης. Κοντόφθαλμα σκεφτόμενη επανέφερε την παλιά ρύθμιση φοβούμενη πως οι δημοσκοπήσεις θα πουν και πάλι την αλήθεια, ότι δηλαδή παραμένει δεύτερο κόμμα. Με την κίνηση της αυτή ενίσχυσε την ηττοπάθεια των ψηφοφόρων της, στέλνοντας το μήνυμα πως η πολυπόθητη ανάκαμψη θα αργήσει ή δεν θα έρθει καθόλου.

Και τώρα πως περιμένει ο Υπουργός να «λειτουργήσει» η απαγόρευση; Σκέφτηκε ότι αν στερήσεις τον κόσμο από την πληροφορία που του δίνει η δημοσκόπηση αυτός θα στραφεί αλλού για να δει πως πάει το κόμμα του; Και αν εκεί που θα στραφεί του δώσουν φούμαρα για δημοσκόπηση, πως θα αποτρέψει την διάχυση του φούμαρου στο εκλογικό σώμα; Θα μπορούσαμε να φανταστούμε μια απαγόρευση πρόσβασης σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες του ιντερνέτ όπως για παράδειγμα στο Ιράν που και εκεί η ρύθμιση δεν «λειτούργησε»;

Το άλλο ανόητο επιχείρημα που ακούγεται είναι ότι στην χώρα μας έχουμε πολλές εταιρείες δημοσκοπήσεων και κατά συνέπεια και πολλές δημοσκοπήσεις. Δεν αναρωτιούνται γιατί στη χώρα μας έχουμε τις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις κατ’ έτος, οι πολλές εταιρείες τους φταίξανε!!. Λογικό δεν είναι να υπάρχει ζήτηση με τόσες πολλές εκλογές;

Πρόταση για να εξασφαλιστούν 600.000 αναγνώστες

Παρέμβαση του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΔΑΜ,
δημοσιογράφου

Αποτυπώνεται με εντάσεις -όπως τις μέρες αυτές- η κρίση στο χώρο των ΜΜΕ. Έχει όμως διάρκεια. Διαχρονικότητα. Πολυχρωμία. Και στοιχεία Παραπολιτικής.
Συνδέεται ευθέως και άΜεσα, με εκβιασμούς σε παιγνίδια συμφερόντων και άσκησης μιας εξουσίας, εμφανώς εξωθεσμικής και παράΤυπης.
Η αδιαφάνεια και το παρασκήνιο είναι συνυφασμένα με τη λειτουργία των ΜΜΕ.
Η δημοσιογραφική έρευνα έχει να παρουσιάσει συγκεκριμένα, αποκαλυπτικά και αδιάψευστα στοιχεία. Αποτελεί όρο απαράβατο η διαμόρφωση πλαισίου που θα επικοινωνεί τους πολίτες με την αλήθεια. Θα τους εξασφαλίζει ενημέρωση και θα τους αναγνωρίζει δικαίωμα, στον κοινωνικό έλεγχο (συχνότητες-αδειοδότηση, χρηματοδότηση από δημόσιους πόρους, από τη διαφήμιση κ.α.). Η διαφάνεια να επιβληθεί, χωρίς προαπαιτούμενα και «ψιλά γράμματα»…
Μια πρόταση που υποστηρίζεται και από την Ευρωπαϊκή επιχειρηματολογία, μπορεί να αποδώσει αμέσως 500.000 -600.000 αναγνώστες (νέους, άνεργους, συνταξιούχους, οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα), με επιδότηση του συνόλου της συνδρομής σε εφημερίδες της αρεσκείας τους ή –κατ’ αναλογία- με βάση συγκεκριμένα κριτήρια για όλες τις εφημερίδες στη δύσκολη, πραγματικά, περίοδο. Για το εξάμηνο Ιούλιος –Δεκέμβριος 2009, οι συνδρομές (180 εκδόσεις) υπολογίζεται ότι θα έχουν κόστος 120 με 150 εκατομμύρια ευρώ.
Αυτό μπορεί να γίνει άΜεσα.