Γνώμες - Salonica News

Μας αξίζει άραγε μια τέτοια τύχη;

2012-01-12T08:55:00.000-08:00

Του Δ. ΜΑΡΔΑ

«Ευχαριστούμε, μας έχουν δώσει αρκετή ξηρά τροφή και ρούχα. Ας δοθεί κάπου άλλου η βοήθειά σας για τα Χριστούγεννα!». Αυτή ήταν η ενθαρρυντική απάντηση ενός υπευθύνου φιλανθρωπικού ιδρύματος στα μέλη ενός Συλλόγου Γονέων και κηδεμόνων Δημοτικού σχολείου. >>>

Με τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα κινητοποιήθηκε πολύ περισσότερος κόσμος τα φετινά Χριστούγεννα απ’ ότι πέρυσι δείχνοντας έμπρακτα το μέγεθος της συνοχής που διακρίνει ακόμη την κοινωνία μας. Με τον τρόπο αυτό περιόρισε όσο μπορούσε τον πόνο των ατόμων της διπλανής πόρτας ή της γειτονιάς τους.

Μια χώρα από τις πρώτες 35 πιο πλούσιες του πλανήτη, προβάλλει με το πάθημά της, το σαθρό υπόβαθρο στο οποίο οικοδομήθηκε τόσα χρόνια. Από την άλλη καταδεικνύει με ιδιαίτερη έμφαση το βαθμό της αναποτελεσματικότητας όχι μόνο των κυβερνώντων αλλά όλων σχεδόν των μελών της ελληνικής Βουλής. Οι πάντες, που δεν ύψωσαν σθεναρά τη φωνή τους σε όσους πουλούσαν εύκολα ελπίδα, είναι συνένοχοι γι’ αυτό το χάλι που βιώνουμε.

Η κρίση αυτή έδειξε κατακάθαρα ότι οι έλληνες πολιτικοί εν δυνάμει επίδοξοι αρχηγοί και μη, δεν είναι παντός καιρού πολιτικοί.

H σημερινή δήλωση (της 12 Ιανουαρίου) του κου Χρυσοχοΐδη κατά την οποία «η τρόικα μας ζητά να μειώσουμε τους μισθούς γιατί είμαστε ανίκανοι να κάνουμε διαρθρωτικές αλλαγές…», επιβεβαιώνει την παραπάνω θέση. Αυτά περίπου ανέφερε σε πρωινή συνέντευξή του ο Υπουργός Ανάπτυξης, στο πλαίσιο ενδεχομένως μιας κριτικής για τους συναδέλφους του ή ακόμη αυτοκριτικής. Ο αυτοπροσδιορισμός όμως του βαθμούς της ανικανότητας μάλλον εντυπωσιάζει!

Οι πολιτικοί μας επιβιώνουν λοιπόν μόνο σε περιόδους καλοκαιρίας, μη γνωρίζοντας από την άλλη τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να αντιμετωπίσουν μια καταιγίδα ή μια φουρτούνα ή έστω μια απλή βροχή!. Εκεί δειλιάζουν, δεν έχουν τις γνώσεις και τη δύναμη, αγνοούν, πελαγώνουν και συχνά εγκαταλείπουν.

Εδώ εντοπίζεται η αιτία της ελληνικής κρίσης. Είμαστε μια πλούσια χώρα, το καλύτερο ίσως οικόπεδο της Ευρώπης, παρουσιάζοντας δεκάδες ευκαιρίες για επενδύσεις, έχοντας όμως από την άλλη μπροστά μας –πλην δακτυλοδεικτούμενων περιπτώσεων– πολιτικούς μικρόψυχους, άτολμους, φθαρμένους και ενίοτε διεφθαρμένους.

Μας αξίζει άραγε μια τέτοια τύχη;

_______________________________________________________

* O Δημήτρης Μάρδας είναι αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Το κουαρτέτο και το ξενοδοχείο

2012-01-11T13:07:00.001-08:00

Του ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

Με ιδιαίτερη έκπληξη διάβασα τη σκανδαλώδη ανάθεση διαχείρισης του ξενοδοχείου Macedonia Palace,στον νυν επιχειρηματία κ. Δασκαλαντωνάκη, από τη διοίκηση του Ι Κ Α(απόφαση ΔΣ της 30-12-11)! >>>

Τη στιγμή που οι Έλληνες πολίτες αγωνιούσαν για την εργασιακή εφεδρεία, για τις κομμένες συντάξεις, για την ανεργία των παιδιών τους, ο Διοικητής του ΙΚΑ και Γενικός Διευθυντής του ΠΑΣΟΚ κ.Ροβέρτος Σπυρόπουλος ανέθετε την διαχείριση του εν λόγω ξενοδοχείου και για 9 μήνες, στον επιχειρηματία που είχε καταγγείλει τη σύμβαση του….Η μηνιαία μίσθωση ανέρχεται στο εξωφρενικό ποσό των 5.000 ευρώ μηνιαίως!!! Απορώ με την υποκρισία τους, να χρησιμοποιούν τους εργαζομένους απειλώντας τους με ανεργία αν έκλεινε το ξενοδοχείο. Άραγε ,ποιος θα επιθυμούσε κάτι τέτοιο ,την ώρα που η χώρα μας είναι σε βαθιά ύφεση;

Ρωτήθηκε η Ένωση Ξενοδόχων νομού Θεσσαλονίκης και ποια είναι η θέση της; Κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο λαός είναι σε οριακό σημείο και μόνο τέτοιες μεθοδεύσεις δεν ανέχεται!! Οφείλουμε να αντιδράσουμε και να απομονώσουμε πρόσωπα και τακτικές που δεν συνάδουν με την Ελλάδα που ονειρευόμαστε! Επιθυμούμε αξιοκρατία και διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα. Οι αρχές της πόλης ταυτίστηκαν με τη λογική αυτής της λύσης και θέλω να πιστεύω ότι έκαναν λάθος εκτιμήσεις!!!

Σεβασμό στους εργαζομένους και στο «καθαρό» επιχειρείν! Δουλειές για όλους χωρίς διακρίσεις και υπόγειες συνεννοήσεις. Δεν θα ήθελα να ορίζουν τις τύχες μας τρίγωνα αμαρτίας ,όπως αυτά που χάρισαν το ξενοδοχείο (Υπουργός και Υφυπουργός Τουρισμού-Αν.Υπουργός Περιβάλλοντος και γαμπρός του κ. Δασκαλαντωνάκη-Διοικητής του ΙΚΑ και Γενικός Διευθυντής του ΠΑΣΟΚ)!!!

Το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα αδυνατεί να σταθεί στα πόδια του και βουλιάζει στα λάθη του. Προτεραιότητα στους έντιμους και άφθαρτους πολιτικούς!!

* Ο Κ. Μαργαρίτης είναι πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας

Κάτι σάπιο υπάρχει στο «Βασίλειο της Δανιμαρκίας»

2012-01-10T12:17:00.001-08:00

Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ*

Εν μέσω της εορταστικής περιόδου, εν μέσω αναγγελίας νέων φόρων και νέων μέτρων, εν μέσω της πρωτοφανούς κρίσης που μαστίζει τους Έλληνες πολίτες, θα περίμενε κανείς κάποια σχετική σοβαρότητα στον τρόπο που λειτουργεί το Υπουργείο Οικονομικών. >>>

Ωστόσο, τα «περίεργα» περιστατικά, οι αποτυχίες και τα έντονα ερωτηματικά διαδέχονται το ένα μετά το άλλο.

Η τεράστια αστοχία στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, με την εκτόξευση του ελλείμματος, με την εκτίναξη της ανεργίας και με την ύφεση σε εφιαλτικά νούμερα, είναι η μία θλιβερή πλευρά της λειτουργίας του Υπουργείου Οικονομικών.

Η άλλη είναι η ασυνεννοησία, η έλλειψη σεβασμού προς τους πολίτες και τους θεσμούς, καθώς και οι οσμές σκανδάλων.

Αρχικά υπήρξε το σκάνδαλο με τα παραποιημένα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.). Τότε είχαμε την απόλυση των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Αρχής που διαφώνησαν με την αυθαιρεσία του προέδρου Ανδρέα Γεωργίου, που όλως τυχαίως παραμένει υπάλληλος του ΔΝΤ και «εργάζεται» με άνευ αποδοχών άδεια στην Ελλάδα.

Στη συνέχεια το Υπουργείο Οικονομικών απασχολεί ξανά την επικαιρότητα με την υπόθεση των καταγγελιών για το σκάνδαλο με τη λίστα των φοροφυγάδων που εξαφανίστηκε, όπως είχε καταγγείλει ο τέως υφυπουργός Οικονομικών Δημήτρης Κουσελάς.

Έπειτα είχαμε το προσχέδιο νόμου για την κατάργηση του θεσμού των οικονομικών εισαγγελέων. Ένας θεσμός που κατά κοινή ομολογία είναι πετυχημένος και απέδωσε στους λίγους μήνες που λειτουργεί κερδίζοντας την αποδοχή της κοινής γνώμης. Αναρωτιέται, λοιπόν, ο πολίτης γιατί επιχειρείται η κατάργηση του θεσμού και η απομάκρυνση των λειτουργών του παρά την αντίθετη γνώμη των προϊστάμενων δικαστικών αρχών; Τιμωρούνται επειδή πέτυχαν;

Τώρα προκύπτει η υπόθεση του εκλεκτού φίλου του κ. Παπακωνσταντίνου, Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών κ. Γιάννη Καπελέρη για την αναστολή είσπραξης φόρων και προστίμων από το λαθρεμπόριο πετρελαίου. Ξαφνικά αλλάζει η διαδικασία, που σημαίνει διακοπή των διαδικασιών που είχαν ξεκινήσει και οδηγούμαστε σε καθυστερήσεις αυτών των εξαιρετικά σημαντικών δικαστικών υποθέσεων.

Τοποθετήθηκαν αρχικά δύο ευσυνείδητοι εισαγγελείς ώστε να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα κυκλώματα της διαπλοκής, της διαφθοράς και αντί αυτοί να στηριχθούν, αναγκάσθηκαν να οδηγηθούν στην παραίτηση. Ήταν γνωστό στους δικαστικούς κύκλους, ότι σε κάποιες από τις υποθέσεις που χειρίζονταν οι κ.κ. Μουζακίτης και Πεπόνης επρόκειτο να ασκηθούν διώξεις και είχαν δρομολογηθεί τα εντάλματα σύλληψης. Κάποιους τους ενόχλησε το ενδεχόμενο αυτό, αρχής γενομένης από τον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος σαφέστατα έχει σοβαρές πολιτικές ευθύνες.

Σε όλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Γ. Γ. Πληροφοριακών συστημάτων κ. Σπινέλλη, ο οποίος αφενός κατήγγειλε την ύπαρξη «παραμηχανισμού» εντός του Υπουργείου Οικονομικών, αφετέρου δεν έκρυβε τη δυσαρέσκειά του γιατί επιβληθέντα πρόστιμα παρέμεναν ανείσπρακτα.

Είναι ολοφάνερο λοιπόν σε όλους, ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο «Βασίλειο της Δανιμαρκίας». Η όλη εικόνα της λειτουργίας του πιο κρίσιμου υπουργείου αυτή την περίοδο, προκαλεί θλίψη, απογοήτευση και οργή στους Έλληνες πολίτες. Οφείλει, λοιπόν, ο λαλίστατος Υπουργός Οικονομικών να δώσει άμεσα πειστικές απαντήσεις στον Ελληνικό λαό ή αν έχει επιλέξει άλλες προτεραιότητες στις πολιτικές του δραστηριότητες (ηγεσία του ΠΑΣΟΚ), να οδηγηθεί άμεσα σε έξοδο από το Υπουργείο.

* Ο Θ. Καράογλου είναι Βουλευτής Ν.Δ. Β’ Περ. Θεσσαλονίκης και Αναπληρωτής Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης του κόμματος.

Η Δραχμή και ο μύθος της ανταγωνιστικότητας

2012-01-09T05:59:00.001-08:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Υποστηρίζεται από τους ένθερμους υποστηριχτές της επιστροφής στη δραχμή ότι μια τέτοια επιλογή θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων. Το παρελθόν της χώρας – όπως και η θεωρία του διεθνούς εμπορίου– διαψεύδουν όμως αυτήν τη θέση. >>>

Δε θα ασχοληθούμε με τις οικονομικές θεωρίες, θα επιστρέφουμε όμως τριάντα χρόνια πίσω σκιαγραφώντας τη σχέση των εξαγωγών μας και της απαξίωσης (υποτιμήσεις – διολισθήσεις) της δραχμής.

Η ισοτιμία δραχμής δολαρίου το 1980 ήταν 1 δολάριο προς 42,64 δραχμές, το 1987 (έτος έναρξης των προσπαθειών με σκοπό την ‘Ενιαία Αγορά’) ήταν 1 δολάριο προς 135,18 δραχμές και το 1992 (με την ολοκλήρωση της ‘Ενιαίας Αγοράς’), η ισοτιμία αυτή ανερχόταν σε 190,47 δραχμές. Το 2000 η ισοτιμία δολαρίου δραχμής άγγιξε τις 308,93 δραχμές.

Η δραχμή λοιπόν κατά τη δεκαετία 1980-2000 απαξιώθηκε θεαματικά έναντι του δολαρίου ενώ οι εξαγωγές μας με τα βίας διπλασιάσθηκαν από 5,1 δις δολάρια σε 10,8 δις δολάρια. Από την άλλη το εμπορικό μας έλλειμμα άγγιξε τα 18,6 δις το 2000 από τα 5,4 δις δολάρια το 1980. (Βλ. στο Διάγραμμα πορεία εξαγωγών εισαγωγών)

Διάγραμμα: Εξέλιξη ελληνικών εξαγωγών – εισαγωγών

Πηγή: ΟΗΕ, βάση δεδομένων Comtrade

Η κατακόρυφη απαξίωση του ελληνικού νομίσματος δεν κατόρθωσε λοιπόν να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, κάτι που διαφαίνεται και από τα ανωτέρω στοιχεία των εξαγωγών. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την περίοδο του 1980-1990, οι δύο υποτιμήσεις της δραχμής και οι διαρκείς διολισθήσεις, συνοδεύθηκαν και από μέτρα προστασίας της ελληνικής οικονομίας, κάτι που εξέλειπαν πλήρως από τον Ιανουάριο του 1993.

Πρώτο συμπέρασμα: Ο ταχύς ρυθμός απαξίωσης της δραχμής έως το 2000, σε συνδυασμό με τα μέτρα προστασίας υπέρ της εγχώριας παραγωγής (έως το 1993) δεν ανέκαμψαν τις ελληνικές εξαγωγές με ρυθμούς ταχύτερους σε σχέση με τους αντίστοιχους των εισαγωγών.

Αξίζει να τονισθεί επίσης ότι από το σύνολο των 22 δις περίπου δολαρίων των ελληνικών εξαγωγών (το 2010) μόνο τα 11 δις δολάρια περίπου αφορούν προϊόντα που ενσωματώνουν πρώτες ύλες και ενδιάμεσα αγαθά που παράγονται στη χώρα. Όλες οι υπόλοιπες εξαγωγές, χρησιμοποιούν εισαγόμενες πρώτες ύλες, πλην του εισαγόμενου κεφαλαιουχικού εξοπλισμού, της τεχνολογίας και της ενέργειας,.

Αυτό σημαίνει ότι η όποια απαξίωση της νέας δραχμής έναντι του ευρώ θα ‘περάσει’ στην εγχώρια παραγωγή των προϊόντων της δεύτερης ομάδας (λόγω εισαγόμενου πληθωρισμού) και μέσω των πολλών εισαγόμενων και αναγκαίων πρώτων υλών. Η εν λόγω εξέλιξη αποτελεί σοβαρή αιτία πίεσης για νέα απαξίωση της δραχμής στη βραχυχρόνια περίοδο. Την ιστορία αυτή τη ζήσαμε ιδιαίτερα έντονα κατά το 1980-2000 χωρίς αποτέλεσμα σε όρους εμπορικού ισοζυγίου.

Οπότε, σύμφωνα με το πρόσφατο παρελθόν της χώρας μας, από πού πηγάζει η θέση ότι η επιστροφή στη δραχμή θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας;

Βέβαια μετά το 2001 παρατηρείται μια ραγδαία επιδείνωση του εμπορικού ελλείμματος της Ελλάδας, όχι όμως λόγω μείωσης των εξαγωγών (που εξακολούθησαν να αυξάνονται με πολύ ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν) αλλά λόγω έξαρσης των εισαγωγών. Η αιτία της εικόνας αυτής δεν εντοπίζεται μόνο στο ευρώ. Άλλοι παράγοντες (όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες, τιμές πετρελαίου, εισροές κεφαλαίων, έξαρση των δημοσίων δαπανών, αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου κ.λπ) φέρουν το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης της συγκεκριμένης εξέλιξης.

Αξίζει να σημειωθεί τέλος ότι οι εξαγωγές από το 2001 έως το 2008, υπό καθεστώς ‘σκληρού’ ευρώ υπερδιπλασιάστηκαν (από 10,4 δις δολ. το 2001 σε 25,5 δις δολάρια το 2008). Η μεταγενέστερη μείωσή τους κατά 5 δις το 2009 μπορεί να αποδοθεί στην παγκόσμια ύφεση. Μετά το 2009 όμως πάλι άρχισαν να ανακάμπτονται.

Έτσι λοιπόν υπό καθεστώς σημαντικής απαξίωσης της δραχμής έναντι του δολαρίου και όλων των υπόλοιπων νομισμάτων (για είκοσι χρόνια) οι εξαγωγές μας μετά βίας διπλασιάσθηκαν, ενώ επί ευρώ, υπερδιπλασιάσθηκαν μέσα σε οκτώ χρόνια.

* Ο Δ. Μάρδας είναι αν. καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Ποιος πληρώνει το «εμφύτευμα»;

2012-01-07T07:05:00.001-08:00

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

«Ποιος πληρώνει τον…βαρκάρη» είναι ο γνωστός σχετικός τίτλος μόνο που στην προκείμενη περίπτωση δεν έχουμε βαρκάρη, αλλά γυναίκες, στήθη, γιατρούς, κλινικές και…σιλικόνη! >>>

     Σίγουρα η επιθυμία πολλών γυναικών να βελτιώσουν την οπτική εικόνα που δίνουν τα στήθη τους σε μέγεθος και σχήμα με εμφυτεύματα σιλικόνης συνιστά ένα σημαντικό ποσοστό της Οικονομίας της Υγείας καθώς αποφέρει σε ετήσια βάση μεγάλα κέρδη στους κατασκευαστές εμφυτευμάτων, σε ιδιωτικές κλινικές, στους πλαστικούς χειρουργούς και το νοσηλευτικό προσωπικό που τις τοποθετεί.
     Μέχρι εδώ ουδέν πρόβλημα, πέραν του οικονομικού κόστους και των συναφών ψυχολογικών παραμέτρων που αφορούν στις γυναίκες που αποφασίζουν «να υποστούν το μαχαίρι» για να αποκτήσουν εντυπωσιακά στήθη και στους συζύγους ή ερωτικούς τους συντρόφους.
     Και ξαφνικά η ΕΙΔΗΣΗ από τη Γαλλία για πιθανά καρκινογόνα εμφυτεύματα σιλικόνης ή για επικίνδυνες για την υγεία διάχυσης σιλικόνης στο σώμα γυναικών που έκαναν τα σχετικά εμφυτεύματα αναστάτωσε την κοινή γνώμη. Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν το πρόβλημα εντοπίσθηκε στα εμφυτεύματα σιλικόνης της Γαλλικής εταιρίας PIP (Poly Implant Prothese) η οποία έχει ήδη κλείσει αφού διέθεσε εμφυτεύματα σε 300,000 γυναίκες σε 12 χώρες της Ευρώπης και άλλες 53 χώρες.
    Όπως προκύπτει από δημοσιογραφικές έρευνες αλλά και από αναζητήσεις των Αρμόδιων Υγειονομικών Επιτροπών στην Ευρώπη η συγκεκριμένη εταιρία είχε κατορθώσει να «σκεπάσει» σωρεία παραπόνων, μηνύσεων και δημοσιευμάτων που αφορούσαν στο γεγονός ότι τα εμφυτεύματα σιλικόνης που διέθετε σε κλινικές και ιδιώτες γιατρούς ΔΕΝ περιείχαν ιατρικά ελεγμένη σιλικόνη αλλά μια μορφή της που προορίζονταν για «βιομηχανικές εφαρμογές!»
   Η Γαλλική Κυβέρνηση έκανε ήδη στις γυναίκες-θύματα την προσφορά να γίνουν ΔΩΡΕΑΝ οι σχετικές επεμβάσεις αφαίρεσης των εμφυτευμάτων της PIP! Με άλλα λόγια ο Γάλλος φορολογούμενος θα κληθεί να ΠΛΗΡΩΣΕΙ τα σπασμένα για να αφαιρεθούν τα επικίνδυνα εμφυτεύματα…
   Στην Αγγλία οι αρχικές συζητήσεις για προσφυγή γυναικών με εμφυτεύματα της PIP για ΔΩΡΕΑΝ αφαίρεση από κλινικές του NHS , δηλαδή του Αγγλικού ΕΣΥ βρήκαν σθεναρή αντίσταση από την κοινή γνώμη. Η θέση του μέσου Άγγλου μπορεί να συνοψισθεί στην φράση «δικαίωμα της κάθε γυναίκας να πληρώσει για να αποκτήσει ωραία στήθη με εμφυτεύματα σιλικόνης…Αλλά ΔΕΝ έχει το δικαίωμα τώρα που προέκυψε πρόβλημα να επιβαρύνει το Αγγλικό ΕΣΥ με εγχειρήσεις αφαίρεσης των εμφυτευμάτων…»
   ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ αντίδραση της αγγλικής κοινής γνώμης;
   ΟΧΙ ακριβώς! Τα εμφυτεύματα της PIP αφορούν περίπου 40,000 αγγλίδες και το κόστος αφαίρεσης για κάθε γυναίκα θα υπερβεί τα 1200 ευρώ. Το κόστος αυτό είναι τεράστιο ιδιαίτερα σε μια εποχή που το Αγγλικό ΕΣΥ υποβάλλεται σε περικοπές και μειώσεις κόστους…
   Τελικά η Αγγλική Κυβέρνηση έδωσε σήμερα την απάντηση:
    Το ΕΣΥ θα αναλάβει το κόστος αφαίρεσης των επικίνδυνων αυτών εμφυτευμάτων σιλικόνης εφόσον έγιναν σε δικές του κλινικές για σαφείς ιατρικούς λόγους, αλλά οι Αγγλικές ιδιωτικές κλινικές και οι πλαστικοί χειρουργοί που εισέπραξαν σε μέσο όρο 4,000 ευρώ για να κάνουν τις προσθετικές παρεμβάσεις ΟΦΕΙΛΟΥΝ τώρα να κάνουν ΔΩΡΕΑΝ τις αφαιρέσεις!!!
   Στο μεταξύ η Γερμανία και η Τσεχία, μεταξύ άλλων χωρών, συνέστησαν στις γυναίκες που έκαναν αισθητική πλαστική χειρουργική με εμφυτεύματα σιλικόνης και αισθάνονται τα σχετικά συμπτώματα (πόνους, αυξημένη θερμοκρασία στα στήθη, ερεθισμό κλπ) να έρθουν άμεσα σε επαφή με τους θεράποντες γιατρούς τους.
Και εδώ θέτω ένα «σύντομο πιπεράτο» ερώτημα:
Είναι γεγονός ότι κάποια στιγμή απαγορεύθηκε στην PIP η συνέχιση παραγωγής των επικίνδυνων εμφυτευμάτων της από τις Γαλλικές Υγειονομικές Αρχές αλλά μέχρι να γίνει αυτό ποιος έκανε τον σχετικό έλεγχο στην PIP η οποία χρησιμοποιούσε βιομηχανικό μίγμα σιλικόνης για ιατρικές εφαρμογές;
    Στο μεταξύ έρχονται στο φως της δημοσιότητας (θα τις χαρακτήριζε ως …γαργαλιστικές αλλά τα πράγματα είναι σοβαρά) αναφορές για παραγωγή «όρχεων σιλικόνης» και προσθετικών εμφυτευμάτων για την αισθητική βελτίωση θηλυκών και ανδρικών…οπισθίων!
   Για τους αγγλομαθείς αναγνώστες του blog επέλεξα μερικά μόνο links που παραθέτω παρακάτω:

http://www.guardian.co.uk/society/2011/dec/21/british-women-sue-breast-implants

http://www.thejournal.ie/implant-scandal-company-pip-also-produced-silicone-testicles-321122-Jan2012/

http://news.sky.com/home/uk-news/article/16144195

http://www.aljazeera.com/video/europe/2011/12/20111221225513476277.html

Γεμίσαμε καλικάντζαρους!*

2012-01-05T21:09:00.000-08:00

Του ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ

Η λαογραφική μας παράδοση βάζει τους καλικάντζαρους να πριονίζουν όλο το χρόνο το δέντρο της ζωής(την κολώνα που κρατάει την γη στην θέση της). Και κει στο παρ’ ολίγο να κοπεί, φτάνει η 26 Δεκεμβρίου και βγαίνουν να γιορτάσουν την επιτυχία τους και να ανακατώσουν την ζωή των ανθρώπων. >>>

Αυτά μέχρι τις 6 Ιανουαρίου, των Φώτων. Τρομάζουν με τον αγιασμό των υδάτων και φεύγουν λέγοντας «Φεύγετε να φεύγουμε κι έφτασε ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του…»

Μακάρι να έφευγαν έτσι τα καλικαντζαράκια που γέμισαν την ζωή μας και μας την ανακάτωσαν και μας την έκαναν μπάχαλο.

Εδώ το δέντρο της ζωής μας πριονίστηκε για πολλά χρόνια, και τώρα που κοντεύει να φύγει ο χρόνος και βρίσκεται σε μια πέτσα, τα καλικαντζαράκια κάνουν ομαδική επίθεση .

Οι καλικάντζαροι έχουν πολλά ονόματα. Όπως:

-Καλικαντζαρία (αρχαϊστί κυβέρνηση. Όπως λέμε Καγκελαρία αλλά χωρίς κάγκελα.)

Αρχικαλικάντζαρος: (αρχαϊστί πρωθυπουργός). Μπορεί να είναι δοτός ή ανένδοτος ή άδοτος ή καρφωτός)

-Αρχικαλικαντζαρπάχτρα: Είναι ο επί κεφαλής της Αρπάχτρας(αρχαϊστή εφορία). Διαθέτει ευστροφία , ευφράδεια και κουτοπονηρίστικο βλέμμα. Προσόν αλλά όχι απαραίτητο η ευτράφεια.

-Αρχικαλικαντζαροκόμματος(πρώην Αρχικαλικάντζαρος): Πρόεδρος του κόμματος αρνούμενος την παραίτηση για να μην τον ρίξουν πριν της ώρας στα σκατά. Είναι ο ειδικός μόνο στα αποκαλυπτήρια. Αποκάλυψε πως πίσω από τα λεφτά υπήρχαν σκατά!

-Τηλεκάντζαρος:= Ο καλικάντζαρος που διείσδυσε στην TV και εκτοξεύει τηλεκαλικαντζαρίες του τύπου «Ο Αρχικαλικάντζαρος) έδωσε εντολή να ονοματισθούν οι υπαγορευτές και οι απαγορευτές. Και γέλασε όλη η καλικαντζαροσυντροφιά. Τόσο, που ένας Υπερκαλικάντζαρος να λέει, αυτά γίνονται μόνο στην Σκανδιναβία με τους Καλικαντζαροβόρειους σκουλαρίκιδες. Όχι εδώ με τους Καλικαντζαρομάλακες.

-Καλικαντζέφορος: Τα τσιράκια της Αρχικαλικαντζαρπάχτρας.

-Καλικαντζαρονούδος: Η μία κολώνα της Καλικαντζαρίας(πρώην συμμαθητής)

-Καρακαλικαντζαρούμπας: Καλικάντζαρος της ρούμπας και της κωλοτούμπας, η τρίτη κολώνα της καλικαντζαρίας.

Το θέμα δεν είναι τα ονόματα. Το θέμα είναι το ευχέλαιο. Ρίξτε ένα ευχέλαιο (από Αρχιμανδρίτη και κάτω εκτός φυλακής) και ευχηθείτε αυτά που ακούτε από τα τηλεκαλικαντζαροκάναλα να είναι καλικαντζαροβλακοψευτιές. Γιατί αν είναι αλήθεια, τότε …

Θα αυτοκτονήσω (η έσχατη των λύσεων)
Θα επισκεφτώ τον ψυχίατρο (ακριβή λύση)
Θα τα πληρώσω (πάντα είχα κλίση στα αστεία)
Θα επαναστατήσω (δεν το βλέπω, ψεκάζομαι με βλακόσκονη)
Θα πρωτοστατήσω (κι αν ο Τσάβες έχει δίκαιο;)
Θα βρίσω, θα φωνάξω, θα αγανακτήσω, θα φρίξω, θα ανασκολοπίσω, ΘΑ ΤΑ ΔΕΧΤΩ

Πάντα τα δεχόμουνα, από μικρό παιδί. Έτσι έμαθα να ζω με ένα σωρό παροιμίες και ρητά. Κι αυτό το ξέρουν αυτοί που μας κουμαντάρουν είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε. Και τρέμω, και φοβάμαι. Γιατί βλέπω να αγιάζουν τα νερά των Φώτων και οι καλικάντζαροι να μην φεύγουν. Και φοβάμαι, μην αντί γι αυτούς να φύγουμε εμείς.

Βλέπεις την πατήσαμε. Φέτος τα καλικαντζαρά είχαν ηλεκτρικό πριόνι. Δώρο, ρεγάλο της Siemens για την συνεργασία. Καλά να πάθουμε.

Και εις έτη πολλά. Καλή χρονιά χωρίς καλικαντζαρά!

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο http://filologos10.wordpress.com

Ελλάδα: Η off-shore της...ατιμωρησίας!...

2012-01-05T07:09:00.001-08:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ψάξτε για ιστορία, πολιτισμό, κλίμα, φυσικές καλλονές, και μαζί φιλότιμο, μπέσα, κυμπαριλίκι και εάν βρείτε μια άλλη χώρα και έναν Λαό που να ξεπερνά την Ελλάδα και τους Έλληνες σας παρακαλώ να μου το πείτε… >>>

Μη σπεύσετε να με κατηγορήσετε για Εθνοκεντρισμό (ως γιός προσφύγων, Πόντιου πατέρα και Θρακιώτισας - Μικρασιάτισας μητέρας – και ξενιτεμένος από τα 18 μου, το παραδέχομαι και σας προλαβαίνω…)
    Ψάξτε για ανεύθυνους πολιτικούς, καταχραστές εξουσίας, ανέντιμους αλλά και ανόητους διαχειριστές του Εθνικού πλούτου σε Υπουργεία, και «κλέφτες παρατρεχάμενους» της Εξουσίας σε Πανεπιστήμια, Νοσοκομεία και ΔΕΚΟ και θα βρείτε πολλούς σε αρκετές άλλες χώρες οι οποίοι, όμως, κάποια στιγμή εντοπίζονται, δικάζονται, και…ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ!...
   Ψάξτε για πολιτικούς και... παρατρεχάμενους που χρεοκόπησαν οικονομικά και ηθικά μια απίστευτα και μοναδικά ευλογημένη χώρα και ακόμη ΔΕΝ εντοπίσθηκαν, αλλά μη βιαστείτε να πάτε εκτός Ελλάδος…
Εντός των συνόρων της ευλογημένης από το Θεό, αλλά κακοποιημένης από το Πολιτικό Σύστημα Ελλάδας θα βρείτε…μπόλικους!
   Θέλω να ευχηθώ στους φίλους και φίλες της μπλογκόσφαιρας ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, αλλά φοβάμαι ότι το 2012, όπως μας έρχεται μετά το οδυνηρό και απογοητευτικό 2011, δεν θα είναι καθόλου, μα καθόλου «καλό» και έτσι, με σφιγμένη την καρδιά, οι ευχές μου για όλους τους Έλληνες, τις Ελληνίδες, τα παιδιά και τα εγγόνια μας συμπυκνώνονται σε 4 λέξεις: ΥΠΟΜΟΝΗ, ΚΟΥΡΑΓΙΟ, ΔΥΝΑΜΗ και ΑΝΤΟΧΗ !
   Φοβάμαι ότι «τα πολύ δύσκολα είναι μπροστά μας», και μέσα στο 2012 θα αναπολούμε το απίστευτα οδυνηρό και πικρό 2011 με τη γνωστή ατάκα: «κάθε πέρυσι και…καλύτερα!» οπότε οι παραπάνω 4 ευχές μου θα αποδειχθούν απαραίτητα στηρίγματα…
   Η ΕΛΠΙΔΑ που γεννήθηκε ξανά με την συμβολική ενανθρώπηση του Ιησού μας τα Χριστούγεννα που μόλις γιορτάσαμε, και η διαχρονική μέριμνα της Παναγιάς για τον ευλογημένο τόπο που λέγεται Ελλάδα, ως Ορθόδοξος Χριστιανός, πιστεύω ότι θα μας ενισχύσουν ακόμη μια φορά…
Αλλά και ως Έλληνας κατά το αρχαϊκό και λησμονημένο εκείνο «συν Αθηνά και χείρα κίνει…» θα προτρέψω καθώς μπαίνουμε στη ευθεία για το κούρεμα που χαρακτηρίστηκε PSI, και το «Δεύτερο πακέτο στήριξης» την Πολιτική Ηγεσία του τόπου, επιτέλους, να προχωρήσει ΚΑΙ στην ΤΙΜΩΡΙΑ των καταχραστών του Εθνικού μας πλούτου, είτε εκ προθέσεως είτε εξ αμελείας, ΧΩΡΙΣ άλλη καθυστέρηση…
   Το στυλ ζωής, η νοοτροπία, η εγκληματική αδιαφορία για τις επιπτώσεις από την ανέντιμη διαχείριση της περιουσίας του ελληνικού λαού μπλε και πράσινων Κυβερνήσεων και των χιλιάδων «στελεχών» τους (που μας έφεραν στην οικονομική καταστροφή) ΔΕΝ θα αλλάξουν εάν οι ένοχοι ΔΕΝ τιμωρηθούν, και εάν δεν κληθούν να επιστρέψουν τα κλεμμένα!
    ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ, Κυρίες και Κύριοι Δικαστές, πρέπει ΑΜΕΣΑ να κλείσει αυτό το αίσχος της ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ! Λειτουργείστε ως Έλληνες και φιλέλληνες και σταματήστε επιτέλους τη ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ η Ελλάδα μας να είναι «η off-shore» της…ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ!..

Ο Επιθεωρητής Κλουζώ ξαναχτυπά!

2012-01-04T08:50:00.001-08:00

Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ*

Ως άλλος επιθεωρητής Κλουζώ εμφανίζεται ο κ. Καρχιμάκης με πρόσφατες δηλώσεις του, ο οποίος φαίνεται να αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει τα στοιχεία που έχει μπροστά του και να λύσει την εξίσωση, εκθέτοντας τον ίδιο και το κόμμα που εκπροσωπεί. >>>

Σε μια συνέντευξη με κυρίαρχο στοιχείο την επιλεκτική μνήμη, την παράθεση μονόπλευρων στοιχείων ο επιθεωρητής Κλουζώ δεν μπορεί να δει ξεκάθαρα την εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας σήμερα, της ελληνικής κοινωνίας και εγκλωβίζεται μέσα στον ίδιο του τον γρίφο. Ευτυχώς, όμως, που ο ελληνικός λαός δεν χαρακτηρίζεται από την επιλεκτική του μνήμη, αλλά από την κρίση του απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Ο κ. Καρχιμάκης φαίνεται να ξεχνά ότι ο ελληνικός λαός ψήφισε τον Γιώργο Παπανδρέου βάσει των ανειλικρινών και παραπλανητικών προεκλογικών του δεσμεύσεων και εξαγγελιών με ποιο χαρακτηριστικό το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Και στη συνέχεια ο κ. Παπανδρέου ως πρωθυπουργός της χώρας, την οδήγησε στο ΔΝΤ μέσα από διαδικασίες που έχουν καταγγελθεί για διαστρέβλωση στοιχείων. Αποτέλεσμα; Να οδηγηθεί η χώρα στους δρόμους του χάους, με μία κυβέρνηση που επέλεξε να κωφεύει συστηματικά και χωρίς επιχειρήματα στις προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας, προτάσεις που σήμερα δύο χρόνια μετά επαληθεύονται. Ο Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, μάλλον δεν άκουσε ή δεν διάβασε τις δηλώσεις των ίδιων των κορυφαίων υπουργών του κόμματός του, που πρωτοστάτησαν τα δύο χρόνια της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου, και που τώρα νίπτουν τα χείρας τους, και παραδέχονται δημοσίως τη λάθος πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση Παπανδρέου και που βύθισε τη χώρα στην ύφεση, την ανεργία, τα λουκέτα, την έλλειψη ρευστότητας, την επιδείνωση της εγκληματικότητας.

Γιατί, πολιτική γενναιότητα κύριε Καρχιμάκη είναι να έχει ένας πολιτικός αρχηγός το σθένος και την τιμή να παραδεχθεί ότι ήρθε η ώρα να αποχωρήσει από τη θέση του. Πολιτική γενναιότητα επέδειξε ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ Κώστας Καραμανλής, ο οποίος το 2009 μίλησε με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό προεκλογικά και στη συνέχεια ανέλαβε τις ευθύνες του και αποχώρησε από την αρχηγία του κόμματος με το κεφάλι ψηλά, ανοίγοντας δημοκρατικές διαδικασίες για την εκλογή του νέου Προέδρου. Πολιτική γενναιότητα επιδεικνύει καθημερινά ο νυν πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, που έχει το σθένος και τη δύναμη να πει ξεκάθαρα τη γνώμη του, να δώσει τον αγώνα του τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, να ταχθεί από την πρώτη στιγμή ξεκάθαρα αντίθετα στο Μνημόνιο παραθέτοντας, ωστόσο, συγκεκριμένα επιχειρήματα και λύσεις για τα οποία σήμερα έχει επιβεβαιωθεί.

Η πολιτική της κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου όχι μόνο ευρωπαϊκής προοπτικής δεν υπήρξε, αλλά αποδείχθηκε καταστροφική για την εικόνα της χώρας μας και για την αντιμετώπισή της από τους ευρωπαίους εταίρους μας και τις διεθνείς αγορές. Για πρώτη φορά στην ιστορία ο ίδιος ο Πρωθυπουργός συκοφάντησε κατ’ επανάληψη τη χώρα του και τους πολίτες της στο εξωτερικό. Για πρώτη φορά με την εξαγγελία του περίφημου δημοψηφίσματος, αμφισβητήθηκε η ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας, επλήγη η εθνική μας αξιοπρέπεια και το διεθνές κύρος μας. Όλα αυτά εξαιτίας των αδιεξόδων, τα οποία δημιούργησε η Κυβέρνηση Παπανδρέου.

Για να φτάσουμε σήμερα στη μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου, όταν σε μια στιγμή πολιτικού θάρρους και υπερκομματικής ωριμότητας έναντι του εθνικού συμφέροντος η ΝΔ συναίνεσε σε αυτή τη λύση για να βγάλει τη χώρα από το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο την είχε οδηγήσει ο Γ. Παπανδρέου. Είναι μία κυβέρνηση που συστήθηκε κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, για πολύ συγκεκριμένους λόγους και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, το οποίο είναι προσυμφωνημένο. Δεν αποτελεί, λοιπόν, αντικείμενο συζήτησης η εξάντληση της τετραετίας, διότι δεν έχει εκλεγεί για να κυβερνήσει τετραετία.

Το μόνο στο οποίο συμφωνούμε, κύριε Καρχιμάκη, είναι στο γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου -όπως και όλοι μας ως δημόσια πρόσωπα στην πολιτική σκηνή της χώρας- πολύ σύντομα θα κριθεί από τον ελληνικό λαό για το όποιο έργο του και κυρίως για τα πολλά δεινά που συσσώρευσε τη διετία που πέρασε σε βάρος των Ελλήνων πολιτών, σε βάρος της χώρας.

2012 – Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

2012-01-02T13:58:00.001-08:00

Του Καθηγητη ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ήρθε το 2012, ο καινούργιος Χρόνος που κάποιοι υποδέχθηκαν με το καθιερωμένο κυνηγητό της Τύχης, κάποιοι αναπολώντας τα γεγονότα των 365 ημερών που πέρασαν, πιστοποίησαν ότι ήταν δύσκολο το 2011, ενώ ΟΛΟΙ και ΟΛΑ δείχνουν πως θα είναι ακόμη πιο δύσκολο το 2012, και πρέπει να πάρουμε μεγάλες αποφάσεις… >>>

Το έχουν αυτό ετούτες οι μέρες!..
Στην ψυχοδυναμική θεωρία γίνονται συχνά αναφορές στη διαδικασία που αποκαλείται «ωραιοποίηση του παρελθόντος» δηλαδή στην πανανθρώπινη τάση να απομονώνουμε τις ασχήμιες που περάσαμε, να ρίχνουμε στη λήθη τα προβλήματα που μας ταλάνισαν, να απωθούμε στο υποσυνείδητο τις πίκρες που γευτήκαμε. Η ίδια θεωρία αναγνωρίζει και την επιθυμία μας για αλλαγή και πρόοδο στη διάρκεια του χρόνου, και με ιδιαίτερη ένταση με την είσοδο ενός Νέου Χρόνου..
   Ακούω από συναδέλφους, από φίλους και γνωστούς σε όλη τη χώρα τη διαπίστωση ότι απορροφημένοι από τα ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΑ και ΤΕΡΑΣΤΙΑ οικονομικά και πολιτικά γεγονότα, οι περισσότεροι αφήσαμε τις προσωπικές μας πίκρες να κυλήσουν αθόρυβα, σιωπηλά στη χοάνη του υποσυνειδήτου μας.
    Χιλιάδες σπίτια θρήνησαν, για μια ακόμη χρονιά, νεκρούς και τραυματίες από οδικά ατυχήματα, από καρκίνο και καρδιοπάθειες, από ναρκωτικά και σε ιδιαίτερα και πρωτόγνωρα επίπεδα και από το απρόσωπο, κοινό έγκλημα. Φέτος, και πάλι, πέθαναν πολλοί περισσότεροι Ελληνες και Ελληνίδες από όσοι γεννηθήκανε και κατά συνέπεια η δημογραφική μας εξίσωση συνέχισε τη γνωστή, πικρή πορεία της ΞΑΝΑ στο ΜΕΙΟΝ….
    Η συναλλακτική θεωρία διατείνεται ότι τρία πρόσωπα λειτουργούν δυναμικά μέσα στο πλαίσιο της ατομικής μας προσωπικότητας. Το παιδί που ήμουν, ο γονιός που με μεγάλωσε, το ώριμο πρόσωπο που είμαι.
    Προτείνω να «παντρέψουμε» την ψυχοδυναμική με την συναλλακτική θεωρία και να πάρουμε γεναίες αποφάσεις το 2012, μεταξύ των οποίων και αλλαγή Κυβέρνησης όποτε, βέβαια, το επιτρέψουν οι ΗΓΕΤΕΣ μας…
    Ποια πράγματα μπορούμε να αλλάξουμε στην προσωπική μας ζωή;
1) Μη στοχεύσετε σε σοβαρές θεσμικές αλλαγές αλλά κάντε μιά λίστα από μικρά πράγματα που και μπορούν να αλλάξουν και αλλάζοντας θα μας δώσουν εκείνο το τόσο απαραίτητο αίσθημα της επιτυχίας που μοιάζει να γλυστρά κάθε φορά μέσα από τα δάχτυλά μας. Ολοι χρειαζόμαστε που και που να αισθανθούμε νικητές, ιδιαίτερα μετά τις αμέτρητες ΕΘΝΙΚΕΣ ήττες που μας σέρβιραν οι πολιτικοί μας ΗΓΕΤΕΣ στη διάρκεια τοπυ 2011. Ας δώσουμε λοιπόν ικανοποίηση στον εαυτό μας με μικρές νίκες, μκρές πραγματοποιήσημες επιτυχίες.
2) Για όσους συνεχίζουν να είναι καπνιστές, επικαλούμενοι μάλιστα και το απρόσμενο στρες της οικονομικής μας κατάστασης σε εθνικό, και προσωπικό επίπεδο ΣΥΝΙΣΤΩ ανεπιφύλακτα να το...κόψουν. Οσο δύσκολο και αν είναι αυτό είναι προτιμότερο να μετράμε τις ώρες που ΔΕΝ καπνίζουμε από το να ζητάμε κάθε φορά μια νέα δικαιολογία για το επόμενο τσιγάρο. το επόμενο βήμα προς το θάνατο, μέσα από τον γνωστό φαύλο κύκλο που ξεκινά με το «είμαι χαρούμενος ανάβω» και καταλήγει με το «έχω σεκλέτια ξανα-ανάβω τσιγάρο.»
3) Για όσους παραμένουν πιστοί σύντροφοι παρά την αυξανόμενη επιπολαιότητα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και τις χιλιάδες διαζύγια συνιστώ να ξαναδούν τα πράγματα μέσα από τα μάτια του παιδιού που κρύβεται, σύμφωνα με την συναλλακτική θεωρία, και στη δική τους προσωπικότητα και στο εγώ του συντρόφου τους. Η παιδική άποψη για τη ζωή περικλείει μέσα της τη φρεσκάδα, την όμορφη αφέλεια του να βρίσκουμε χαρές εκεί όπου πρυτανεύει η λύπη, του να μετουσιώνουμε σε δυναμική παιχνιδιού κάθε λογής ρουτίνα και καταπίεση.
4) Όσοι έχουν βαρεθεί το εργασιακό περιβάλλον, προισταμένους και συναδέλφους, (οι «αχαριστοι» έχουν το θράσος να παραπονούνται ενώ ακόμη…εργάζονται) τους συνιστώ να μην επιδιώξουν αλλαγή εργοδότη γιατί αυτό είναι σίγουρα «όνειρο κάποιας άλλης θερινής…νύχτας» καθώς η ανεργία που αυξήθηκε κατακόρυφα στην Ελλάδα της τρόικα καλπάζοντας με γοργό και απίστευτα δραματικό ρυθμό θα χειροτερέψει περισσότερο μέσα στο 2012… Τους συνιστώ να αλλάξουν τη ρουτίνα της άφιξης και αναχώρησης στο γραφείο ή την επιχείρηση, και ταυτόχρονα εφόσον αυτό είναι εφικτό, και τη διαρύθμιση του εργασιακού τους χώρου. Συχνά, μιά απλή αλλαγή του δρομολογίου και μιά μετακίνηση των επίπλων έχουν σαν αποτέλεσμα να αλλάξει με την οπτική αντίληψη περιβάλλοντος και η ψυχοσυναισθηματική αντιμετώπιση της βαρετής μας ρουτίνας.
5) Να σας θυμήσω την σημασία της προτροπής «Να ζούμε στο σήμερα, μαθαίνοντας από το χθες και προγραμματίζοντας για το αύριο.» Να προτείνω να σταματήστε να αισθάνεσθε ένοχοι για το χθες, και να συνειδητοποιήσετε ότι είναι προτιμότερο να μετανιώνουμε για πράγματα που κάναμε και όχι για πράγματα που δεν τολμήσαμε να κάνουμε. Μην αναβάλλετε αυτά που σήμερα μπορείτε να κάνετε για το αύριο, μη ζείτε μονίμως με την προσμονή του αύριο αλλά, ταυτόχρονα, μην αγνοείτε ότι το αύριο σίγουρα έρχεται και συνεπώς ο ερχομός του απαιτεί και τον σχετικό προγραμματισμό του.
6) Σε παίκτες, προπονητές, παράγοντες, διαιτητές, αθλητικογράφους, φίλαθλους και οπαδούς εύχομαι η Νέα Χρονιά θα δικαιώσει τους πόθους και τις ελπίδες τους, όχι βέβαια με πρωτιές και την απονομή του Κυπέλλου σε όλους, πράγμα που δεν γίνεται έτσι και αλλοιώς, αλλά με την απόλαυση αγνών, καθαρών παιχνιδιών. Και, φυσικά, με θετική εμφάνιση της ΕΘΝΙΚΗΣ μας το ερχόμενο καλοκαίρι στην Πολωνία και Ουκρανία. Εύχομαι ΟΛΟΙ μας να μάθουμε ΚΑΙ να χάνουμε αρκεί να έχουμε δώσει τον καλύτερό μα εαυτό σε ένα αντίπαλο που είναι καλύτερος από εμάς και ίσως πιο τυχερός, χωρίς, βέβαια, οι «παράγκες» να μας κλέβουν τη Νίκη ή την ισοπαλία..
7) Οι πολιτικοί μας, αυτοί που εμείς ψηφίσαμε και εκείνοι που ΔΕΝ ψηφισαμε αλλά κρατούν τις Τύχες μας στα χέρια τους να ΦΡΟΝΤΙΣΟΥΝ να τιμήσουν την ΙΣΤΟΡΙΑ και την Αξιοπρέπειά μας ως ΕΘΝΟΣ και ως ΛΑΟ!
     Εύχομαι εμείς οι Χριστιανοί Ελληνες, οι «ιθαγενείς» αυτής της τόσο ιστορικής και σημαντικής γεωπολιτικής απόληξης της χερσονήσου του Αίμου να αντλήσουμε ελπίδα από το γεγονός της έλευσης του Ιησού, από τα Χριστούγεννα, να επικαλεσθούμε τη δική Του δύναμη και ευλογία και μέσα από την πίστη που βρίσκεται στην καρδιά του καθένα και της καθεμιάς μας να καταλαγιάσουμε το άγχος, το στρες, την κατάθλιψη που μας έχουν τυλίξει επικίνδυνα και και να μπούμε στο 2012 με τη θύμηση εκείνη της πατροπαράδοτης ρήσης του «έχει ο Θεός».
Με την πίστη μας σε Εκείνον και με δημιουργικό προγραμματισμό, ποιός ξέρει, ίσως το 2012 σε προσωπικό επίπεδο να είναι ο χρόνος της δικιάς σας ευτυχίας.
   Κλείνω ευχόμενος ολόψυχα,
Καλή χρονιά σε όλους!..

Η πρωτοχρονιάτικη επικαιρότητα του…Τζόγου!

2011-12-30T01:54:00.001-08:00

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το Σαββατόβραδο, παραμονή πρωτοχρονιάς πολλοί θα καθίσουν, με πρόσχημα «το καλό του χρόνου» σε κάποιο τραπέζι για να δοκιμάσουνε την...Τύχη τους. Υπάρχουν, σίγουρα, και εκείνοι που >>>

προθερμαίνονται ένα εξάμηνο πριν την Πρωτοχρονιά και αναθερμαίνονται το άλλο εξάμηνο επιδιδόμενοι με μανία στο κυνηγητό της Τύχης. Ο τζόγος σε παγκόσμια κλίμακα έχει καθιερωθεί, επίσημα και ανεπίσημα, σε ιεροτελεστία, σε φοβερά επικερδή απασχόληση τόσο για τα Κράτη όσο και για ιδιώτες καθώς επίσης και για οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά που ρέουν από το περίσσευμα των ευπόρων ή το υστέρημα των απόρων.
Στη Μέκκα του τζόγου, στο Las Vegas της Πολιτείας της Nevada(την πόλη των τυχερών παιχνιδιών και της πορνείας που όπως είναι γνωστό ποτέ δεν...κοιμάται) οι εισπράξεις μιάς βραδιάς ξεπερνούν κατά πολύ τον ετήσιο προϋπολογισμό γιγάντιων ελληνικών ΔΕΚΟ όπως της ΔΕΗ και του ΟΤΕ!
   Ανάλογα μυθικά ποσά αντιστοιχούν και σε Ευρωπαϊκές, Λατινο-Αμερικανικές και άλλες χώρες. Το περιοδικό «International Gambling and Wagering Business» υπολογίζει ότι τα κάθε λογής τυχερά παιχνίδια ξεπερνούν κάθε χρόνο τα αστρονομικά ποσά εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Από τα ποσά αυτά τα Καζίνο εισπράττουν τη μερίδα του λέοντος ενώ επίσης μεγάλα ποσά εισπράττουν Εκκλησιαστικές και άλλες κοινωνικές οργανώσεις για φιλανθρωπικούς σκοπούς με παιχνίδια όπως το Bingo!
   Στην Ελλάδα το κυνηγητό της Τύχης γίνεται τόσο από ιδιώτες όσο και από το επίσημο Κράτος και από κοινωφελή ιδρύματα με τις κάθε λογής λαχειοφόρες αγορές. Θα μπορούσε, μάλιστα, να ισχυρισθεί κανείς ότι τα τυχερά παιχνίδια βρίσκονται σε εποχή απίστευτης ανθοφορίας στον ελλαδικό χώρο καθώς ενώ το 1997 οι Έλληνες ξοδέψαμε συνολικά 836,2 δισεκατομμύρια δραχμές (δηλαδή περίπου 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ) για ΟΛΑ τα είδη τζόγου αυτό το ποσό ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΘΗΚΕ μόλις πέντε χρόνια αργότερα, δηλ. το 2002 (όταν ξεπέρασε τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ), και to 2009 ξοδέψαμε πάνω από 18 δισεκατομμύρια ευρώ (περίπου 7 δις για ΟΠΑΠ και Ιππόδρομο, άλλα 8 δις στα παράνομα στοιχήματα και 3 δις στα 9 καζίνο!)
Το τι έχουμε ξοδέψει στη διάρκεια του 2011 ΔΕΝ τολμώ να το υπολογίσω επειδή είναι σχεδόν ΚΑΝΟΝΑΣ ότι όσο «φτωχαίνουν» άτομα, οικογένειες Λαοί τόσο περισσότερα χρήματα (που ουσιαστικά ΔΕΝ…έχουν, τζογάρουν!..) Όπως δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα γίνει στην Ελλάδα με τα 30,000 ( ή μήπως θα είναι περισσότερα;) μηχανάκια τζόγου που θα πλημμυρίσουν Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και κάθε επαρχιακή πόλη!
   Το θεμελιακό στοιχείο του τζόγου μπορεί να ταυτισθεί με την πιθανότητα που μας συναρπάζει, με το κρεσέντο των εξωτικών συναισθημάτων που δημιουργεί το ρίσκο. Μαθαίνουμε το τζόγο από μικρή ηλικία. Πολλά από τα παιχνίδια που προσφέρουμε ως δώρα στα παιδιά μας έχουν ως καθοριστικό τους στοιχείο το...ρίσκο, είναι παιχνίδια τύχης, καθώς περιέχουν τη διαδικασία της ρίψης του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο πιθανότητας. Επιπρόσθετα στις περισσότερες οικογένειες τα παιδιά όχι μόνο βλέπουν γονείς και φίλους να παίζουν, αλλά συχνά υποκύπτουν στην πρόκληση του κυνηγητού της τύχης καθώς παίζουν τυχερά παιχνίδια μεταξύ τους ή με τους γονείς τους.
    Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα "γιατί ένα συγκεκριμένο άτομο γίνεται μανιώδης παίκτης; "
    Σε μια επιφανειακή ψυχοδυναμική προσέγγιση, σε μια πρώτη επιπόλαια θεώρηση, ο μανιώδης κυνηγός της τύχης προβάλλει σαν άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους, σαν ένας κλασικά ευχάριστος τύπος άνδρα ή γυναίκας.
   Διεισδύοντας, όμως βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ψυχοσυναισθηματικά ανώριμο, με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από στοιχεία άρνησης και αντικοινωνικότητας καθώς και από μια χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και τις μεταφυσικές ανησυχίες.
   Οι καταναγκαστικοί κυνηγοί της τύχης είναι άτομα με παθητική εξαρτημένη προσωπικότητα, τους λείπει η ικανότητα για σύναψη, εδραίωση και συνέχιση αυθεντικών στενών διαπροσωπικών σχέσεων, είναι άτομα με έντονη τάση για εκμετάλλευση του άλλου που δεν διστάζουν να διαλύσουν - θυσιάζοντας στο βωμό του προσωπικού τους πάθους - και αυτήν ακόμη την κοινωνική υπόληψη ή την οικονομική ασφάλεια της οικογένειας τους.
Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του παθιασμένου τζογαδόρου, φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και όπως εξομολογούνται οι ίδιοι είναι άτομα που εάν δεν ρισκάρουν αδυνατούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, αδυνατούν να αισθανθεί ότι πραγματικά ζούνε!
    Συχνά, πολύ συχνότερα από το μέσο άνθρωπο, ο κυνηγός της τύχης ζει στο μεταίχμιο με πολύπλοκα συστήματα υποκειμενικής αιτιολόγησης της συμπεριφοράς του που ξεκινούν από το γνωστό «σύνδρομο του Μόντε Κάρλο» (μετά από μια σειρά αποτυχιών έρχεται αναμφισβήτητα η επιτυχία, ή αφού χάσω σε ένα αριθμό Χ προσπαθειών την επόμενη φορά θα κερδίσω) αλλά το άτομο δεν μας λέει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι Χ φορές.
    Επίσης υπάρχει και ο «φαύλος κύκλος» η αποκαλούμενη φαντασίωση του σοφίσματος που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή: «Όταν κερδίζω παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω προσπαθώ απλά και μόνο να…ισοφαρίσω. Όταν το επιτύχω αυτό το κέρδος ταυτίζεται με την απόλαυση, τη γοητεία που μου χαρίζει το παιχνίδι καθώς με συνεπαίρνει χωρίς να μου κοστίζει και...πολλά!»
    Έτσι μολονότι η καθημερινή αδυσώπητη επαναλαμβανόμενη και δυσάρεστη πραγματικότητα των απωλειών χρημάτων θα έπρεπε να το συνετίσει, το ψυχαναγκαστικό άτομο απορροφάται με ολόκληρο το είναι του στο απύθμενο ψυχοκοινωνικό-οικονομικό κατρακύλισμα, εξανεμίζοντας περιουσίες, χρεωμένο σε φίλους και τοκογλύφους, αλλά με σταθερή πάντα τη διαίσθηση ότι στην επόμενη στροφή θα ανοίξει και πάλι η τύχη του.
    Ο παθολογικός παίκτης, ο τζογαδόρος χώρια από τις ώρες που αναλώνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος κλπ) ξοδεύει και τις υπόλοιπες ώρες του προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι. Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία του κυνηγητού της Τύχης που το συνεπαίρνουν οδηγούν το άτομο αυτό σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής τους και οικογενειακής ζωής και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων
    Όσο πικρόχολο και εάν ακουστεί αυτό θα το πω γιατί το κρίνω αναγκαίο. Στις περιπτώσεις του πάθους του τζόγου εκατό γραμμάρια πρόληψης λειτουργούν πολύ πιο αποτελεσματικά από ένα κιλό θεραπείας. Καθώς προαναφέρθηκε δεν υπάρχει απόλυτα σαφής ορισμός των γενεσιουργών αιτίων δημιουργίας ενός παθιασμένου παίκτη, ενός τζογαδόρου.
Κοινωνικό ψυχολογικές έρευνες πιστοποιούν το γεγονός ότι ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ατόμων επιδείχνουν συγγενείς δομές προσωπικότητας και χαρακτήρα με άτομα που κάνουν κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών. Με άλλα λόγια η διαδικασία όπως ανέλιξής όπως σε τζογαδόρους ακολουθεί τον κύκλο του κέρδους ή όπως επιτυχίας που γίνεται αυτό-σκοπός, τα ποσά έχουν σταθερά αυξητική τάση και ολάκερη η συμπεριφορά, η προσμονή και η συναισθηματική εστίαση επικεντρώνονται μονίμως στο...επόμενο παιχνίδι.
    Από τη άλλη πλευρά υπάρχει η άποψη ότι όπως σημαντικός αριθμός παικτών είναι νευρωτικά άτομα στα οποία υπάρχει η υποσυνείδητη «ανάγκη να χάσουν» που συγκαλύπτεται από τη συνειδητή, την εμφαντική όπως προσκόλληση στην επιδίωξη όπως επιτυχίας. Η υποσυνείδητη ανάγκη για «αποτυχία» ξεκινά από την ανάγκη του ατόμου να επαναστατήσει απέναντι στη γονική εξουσία και κυριαρχία γεγονός που δημιουργεί ενοχές και ανάγκη τιμωρίας και γενικεύεται σε όπως επαναστατικότητα στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Ο τζογαδόρος είναι άτομο με έντονο υπαρξιακό άγχος, με βαθειά συναισθήματα ανασφάλειας και έλλειψη ικανότητας χειρισμού των απογοητεύσεων και ματαιώσεων που όπως επιφυλάσσει η καθημερινότητα. Το άτομο αυτό εστιάζει την υπέρμετρη ανάγκη του για φυγή στο κυνηγητό όπως τύχης.
    Η ατομική ψυχοθεραπευτική παρέμβαση συνήθως έχει αρνητικά προγνωστικά ενώ παραγωγική είναι η ψυχοθεραπεία σε επίπεδο ομάδας.
Το 1957 δύο γνωστοί Αμερικανοί τζογαδόροι αναζητώντας θεραπεία για το πάθος όπως δανείσθηκαν την φιλοσοφία Αλληλοβοήθειας (Ανώνυμοι Αλκοολικοί) και δημιούργησαν την πρώτη παρόμοια ομάδα αλληλοβοήθειας τζογαδόρων (gamblers anonymous) στο Λος Άντζελες όπως Καλιφόρνια. Ο Σύνδεσμος όπως αριθμεί σήμερα παραρτήματα σε όπως χώρες.
Προφανώς είναι μεγάλη ανάγκη να δημιουργηθούν και στην Ελλάδα τέτοιες ομάδες αλληλοβοήθειας καθώς η επιδείνωση των οικονομικών όπως, όπως προανέφερα, εμπλέκει ολοένα και περισσότερα άτομα στο τζόγο.

H δραχμή και οι μύθοι της

2011-12-28T01:30:00.001-08:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Μύθος 1ος. Θα βελτιωθεί ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων με την επιστροφή στη δραχμή. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι ένθερμοι οπαδοί μιας τέτοιας επιλογής. Θα τρέξουμε τριάντα χρόνια πίσω σκιαγραφώντας τη σχέση εξαγωγών και απαξίωσης (υποτιμήσεις – διολισθήσεις) της δραχμής για να αποδείξουμε το μυθικό χαρακτήρα αυτής της θέσης. >>>

Η ισοτιμία δραχμής δολαρίου το 1980 ήταν 1$ προς 42,64 δραχμές, το 1987, 1$ προς 135,18 δραχμές και το 2000 ανερχόταν σε 1$ προς 308,93 δραχμές.

Η δραχμή λοιπόν κατά τη δεκαετία 1980-2000 απαξιώθηκε θεαματικά έναντι του δολαρίου ενώ οι εξαγωγές μας με τα βίας διπλασιάσθηκαν από 5,1 δις $ σε 10,8 δις $. Από την άλλη το εμπορικό μας έλλειμμα άγγιξε τα 18,6 δις το 2000 από τα 5,4 δις & το 1980.

Η κατακόρυφη απαξίωση του ελληνικού νομίσματος δεν κατόρθωσε να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, κάτι που διαφαίνεται και από τα ανωτέρω στοιχεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την περίοδο του 1980-1990, οι δύο υποτιμήσεις της δραχμής και οι διαρκείς διολισθήσεις συνοδεύονταν και από μέτρα προστασίας της ελληνικής οικονομίας, κάτι που εξέλειπαν πλήρως από τον Ιανουάριο του 1993.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι εξαγωγές μας από το 2001 έως το 2008, υπό καθεστώς ‘σκληρού’ ευρώ υπερδιπλασιάστηκαν (από 10,4 δις $ το 2001 σε 25,5 δις $ το 2008).

Βέβαια μετά το 2002 παρατηρείται μια ραγδαία επιδείνωση του εμπορικού ελλείμματος της Ελλάδας, όχι όμως λόγω μείωσης των εξαγωγών (που εξακολούθησαν να αυξάνονται με πολύ ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν) αλλά λόγω έξαρσης των εισαγωγών. Η αιτία όμως αυτής της εξέλιξης δεν εντοπίζεται μόνο στο ευρώ. Άλλοι παράγοντες (όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες, τιμές πετρελαίου, εισροές κεφαλαίων, έξαρση των δημοσίων δαπανών, αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου κ.λπ) φέρουν το μεγαλύτερο ίσως μέρος ευθύνης της συγκεκριμένης εξέλιξης.

Μύθος 2ος Δεν πληρώνουμε το χρέος μας ή θα το πληρώσουμε μόνο σε δραχμές.

Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της Βιέννης (που την επικυρώσαμε) αναφορικά με το «Δίκαιο των Συνθηκών», τονίζει ότι τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται. Αυτό σημαίνει ότι η χώρας μας δε μπορεί να κάνει χρήση του εσωτερικού της δικαίου για να αρνηθεί να ξεπληρώσει κράτη στο νόμισμα που συμφωνήθηκε. Συμπέρασμα: Ό,τι οφείλουμε στις κυβερνήσεις που μας δάνεισαν κράτη σε ευρώ θα το επιστρέψουμε σε ευρώ.

Ως προς τους υπόλοιπους ιδιώτες πιστωτές μας, το Σύνταγμα μας όπως και κάθε Σύνταγμα πολιτισμένου κράτους, προστατεύει εύλογα τους πιστωτές του. Αυτό φαίνεται κατακάθαρα στο Άρθρο 94. Άρνηση ή αδυναμία πληρωμών οδηγεί, κατά το Σύνταγμα μας, στην εκποίηση της εμπορεύσιμης περιουσίας του Δημοσίου (Αεροδρόμια, λιμάνια κ.λπ), ό,τι δηλαδή προβλέπει το Μνημόνιο!.

Βέβαια, κατά το Σύνταγμα μας πάλι, τους ιδιώτες μπορούμε να τους πληρώσουμε σε εθνικό νόμισμα, οπότε σε δραχμές. Αν ακολουθήσουμε αυτήν την πεπατημένη, τότε όλοι οι ξένοι εισαγωγείς ελληνικών προϊόντων θα ξεπληρώσουν τους δικούς μας εξαγωγείς σε δραχμές. Δεν είμαστε οι μόνοι ξύπνιοι στον πλανήτη!. Να υπενθυμίσουμε ότι εξαγωγές μας είναι πολύ λιγότερες απ’ ότι οι εισαγωγές. Όποτε ας αναλογιστούν οι ένθερμοι οπαδοί τέτοιων εύκολων λύσεων τι θα σημαίνουν όλα τα ανωτέρω για τη χώρα!

* Ο Δ. Μάρδας είναι Αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Αινίγματα, χιούμορ, χρυσόψαρα και I. Q…ραδικιού

2011-12-25T08:43:00.001-08:00

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ανήμερα Χριστουγέννων καθώς γεννήθηκε ξανά συμβολικά ο Χριστός μας και μαζί του η ΕΛΠΙΔΑ που τόσο μας λείπει και τόσο πολύ χρειαζόμαστε εμείς οι Έλληνες αποφάσισα να σας τα πω «στα γρήγορα και…πιπεράτα» επειδή ΔΕΝ αντέχω και άλλο δούλεμα σε στυλ…«ψιλό γαζί»! >>>

Παρακολουθήσαμε οι Έλληνες το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής τις διαδοχικές επισκέψεις των κκ Σαμαρά και Καρατζαφέρη «συν-εταίρων» (μικρομετόχων από μια άλλη άποψη) στην παντοδύναμη ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ στο γραφείο του διορισμένου Πρωθυπουργού Δρ Λουκά Παπαδήμου.

Στη συνέχεια αργά το ίδιο βράδυ κυκλοφόρησε στα ΜΜΕ και διαβάσαμε την γραπτή δήλωση του προέδρου της «Νέας» Ν.Δ. κ Σαμαρά που ακόμη και για τους πλέον έμπειρους πολιτικούς αναλυτές (στην πατρίδα μας τέτοιους έχουμε πάμπολλους, αλλά οι αντικειμενικοί μας λείπουν…παντελώς) και τους πλέον «δυνατούς λύτες αινιγμάτων» ήταν σαφέστατα και ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ και ΑΣΑΦΗΣ στην κρίσιμη διατύπωση ότι θα τηρηθούν τα…συμφωνηθέντα!

Κύριε Σαμαρά και κ Μιχελάκη, αυτό συμπεριλαμβάνει και την συμφωνηθείσα ημερομηνία εκλογών την γνωστή και δημοσιευμένη 19η Φεβρουαρίου 2012;

Αργότερα το ίδιο βράδυ ακούσαμε την προφορική δήλωση του Προέδρου του ΛΑΟΣ κ Καρατζαφέρη με τις ευρηματικές, επίσης αινιγματικές αλλά πλήρεις υπονοουμένων αναφορές του, μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν και ο χαρακτηρισμός του ερχόμενου Φλεβάρη ως μήνα των «…μασκαράδων» και φυσικά ΟΧΙ των…εκλογών!

Δεν ακούσαμε ΤΙΠΟΤΕ, όμως, όχι από τα χείλη του διορισμένου στη θέση του Πρωθυπουργού Δρ Λουκά Παπαδήμου αλλά του «εργοδότη» του και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ πρώην Πρωθυπουργού μας κ Παπανδρέου…

Μας τα είπαν Παρασκευή οι Κομματικοί προϊστάμενοι των 10 Υπουργών της εγκεκριμένης από 258 βουλευτικά ΝΑΙ Κυβέρνησής μας, αλλά ΔΕΝ μας είπε τίποτε ο, επίσημα ακόμη, Κομματικός προϊστάμενος των υπολοίπων 39 Υπουργών που θα δει τον διορισμένο Πρωθυπουργό και επίλεκτο στέλεχος-τεχνοκράτη του ΠΑΣΟΚ το μεσημέρι της ερχόμενης Τρίτης.

Είχαμε δηλαδή χρονιάρες ώρες και μέρες Ηγετικά αινίγματα, χιούμορ και…βροντερή σιωπή, εις επίρρωση της περιρρέουσας εκτίμησης ότι αυτοί που χειρίζονται τη μοίρα μας ή εσφαλμένα και άδικα μας θεωρούν ή τελικά γνωρίζουν ότι είμαστε ως Λαός «χρυσόψαρα» και «λωτοφάγοι» σε ότι αφορά την μνήμη μας και σκοράρουμε σε επίπεδα «I.Q…ραδικιού» σε ότι αφορά την ορθή εκτίμηση των δραματικών οικονομικών και κοινωνικών γεγονότων που βιώνουμε…

Και όλα αυτά διαδραματίστηκαν αφού είχαμε ακούσει για φοβερά έντονο διάλογο αντιδικίας μεταξύ των κκ Βενιζέλου και Βορίδη, αφού παρατάθηκε για το ερχόμενο έτος το «κούρεμα» των επικουρικών συντάξεων, ενώ είναι μπροστά μας το περιβόητο «κούρεμα» των ιδιωτών Κατόχων Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου με τον τίτλο PSI (Private Section Involvement) που εάν – ό μη γένοιτο – αποτύχει, θα μας…πτωχεύσουν!!!

Ακούσαμε ότι ακούσαμε το βράδυ της Περασμένης Παρασκευής από τους κκ Σαμαρά, Καρατζαφέρη και δεν ακούσαμε τίποτε από τον κ Παπανδρέου…

Ακούμε «κορώνες» και βιώνουμε «αντιδικίες» μεταξύ κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, και του ΛΑΟΣ στην Αίθουσα της Ελληνικής Βουλής την στιγμή που κορυφαία στελέχη, επιλεγμένα και διορισμένα από τους κκ Σαμαρά και Καρατζαφέρη, κατέχουν Υπουργικούς θώκους στην Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (τι άλλο είναι αυτό όπου 39 Υπουργοί και μαζί τους ο διορισμένος Πρωθυπουργός είναι μέλη του ΠΑΣΟΚ) και λαμβάνουν από κοινού αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον μας…

Συνεχίζουμε να έχουμε Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με 285 ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Θα τολμήσει ο κ Σαμαράς για ΔΕΥΤΕΡΗ φορά να «ΡΙΞΕΙ» μια Κυβέρνηση ή τώρα συνειδητοποιεί ότι η Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ πέφτει εφόσον την ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ 151 του ΠΑΣΟΚ, 16 του ΛΑΟΣ και άλλοι;

«Αιδώς Αργείοι» θα έλεγα εάν ζούσαμε στη Δημοκρατία του Περικλή…

«’Ήμαρτον Κύριε, χρονιάρα μέρα» θα αναφωνήσω μια και ζούμε στην Ελλάδα, πληθυσμιακά ακόμη, χώρα Ορθοδόξων Χριστιανών…

Ο κ Παπανδρέου δεν μίλησε ενώ οι κκ Σαμαράς και Καρατζαφέρης επέλεξαν ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ και ΧΙΟΥΜΟΡ.

Μήπως, τελικά, είναι καιρός ψηφοφόροι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ που διαθέτουν μνήμη και I.Q. να αναφωνήσουν: Μπράβο σας μας…κάψατε!

Ζήτω που…καήκαμε!..

Ταπεινοί και καταφρονεμένοι

2011-12-24T11:27:00.001-08:00

Του Θ. ΚΟΥΤΡΟΥΚΗ

Στην Αμαλία Κ., που μπόρεσε να γίνει
η φωνή εκείνων που δεν είχαν φωνή

Τους γνωρίζαμε από παλιά αλλά τώρα έχουμε λόγο να τους παρατηρούμε πιο προσεκτικά. Καθώς οι χριστουγεννιάτικές γιορτές πλησίαζαν η παρουσία τους μοιάζει να είναι πιο αισθητή παρά ποτέ. >>>

Θέλετε το γενικότερο κλίμα της κατήφειας; θέλετε η οικονομική ύφεση που φόρεσε τα χειρότερα της αξεσουάρ (ανεργία, δυσπραγία, απολύσεις, φτώχεια, ακρίβεια, λουκέτα); Εκείνοι ήταν παρόντες: στο παγκάκι του πάρκου, τη γιορτή του γηροκομείου, το προαύλιο του ειδικού σχολείου, την τραπεζαρία του ιδρύματος, το άσπρο δωμάτιο του νοσοκομείου, το συσσίτιο της ενορίας. Φαίνονται πλέον πιο οικείοι από ποτέ.
Αυτοί ήξεραν από κακουχίες, από διακρίσεις, από δυσκολίες, από πόνους καλύτερα από τον καθένα. Δεν συνήθιζαν όμως τις καταλήψεις, τις απεργίες, τις πορείες… Απλώς έδειχναν τη δύναμη τους βιώνοντας τη δική τους προσωπική ιστορία.
Έχει λεχθεί ότι οι άνθρωποι είναι προικισμένοι με τη δύναμη να υποφέρουν πολλά, όσο μπορούν να υποφέρουν τον εαυτό τους. Μπορούν να ζήσουν δίχως ελπίδα, φίλους, βιβλία ακόμη και χωρίς μουσική, φτάνει να μπορούν να ακούν την σκέψη τους, το πουλί που κελαηδά στο παράθυρο και την απόμακρη μελωδία της θάλασσας.
Για τους παλιούς μας γνώριμους, τους ταπεινούς και καταφρονεμένους, η ζοφερή άχλη των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων είναι «φίλη καρδιακή». Ωστόσο η παρέα είναι πλέον τώρα πολύ μεγαλύτερη καθώς έχουν προστεθεί νέα μέλη: απολυμένοι, νεόπτωχοι, δανειόπληκτοι, νέοι άστεγοι, όλοι θύματα της ύφεσης που μοιάζουν να ξεπήδησαν από το μουχλιασμένο έρεβος των βιβλίων του Ντίκενς. Αυτή τη φορά είναι τόσο πολλοί που δεν μπορούμε να προσποιηθούμε ότι δεν τους βλέπουμε.
Φέτος ο Αη-Βασίλης δεν είχε τίποτε για εκείνους στο σάκο του. Ίσως του χρόνου δε φέρει τίποτε και σε μας. Κι έτσι το δώρο μας να γίνει η ζεστή συντροφιά τους, το δώρο τους η δική μας συντροφιά. Ας τη χαρούμε!
Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά.

Επιστροφή στη δεκαετία του ‘50;

2011-12-22T01:48:00.001-08:00

Της ΕΥΔΟΞΙΑΣ ΖΑΦΕΙΡΙΔΟΥ

Μία από τις απορρέουσες συνέπειες της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης που αντιμετωπίζει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια είναι και η μετανάστευση. Η αλματώδης ανεργία, η ανασφάλεια και οι δύσκολες συνθήκες στρέφουν ολοένα και περισσότερους Έλληνες >>>

στο εξωτερικό για την αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat τέσσερις στους δέκα Έλληνες δηλώνουν έτοιμοι να εγκαταλείψουν τον τόπο διαμονής τους προκειμένου να εργαστούν σε μία ξένη χώρα, ενώ πολλοί έχουν ήδη καταφύγει στο εξωτερικό δημιουργώντας τις λεγόμενες «παροικίες».

Τούτο το κοινωνικό φαινόμενο δεν είναι πρόσφατο. Στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας υπήρξαν αρκετοί περίοδοι κατά τις οποίες οι Έλληνες επέλεγαν το δρόμο της ξενιτιάς, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, με αποκορύφωμα την περίοδο 1950-1970. Τα χρόνια εκείνα μίσευαν νέοι, κυρίως ανειδίκευτοι εργάτες με λίγες ή καθόλου γραμματικές γνώσεις. Σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες μιας νέας ροής μετανάστευσης. Οι σύγχρονοι μετανάστες είναι κάτοχοι πτυχίων και μεταπτυχιακών σπουδών, και γνώστες ξένων γλωσσών, προσδίδοντας μία διαφορετική βαρύτητα στο ζήτημα.

Το πρώτο και κύριο έναυσμα για την φυγή στο εξωτερικό αποτελεί αναμφίβολα η μη εξεύρεση εργασίας. Η ελληνική αγορά καθίσταται ανεπαρκής να συντηρήσει πολλά επαγγέλματα, και δη αυτά που γνωρίζουν τον κορεσμό, καθώς και ορισμένα επαγγέλματα τα οποία ένεκα της εξειδικεύσεως που παρουσιάζουν απευθύνονται αναπόφευκτα σε μία εκτενέστερη αγορά. Επίσης, η διαφορετική ποιότητα ζωής, αποτελεί ένα σπουδαίο κίνητρο, που οδηγεί πολλούς Έλληνες στον εκπατρισμό. Όσοι παίρνουν την απόφαση να εγκαταλείψουν την Ελλάδα δεν ευελπιστούν μόνο σε μία θέση εργασίας, αλλά γενικότερα σε αναβαθμισμένους όρους ζωής, ενώ μία άλλη μερίδα με το βλέμμα στο μέλλον φρονεί ότι ένα τέτοιο περιβάλλον είναι ιδανικό για την δημιουργία οικογένειας και την ανατροφή των παιδιών, αφού εγγυάται καλύτερους όρους διαβίωσης και παροχής υπηρεσιών.

Από την άλλη πλευρά, δέον να επισημανθεί ότι είναι λάθος να εξιδανικεύεται η ζωή στο εξωτερικό και να υπερτονίζονται τα πλεονεκτήματά της, καθώς μία τέτοια απόφαση απαιτεί και πολλές θυσίες. Το άτομο που επιλέγει να αποδημήσει, οφείλει να γνωρίζει ότι θα αφήσει πίσω στην πατρίδα του ένα κομμάτι της ζωής του, το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον, τις αναμνήσεις, τα βιώματά του, τον τρόπο ζωής του και θα πρέπει να χτίσει ένα καινούριο κόσμο στον νέο τόπο διαμονής του με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Επίσης, θα πρέπει να συνυπολογίσει το χρόνο και το συναισθηματικό κόστος προσαρμογής, όχι μόνο σε ένα νέο και διαφορετικό τρόπο ζωής, αλλά και σε μία νέα νοοτροπία, προκειμένου να ενσωματωθεί στο κοινωνικό σύνολο. Μπορεί να ακούγεται πολύ απλό, αλλά στην πραγματικότητα είναι και το δυσκολότερο, αν σκεφτεί κανείς ότι το γλυκόπικρο συναίσθημα του νόστου στην πατρίδα δε θα εξαλειφθεί ποτέ.

Συνοψίζοντας, είναι γεγονός ότι σήμερα η μετανάστευση αποτελεί μία συνήθη επιλογή πολλών συμπολιτών μας, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα παρεπόμενα της οικονομικής ύφεσης. Όπως κάθε μεγάλη απόφαση, έτσι και αυτή έχει τα θετικά και τα αρνητικά της. Το μόνο που μπορεί με βεβαιότητα να ειπωθεί, είναι ότι συνιστά μία εντελώς προσωπική υπόθεση, την οποία έκαστος ενδιαφερόμενος οφείλει να αντιμετωπίσει με τη δέουσα προσοχή, με συγκρατημένο ενθουσιασμό και με πλήρη συνείδηση, προκειμένου να καρπωθεί των ωφελειών και κυρίως να εξομαλύνει τις όποιες δυσχέρειες.

Χριστούγεννα: Η Ελπίδα Αντίδοτο στη Μοναξιά

2011-12-22T01:42:00.001-08:00

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Περιμένουμε αυτό το Σάββατο, την Άγια νύχτα της συμβολικής γέννησης του Θεανθρώπου, την Θεϊκή υπόσχεση, την ΕΛΠΙΔΑ, για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους… >>>

     Καθώς Κυριακή, ανήμερα των Χριστουγέννων θα γευόμαστε πατροπαράδοτα εδέσματα και γλυκίσματα από το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, καθώς θα ανοίγουμε κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δένδρο τα δώρα μας αμέτρητοι συνάνθρωποί μας, κάποιοι ίσως και μέσα στην ίδια μας την πολυκατοικία, θα βουλιάζουν πνιγμένοι στο βουβό, το ανελέητο αίσθημα της μοναξιάς τους….
    Μοναξιά!
   Φέρνει το άκουσμα της λέξης δυναμικά στο προσκήνιο το βουβό, ανελέητο δράμα συναθρώπων μας που έπαψαν να υπάρχουν για μας λησμονημένοι, τυλιγμένοι στον μανδύα της τραγικής ψυχοκοινωνικής πραγματικότητας της ΜΟΝΑΞΙΑΣ!…
   Ποιός θα πίστευε, μερικές δεκαετίες πριν, ότι εδώ στην κάποτε αποκαλούμενη «Ψωροκώσταινα», τη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλλέας», της γειτονιάς των ονείρων και της γονεϊκής προτροπής του τύπου : «παιδάκι μου καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά το….όνομα» θα φτάναμε στο σημείο να μιλάμε για το φριχτό υποκειμενικό συναίσθημα της αποκοπής από την αγέλη, της απομόνωσης από την αίσθηση της ομάδας, της καταδίκης στον φριχρό κόσμο της…Μοναξιάς!
   Και καθώς σε καθημερινή βάση γευόμαστε την πίκρα της τρόικας και των ανίκανων και ΑΤΙΜΩΡΗΤΩΝ πολιτικών, καθώς ανοίγουμε το δέκτη της έγχρωμης τηλεόρασης για να βιώσουμε την εικονική πραγματικότητα της συμμετοχικής διαδικασίας σε κάποια σύναξη με ποικιλλώνυμες ονομασίες, μισόγυμνες καλλονές, μη-φανατικούς αρσενικούς και χαζοχαρούμενες γλάστρες, κάποιοι συνάνθρωποί μας, μέσα στην πολυκατοικία μας, βουλιάζουν πνιγμένοι στο βουβό, το ανελέητο αίσθημα της μοναξιάς….
   Μοναξιά!
   Κατάρα ή ευλογία για το ανθρώπινο γένος συλλογικά και για εμάς τους νεο-Ελληνες ειδικά; Μέσα στα σύγχρονα,πολύβουα, πολυπρόσωπα και απρόσωπα ελληνικά αστικοβιομηχανικά κέντρα, η μοναξιά μας έχει διογκωθεί σε προβληματικά επίπεδα, έχει ενταθεί σε σημείο καθημερινά επαναλαμβανόμενης απελπισίας για πολλούς συνανθρώπους μας.
    Ζούμε τώρα πιά σε κακόγουστες και πανάκριβες πολυκατοικίες και πέρα από τις εθιμοτυπικές φιλοφρονήσεις και τα μικροπρεπή κουτσομπολιά αγνοούμε την ύπαρξη του συγκατοίκου μας σε σημείο ώστε σήμερα και στην πατρίδα μας να χρειάζεται να «μυρίσει» το πτώμα κάποιου συνταξιούχου, μοναχικού γείτονα ή γειτόνισσάς μας για να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι «ευτυχείς» υπόλοιποι ότι έκλεισε πια για αυτόν ή αυτήν, τραγικά, η αναπόφευκτη για ΟΛΟΥΣ μας παρένθεση της …ζωής!
    Να το δούμε στις πρακτικές του διαστάσεις το φαινόμενο;
    Αμέτρητοι οι συνοδοιπόροι μας στους πολυσύχναστουτς δρόμους της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας του Ηράκλειου και όλων των άλλων μεγαλουπόλεων της πατρίδας μας.
     Στριμωγμένα ασφυκτικά τα σώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών στα αστικά μας λεωφορεία και θέσεις μόνο για όρθιους στις κάθε λογής πιτσερίες, καφετέριες, πάμπ, ορθάδικα και ελληνοπρεπείς ταβέρνες…
     Περιφέρουμε την πλήξη, την ανία, τα βιωματικά μας τραύματα στα στενόχωρα κλουβιά που τα ονοματίσαμε γραφεία, μαγαζιά, εργοστάσια, σχολιά και πανεπιστημιακές αίθουσες, με άλλα λόγια στους κάθε λογής χώρους εργασίας και αναψυχής.
    Μόνοι, ολομόναχοι, κατασιγάζοντας όπως-όπως τις έντονες, τις αδυσώπητες διαμαρτυρίες του είναι μας, τη λαχτάρα μας να ξεφύγουμε από το ανελέητο μαρτύριο της απομόνωσης, της μοναξιάς!…
    Είμαστε τώρα πιά και οι νέο-Ελληνες παραγωγοί και παράγωγα, αίτια και αποτελέσματα ενός ψυχοκοινωνικού και πολιτισμικού συστήματος με οικονομικές δομές που εδραιώνονται στο ατομικό ψυχοκίνητρο και τα συλλογικά «ένστικτα» για άντληση κέρδους και συλλογή δύναμης και εξουσίας και απολήγουν εξαντλημένες στην εδραίωση ενός αντικειμενικού κόσμου, μιάς πραγματικότητας που επιβεβαιώνει την πανάρχαια αλήθεια, την απλή και συνάμα δυσβάστακτη διαπίστωση της αναπόφευκτης υπαρξιακής μας μοίρας – όχι του θανάτου – αλλά του ψυχοκοινων ικού του υποκατάστατου που είναι η μοναξιά!
   Εχει η μοναξιά δυό όψεις.
   Η πρώτη ταυτίζεται με την υποκειμενική διαπίστωση κάθε ατόμου ότι είναι μόνος από τη στιγμή που έρχεται στον κόσμο και κόβεται ο ομφάλιος λώρος.
   Η δεύτερη πηγάζει από την αποξένωση του ατόμου από τον ίδιο του τον εαυτό, στηρίζεται στη νευρωσική διαφοροποίηση, στην αποκοπή συναισθημάτων και διανόησης, αποτελεί «αγχωτική αντίδραση» φυγής από την αλήθεια της ζωής, υποκειμενική διαστρέβλωσης κάποιας ανεπιθύμητης αντικειμενικής πραγματικότητας.
   Ετσι ενώ η συνειδητοποίηση της πρώτης όψης της μοναξιάς αποτελεί μια υγιή, βαθειά και ανεξάντλητη πηγή ψυχοπνευματικής κατανόησης και δύναμης, η δεύτερη είναι σαφώς παθολογική.
   Το άγχος της μοναξιάς που διαπιστώνω εγώ, όπως υποθέτω και εσείς σε καθημερινή βάση ότι διακατέχει τώρα πιά πολλούς Ελληνες, Ελληνίδες και μαζί τα παιδιά μας αποτελεί μια ακόμα πικρόγευστη ένδειξη, μια χειροπιαστή απόδειξη του γεγονότος ότι χάσαμε την αυθεντικότητά μας…
   «Ο άνθρωπος φοβάται, τρέμει τη μοναξιά…Η κυρίαρχη σκέψη σε κάθε φυλακισμένο, κάθε απομονωμένο, κάθε λεπρό, κάθε ασθενή, κάθε αμαρτωλό είναι να έχει κάποιον να μοιραστεί μαζί του τη μοίρα του, το πεπρωμένο του…» έγραψε ο Μπαλζάκ.
    Θυμηθείτε, όσο και αν ακούγεται οξύμωρο, ότι ακόμη και για τον φυλακισμένο, αυτόν που η κοινωνία τον απομονώνει πίσω από τα σωφρονιστικά σίδερα για να τον συνετίσει, όταν παραστρατήσει και μέσα στην «ψυρού» η πιο σκληρή τιμωρία είναι η απομόνωση από τους άλλους κρατούμενους, είναι ο αποκαλούμενος «θάλαμος απομόνωσης»!!!
    Ο αμερικανός ψυχολόγος Ρόλο Μαίη έχει γράψει πολύ εύστοχα ότι «ο αγώνας του ανθρώπου για την απόκτηση δύναμης φαίνεται ολοκάθαρα τώρα καθώς γίνεται κοινή συνείδηση η αλλοτρίωσή μας από τη Φύση, η ανελέητη αλλοτρίωσή μας από τον ίδιο μας τον εαυτό…»

Η μοναξιά του δημιουργικού ατόμου, αυτή η θελημένη και σκόπιμη απομόνωση του καθένα και της καθεμιάς μας που έχει κάτι σοβαρό να ξεδιαλύνει μέσα του, που έχει να γράψει, να συνθέσει, να ζωγραφίσει, να σμιλέψει αναμφίβολααπέχει πολύ και διαφέρει καθοριστικά από την καταδικαστική απομόνωση του μέσου Ελληνας, της μέσης Ελληνίδας.

    Είμαστε, λοιπόν, εμείς οι σύγχρονοι Ελληνες όπως όλοι οι άνθρωποι των οικονομικά αναπτυγμένων κοινωνιών του πλανήτη μας καταδικασμένοι στην κατάσταση της απάνθρωπης ΜΟΝΑΞΙΑΣ;
    Όχι βέβαια!
     Στη μοίρα του καθένα μας, στο αντι-εγωιστικό «δόσιμο» στον συνάθρωπό μας, στην παρέα, την ανθρώπινη ομάδα αποτελούσε πάντοτε και μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί ένα καθοριστικά σημαντικό αντισταθμιστικό παράγοντα. Και από αυτήν την έννοια, αυτό το «δόσιμο» μπορεί να ξεκινήσει μια ατέλειωτη σχεδόν σειρά από ενέργειες που μπορούν, αναμφίβολα, να μειώσουν το σοκ της συνειδητοποίησης της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου.
   «Αείποτε ο άνθρωπος ήταν αγελαίον ζώον» όπως το διατύπωσε και ο μεγάλος Μακεδόνας ο Σταγειρίτης φιλόσοφος Αριστοτέλης δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν.
     Ο συνάνθρωπός μας στην πολυκατοικία, στο γραφείο, στο εργοστάσιο, το πανεπιστήμιο ή το ΤΕΙ για όλους εμάς που είμαστε οικονομικά ενεργοί, όπως και ο συνάνθρωπός μας στο ορφανοτροφείο, στο γηροκομείο και στη φυλακή βασανίζεται κάθε λεπτό, κάθε ώρα κάθε μερόνυχτο από το αίσθημα της μοναξιάς, από την απάνθρωπη καταδίκη στην απομόνωση.
    Και αν σκύψουμε προσεκτικά εσείς και εγώ, βαθειά μέσα στα φυλοκάρδια του απέραντου ελλαδικού μας υποσυνείδητου, στα αρχέτυπα ανθρώπινης ομαδικής συμπεριφοράς που χάνουν τις καταβολές τους στην ιστορία Πελασγών, Δωριέων και Αχαιών, θα ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν ΟΛΑ τα απαραίτητα στοιχεία της σωτηρίας μας από την αρνητική όψη της σύγχρονης αυτής ψυχοκοινωνικής και πολιτισμικής ασθένειας που ακούει στο όνομα της….Μοναξιάς!
    Εκεί βαθειά στην ψυχή της Ελλάδας μας υπάρχει απωθημένη η δημιουργικότητα της ελληνικής ψυχοσύνθεσης. Υπάρχει το εσώτερο μήνυμα της ΕΛΠΙΔΑΣ με την οποία μεγαλώσαμε και γαλουχηθήκαμε, υπάρχει μπόλικο φιλότιμο και ατέλειωτο «κυμπαριλίκι» και μπέσσα.
Μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα θα λειτουργήσει και φέτος η αντίφαση της χαρούμενης επιφάνειας που, δυστυχώς, δεν μπορεί να καλύψει το εσώτερο δράμα εκατοντάδων χιλιάδων μοναχικών συμπολιτών μας, οι οποίοι όπως γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη και την Αμερική τώρα πιά και στην Ελλάδα κάποιοι, με αυξανόμενους ρυθμούς τώρα τελευταία, θα προσπαθήσουν να θέσουν τέρμα στο απελπιστικό συναίσθημα της μοναξιάς μέσα από την πράξη της αυτοχειρίας…
    Χρονιάρες μέρες!…
    Οι σύγχρονες τάσεις της ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΪΗΣΗΣ και της μαρκετίστικης αντίληψης για τις ανθρώπινες σχέσεις, οι εμμονές στη συσσώρευση πλούτου και δύναμης εντάσσονται στην εσκεμμένα καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση από τους οπαδούς της άκρατης, βάρβαρης και ανελέητης φιλελεύθερης οικονομίας ότι ο ΠΛΟΥΤΟΣ φέρνει την ΕΥΤΥΧΙΑ…
     Με λεφτά μπορείς να αγοράσεις πράγματα, αλλά σίγουρα μπορεί ο καθένας μας να παραδεχθεί αβίαστα ότι όταν κάποιος απολαμβάνει «πληρωμένο έρωτα» δεν μπορεί να αυταπατάται ότι μιλάει για..αγάπη!
      Τώρα πια αναμφίβολα οι Έλληνες ξυπνάμε από το ψεύτικο όνειρο που μας σέρβιραν διαβεβαιώνοντάς μας ότι ΌΛΟΙ μπορούμε να συμμετέχουμε στο παιχνίδι του πλούτου…
       Τώρα οι πιο παλιοί βλέπουμε ουρές για δωρεάν συσσίτια και ανεργία που μας γυρνούν 50 χρόνια πίσω αναρωτιόμαστε όλοι εμείς τι μπορούμε να προσφέρουμε στους συμπατριώτες μας και την οικουμένη;
      Μπορούμε να διδάξουμε στην οικουμένη της ΜΟΝΑΞΙΑΣ το γεφύρωμά της, την ομορφιά του να είσαι Ελληνας εάν ξαναγίνουμε συγκάτοικοι, συμπολίτες, συνοδοιπόροι και συνάνθρωποι στο ταξίδι της ζωής….
      Υπάρχει το εσώτερο μήνυμα της ελπίδας που φέρνει δυναμικά στο προσκήνιο η ΓΕΝΝΗΣΗ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού….
      Ας την φέρουμε στo συνειδητό ατομικό και συλλογικό μας επίπεδο γεφυρώνοντας την άβυσσο της μοναξιάς που σαν την παροιμιακή φτώχεια και την γενικευμένη ανέχεια μοιάζει να μας έχει τυλίξει όλους...
Ας αφήσουμε τους Σκρουτζ στη μοναξιά του πλούτου τους, σαν τους πλούσιους και «επιτυχημένους» του Χόλλυγουντ να νοικιάζουν φίλους για να γεμίσουν τα υπαρξιακα τους κενά…
         Φίλοι της μπλογκόσφαιρας,
Καλά Χριστούγεννα!

Χρέος: Ένας εφιάλτης χωρίς τέλος**

2011-12-21T11:31:00.001-08:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Στις αρχές του 2010 διαπιστώθηκε, ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της χώρας κατά την προηγούμενη χρόνια, εκτινάχθηκε στα 36 δις ευρώ. Μόλις δεκατέσσερις μήνες πριν προϋπολογιζόταν στα 5,2 δις ευρώ!!!. Tο 2011 το έλλειμμα αυτό θα κλείσει, με τις πιο >>>

ευοίωνες προοπτικές στα 22 δις ευρώ περίπου, ενώ το 2012, εφόσον το PSI ολοκληρωθεί, θα αγγίξει τα14,7 δις ευρώ!.

Κατά τη διάρκεια του 2009-2010, ένας άπειρος υπουργός οικονομικών, χωρίς ιδιαίτερο παρελθόν στα δημόσια οικονομικά ή χρηματοοικονομικά, (τον σκληρό πυρήνα της οικονομικής επιστήμης), αποφασίζει να τα βάλει μόνος του με τα γεράκια της τρόικας δηλαδή του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ.

Με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο και χωρίς να ακολουθεί τις προδιαγραφές που απαιτούνται σε διαπραγματεύσεις με θέμα τη διαχείριση του χρέους, καταλήγει στο Μνημόνιο 1, στο οποίο όμως δεν αγγίχθηκε η καρδιά της σπατάλης του δημοσίου χρήματος δηλαδή οι ΔΕΚΟ, τα ταμεία της τοπικής αυτοδιοίκησης και οι δαπάνες για την υγεία.

Ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων οργανισμών ο υπουργός οικονομικών μη δεχόμενος ιδιαίτερες πιέσεις στο θέμα αυτό δε δραστηριοποιήθηκε άμεσα, το 2010.

Το 2010, εξαντλήθηκε ένα μεγάλο σύνολο πηγών εύρεσης νέων, έκτακτων εσόδων (περαίωση, ημιυπαίθριοι χώροι κ.λπ). Οι πηγές αυτές περιορίστηκαν το 2011 (έσοδα από αυθαίρετα), για να εκμηδενιστούν σχεδόν το 2012. Ως προς τον περιορισμό των δαπανών, ακολουθήθηκαν οι εύκολες λύσεις, (π.χ. μείωση των δημοσίων επενδύσεων ή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κ.ά). Παράλληλα η σπατάλη δε μειώθηκε. Πράγματι, εξακολουθούν να λειτουργούν οι πελατοκεντρικοί οργανισμοί που δημιουργήθηκαν επί Νέας Δημοκρατίας, ενώ η απαξίωση των ΔΕΚΟ και των άλλων οργανισμών του Δημοσίου άρχισε να παίρνει διαστάσεις λαίλαπας εδώ και καιρό.

Στα τέλη του 2011, οι προοπτικές για το 2012 είναι ακόμη πιο δυσοίωνες. Έτσι, οι πιέσεις για ιδιωτικοποιήσεις και για την εκποίηση της ήδη απαξιωμένης δημόσιας περιουσίας οξύνονται εκ μέρους της τρόικας, σε μια περίοδο όπου η πτώχευση, χωρίς κοσμητικά επίθετα (‘επιλεκτική’ ή οτιδήποτε άλλο) είναι ante portas.

Οι πιέσεις οδηγούν στο αποτέλεσμα που επιδιώκουν οι αγορές: Στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας. Παράλληλα όψιμα αντιλήφθηκαν οι πάντες (ή προσποιούνταν), ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της Ευρώπης, που αν σπάσει θα συμπαρασύρει το ευρώ στο Καιάδα. Αν ο κος Παπακωνσταντίνου έδειχνε ότι κατανοούσε τη σημασία αυτής της θέσης, θα μπορούσε να παίξει ‘σκληρό πόκερ’ με τους δανειστές μας, οδηγώντας τη χώρας σήμερα σε μια καλύτερη θέση.

Οι εταίροι μας εξακολουθούν να καθυστερούν να πάρουν τις αποφάσεις που χρειάζονται υπέρ της στήριξης του ευρώ. Όλως τυχαίως παύουν πολλές από τις παλινωδίες τους, αμέσως μετά την συμφωνία για ευρύτατες ιδιωτικοποιήσεις σε τιμές ιδιαίτερα χαμηλές για κάθε ενδιαφερόμενο στα μέσα του 2011.

Ο εφιάλτης εξελίσσεται ως εξής: Μετά την χειρότερη ίσως Σύνοδο Κορυφής της τελευταίας διετίας, του Δεκεμβρίου του 2011, άρχισαν δειλά να ακούγονται φωνές για προτεραιότητα πια στο σκέλος της ανάπτυξης. Αυτό θα συζητηθεί στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου του 2012.

Αν υπήρχε η κατάλληλη γνώση σε εθνικό επίπεδο, και αν ο Υπουργός Ανάπτυξης δεν έπαιζε το ρόλο της ‘Ωραίας Κοιμωμένης’, θα φθάναμε άραγε σε αυτό το αποτέλεσμα; Μάλλον όχι. Μήπως η άγνοια και η απουσία στρατηγικής σκέψης μας έκανε κακούς παίχτες σε ένα παιγνίδι με έμπειρους αντιπάλους που κατέχουν την τέχνη του πολέμου;

* Ο Δ. Μάρδας είναι αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

** Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο www.eklogika.gr

Φάτε πολιτισμένοι, φάτε αλλαντικά από μοσχαράκι γάλακτος…

2011-12-21T00:30:00.001-08:00

Του Δρ.ΒΛΑΣΗ ΓΩΓΟΥΣΗ

Το άκουσα πριν από λίγο στην τηλεόραση και ντράπηκα που γεννήθηκα άνθρωπος ! «Αλλαντικά τάδε , μια πρωτοτυπία, αλλαντικά από νεογέννητο μοσχαράκι του γάλακτος» >>>

Θά ΄'πρεπε ν` ακούσετε μια φορά , φίλοι μου ,την αγελάδα που μόλις γέννησε , πώς κλαίει , πώς παρακαλάει , πώς εκλιπαρεί ν` αφήσουνε το νεογέννητο μοσχαράκι ,το σπλάχνο της το αγαπημένο ,να το αφήσουνε νά 'ρθει μια στιγμή κοντά της, να βυζάξει , κι` αυτό βελάζει κι` αντιστέκεται καθώς..
το σέρνουνε μακριά της για να τ` αφήσουν να κολλήσει τα χείλη του στη ρόγα της, να νοιώσει τη ζεστασιά της μάνας και την αναπνοή της. Κι` εμείς ,οι άνθρωποι, το πιο τέλειο ον στον πλανήτη , εμείς οι πολιτισμένοι , μόλις γεννήσει η δόλια η αγελάδα, το αρπάζουμε ,το …απογαλακτίζουμε, όπως λέμε, και το κατακρεουργούμε για να το πλασάρουμε σαν «νόστιμο και πρωτότυπο αλλαντικό » !
Κι` ύστερα, ύστερα , ρουφάμε για επιδόρπιο το γάλα της δύστυχης μάνας ,σκουπίζοντας με την ανάποδη του χεριού μας τα υπολείμματα που έβρεξαν το αδηφάγο στόμα μας ! ¨Ένας απ` αυτά τα σαρκοβόρα ζώα είμαι και γώ και ντρέπομαι
Βλάσης Γωγούσης

Καλός παίκτης, αλλά...

2011-12-14T09:58:00.001-08:00

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεκέμβριος και καθώς εξελίσσεται το φετινό πρωτάθλημα διαφαίνονται αδυναμίες και ελλείψεις και οι τεχνικές ηγεσίες διαπιστώνουν αναγκαίες «μεταγραφές» (το ορθό είναι…μετεγγραφές αλλά στην αθλητική αργκό όλα δικαιολογούνται…) >>>

     Έτσι η σημερινή μου άποψη στρέφεται μακριά από τα τρέχοντα οικονομικά μας δράματα στα «αιώνια ποδοσφαιρικά μας»…δράματα σε εποχές όπου, όπως και στην Εθνική Οικονομία, απουσιάζουν χρήματα και χρηματοδότες…
    Ομολογώ ότι ο τίτλος μου σήμερα είναι σκόπιμα....παραπλανητικός! Οχι μόνο επειδή παρεμβάλλεται το καθοριστικό “αλλά» (αυτά τα 4 γράμματα δρούν πάντοτε ανασταλτικά στην κάθε λογής θετική διαπίστωση), αλλά ακριβώς επειδή η πρώτη μου λέξη το επίθετο «καλός» εξυπακούει μιά ταύτιση απόψεων και κρίσεων, καθώς προϋποθέτει μιά γενικότερα αποδεκτή αξιολόγηση.
    Πριν κάνω, λοιπόν, την επίμαχη ψυχολογική ανάλυση των παραγόντων εκείνων που στην συνθετική ολότητά τους συνιστούν το ανασταλτικό «αλλά» αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μιά ματιά στο προβληματικό επίθετο...καλός.
    Οι φίλαθλοι, οι αθλητικοί συντάκτες, οι παράγοντες και μαζί οι ίδιοι οι παίκτες έχουν τις δικές τους απόψεις, το δικό τους ορισμό, τα δικά τους πλαίσια αναφοράς που τους οδηγούν στην αποληκτική διαπίστωση ότι ένας συγκεκριμένος παίκτης είναι ή δεν είναι...»καλός.»
    Οι φίλαθλοι υποκύπτοντας στη συναπαστικότητα του αγώνα, γοητευμενοι με την εξέλιξη μιάς κρίσιμης φάσης ικανοποιημένοι από το επιθυμητό σκοράρισμα καθώς αναλύονται σε ουρανομήκεις ιαχές επιδοκιμασίας δίνουν το δικό τους ορισμό του «καλού παίκτη» με μιά άτυπη μεν, ηχηρή δε, προφορική διαδικασία καθιέρωσης μέσα στα γήπεδο του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, του βόλλεϋ.
   Οι αθλητικοί συντάκτες, τυπώνουν την επόμενη του αγώνα με έγχρωμα εξάστηλα ή τετράστηλα αυτό που η κερκίδα διατύπωσε προφορικά με τις ιαχές επιδοκιμασίας την ώρα του αγώνα και υλοποιούν την προφορική αναγνώριση με την εγκυρότητα (scripta manent, γαρ) του «έντυπου λόγου...»
    Οι διοικητικοί παράγοντες έχουν τη δική τους άποψη, άρρηκτα συνυφασμένη με την απόδοση του κάθε παίκτη σε σχέση ευθέως ανάλογη με το κόστος της απόκτησής του, σέ ότι αφορά τον ορισμό του «καλού».
   Και οι προπονητές, λειτουργώντας ως «εμπειρικοί ψυχολογοι» που ζούνε κάθε μέρα από κοντά, ώρα με την ώρα τον κάθε παίκτη της ομάδας τους διαμορφώνουν από παρατήρηση που στηρίζεται στην πείρα τους το δικό τους πλαίσιο αναφοράς, τυποποιούν συνειδητά το δικό τους ορισμό του «καλού παίκτη.»
   Καλός παίκτης, λοιπόν, αλλά....ποιός;
   Αυτός που σκορπίζει ρίγη συγκίνησης στην κερκίδα, αναστατώνει τους αντιπάλους γοητεύει τους αθλητικογράφους, κεδίζει την εύνοια των παραγόντων και του προπονητή σε μερικές αγωνιστικές και στη συνέχεια απογοητεύει, δημιουργεί ερωτηματικά, φθείρει το ηθικό των συμπαικτών του και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ήττα, εξαγριώνοντας την κερκίδα;
    Η εκείνος που επιδίδεται συστηματικά στην σωστή άσκηση, προπονείται δίνοντας ολάκερο τον ευατό του, πειθαρχεί, παίζει συλλογικό παιχνίδι έστω και εάν έτσι στερείται την προσωπική προβολή και δόξα, συμβάλλει στο ανέβασμα του ηθικού της ομάδας του, συνεργάζεται, στοχεύει στη σταδιακή και σταθερή βελτίωσή του και σαν το παροιμιακό κρασί γίνεται καλύτερος με το πέρασμα του χρόνου;
    Το ταλέντο σαν την ομορφιά, το πάχος και το χρήμα δεν...κρύβεται όπως σοφά το λέει και ο λαός μας. Ενα καλό ταλέντο σε λάθος περιβάλλον απολήγει σε μετριότητα την ιδια στιγμή που ένας μέτριος παίκτης στο σωστό περιβάλον μπορεί να γίνει «μεγάλος.»
    Καλός παίκτης λοιπόν, αλλά...αξιοποιεί το ταλέντο του;
    Η σωματική διάπλαση, οι ψυχοδιανοητικές ικανότητες (αυτό που η κοινή γνώμη γνωρίζει ως αντίληψη) και οι ψυχοσυναισθηματικές ιδιότητες (αυτό που περικλείεται από την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα) μαζί με τη συστηματική και διαχρονική εκμάθηση της τεχνικής του σπόρ ή είναι ποδόσφαιρο ή μπάσκετ ή κάτι άλλο συνιστούν το ταλέντο καθενός παίκτη και καθενός αθλητή γενικότερα.
    Εφόσον τον ευνοήσει η τύχη του και τον ανακαλύψει κάποιο έμπειρο "λαγωνικό ταλέντων" κάποιας μεγάλης ομάδας ο καλός παίκτης παίρνει το εισιτήριο για την εξέλιξη της καριέρας του. Από εκεί και μπρός σε αυτόν εναπόκειται εάν θα προχωρήσει. Για να επιβιώσει πρέπει να παλαίψει, για να συναρπασει πρέπει να αγωνισθεί, για να αναγνωρισθεί και να καθιερωθεί χρειάζεται να δοθεί, να βελτιωθεί σωματικά, ψυχικά και σε επίπεδο τεχνικό.
   Αν δεν πειθαρχήσει τις υποκειμενικές του επιθυμίες όταν αυτές γίνονται και υπέρμετρες και καταναγκαστικές, αν δεν τιθασσεύσει τις ανθρώπινες αδυναμίες του όταν γνωρίζει πώς η ικανοποίησή τους θα του κοστίσει και άν δεν βελτιώνει συστηματικά με επιμονή και υπομονή τις ψυχοδιανοητικές και μαζι τις ψυχοσυναισθηματικές, σωματικές και τεχνικές του ικανότητες, δεξιοτεχνίες και γνώσεις τότε παρά τις όποιες εφήμερες δόξες, δάφνες, μεγαλεία, αναγνώριση και χρηματικά κέρδη θα απολήξει στην ανασταλτική διαπίστωση φιλάθλων, αθλητικογράφων, παραγόντων, προπονητών και φυσικά και του...ψυχολόγου των σπορ ότι είναι καλός παίκτης....αλλά!...
   Το έχω γράψει και στο γνωστό πιά βιβλίο μου με τίτλο «Ένας ψυχολόγος στο γήπεδο» εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που εξαντλήθηκε εδώ και πολλά χρόνια, αλλά θα το αναφέρω πιστεύοντας ότι ισχύει και για το γήπεδο όπως και για την επιστήμη ή τις τέχνες:
   «Μεγαλοφυία είναι το τελικό άθροισμα δύο παραγόντων» είπε κάποτε όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους και επιστήμονες ο μεγάλος Αϊνστάϊν και ολοκλήρωσε «όπου το ένα τοις εκατό είναι η ιδιοφυία και το εννενήντα εννιά τοις εκατό ο ιδρώτας!..»
    Καλός παίκτης λοιπόν, χωρίς κανένα απολύτως, αλλά...

Υπουργείο Παιδείας: Η συνέχεια της ατέρμονης κρίσης των βιβλίων

2011-12-13T05:11:00.001-08:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Παραμονές Χριστουγέννων και τα σχολικά βιβλία έρχονται...με το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη! Ας σημειωθεί ότι το κόστος της μεταφοράς τους στα σχολεία –εντός των ορίων των Δήμων– αναλαμβάνουν συχνά οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων των Σχολείων. >>>

Η πρωτόγνωρη διαδικασία, που οδήγησε στη μη έγκαιρη διανομή των βιβλίων στους μαθητές, εγείρει ένα σύνολο ερωτήσεων αν όχι αποριών.

Πρώτη: Το Υπουργείο Ανάπτυξης εξουσιοδότησε το Υπουργείο Παιδείας για την υλοποίηση του επίμαχου διαγωνισμού χαρτιού. Η συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία όμως των σχετικών υπηρεσιών του Υπουργείου Ανάπτυξης απέχει μακράν –προς το καλύτερο φυσικά– εκείνων του Υπουργείου Παιδείας, γεγονός που δε θα οδηγούσε στα διαδικαστικά ευτράπελα, που ζήσαμε με αφορμή τα όσα έγιναν σχετικά με την έκδοση των βιβλίων της νέας εκπαιδευτικής χρονιάς.

Βέβαια, σύμφωνα με τη δομή που οικοδομείται στο χώρο των κρατικών προμηθειών της χώρας, το Υπουργείο Ανάπτυξης ετοιμάζεται να διαδραματίσει ένα επιτελικό / εποπτικό ρόλο στο μέλλον. Έως όμως την ολοκλήρωση των διαδικασιών, με σκοπό την ανάληψη αυτής της ευθύνης, δεν έπρεπε να δίνει αφειδώς εξουσιοδοτήσεις σε φορείς για διαγωνισμούς ιδιαίτερης σημασίας.

Δεύτερη: Όλη η κακότεχνη εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει στο ακόλουθο συμπέρασμα, το οποίο ενισχύεται και από τις δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας υπέρ του ηλεκτρονικού βιβλίου: Στην κατάργηση της διανομής των παραδοσιακών βιβλίων, και την αντικατάστασή τους με CD στο μέλλον. Αυτή η χωρίς λογική λύση, προκαλεί κατά συνέπεια τα εξής:

- Τη μετακύλιση του κόστους της αγοράς των βιβλίων στους γονείς, καθώς είναι ιδιαίτερα δύσκολη η μελέτη (και όχι απλά η ανάγνωση) ενός βιβλίου μέσα από την οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Επίσης, ας μην υποβαθμίζεται η αναγκαιότητα αγοράς (και ως εκ τούτου το κόστος) του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Και αν τα παιδιά μιας οικογένειας είναι δύο ή περισσότερα, μπορούν άραγε να εξυπηρετηθούν με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή; Φυσικά όχι. Εκτίμησε λοιπόν το Υπουργείο το κόστος που θα επωμισθούν τα νοικοκυριά στο όνομα αυτού του εγχειρήματος;

- Την επιβάρυνση των οικογενειακών προϋπολογισμών, δεδομένου ότι στην περίπτωση μη αγοράς βιβλίων εκ μέρους των γονέων, θα απαιτηθούν ηλεκτρονικοί υπολογιστές, εκτυπώσεις, μελανάκια για τους εκτυπωτές και άλλα αναλώσιμα.

Μήπως συνδέεται με άλλες σκοπιμότητες η επιλογή υπέρ του λεγόμενου ηλεκτρονικού βιβλίου, με αφορμή την προαναγγελθείσα κρίση που προκλήθηκε φέτος;

Όποιος Υπουργός εποφθαλμιά τον πρωθυπουργικό θώκο –αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ατόμου– οφείλει να γνωρίζει από ηγεσία, ή τουλάχιστον από στρατηγική διοίκηση. Οι κακές όμως επιδόσεις ενός Υπουργού –ιδίως όταν κληθεί να λειτουργήσει υπό καθεστώς πίεσης– προδιαγράφουν και το μέλλον των επιδόσεων του ως επίδοξου αρχηγού κράτους στο απώτερο μέλλον.

Έχει ζήσει όμως ο τόπος τραυματικές εμπειρίες από πρωθυπουργούς, που δεν πληρούσαν έστω μια από τις παραπάνω προϋποθέσεις.

* Ο Δ. Μάρδας είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ. Το κείμενο αυτό, όμως, το ΄χει γράψει ως Πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς

Τι γράφει γνωστός δημοσιογράφος για τον Παπαδήμο, τον Μόντι και τον Ντράγκι

2011-12-12T05:45:00.001-08:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Marc Roche δεν είναι κάποιο «φρέσκο» πρόσωπο στο διεθνές δημοσιογραφικό στερέωμα, αλλά ένας έμπειρος δημοσιογράφος-αναλυτής. Ζει και εργάζεται στο Λονδίνο και είναι ανταποκριτής της Γαλλικής Le Monde, της Βελγικής Le Soir, και της Ελβετικής La Tribune de Genève. >>>

Το πρόσφατο άρθρο του στην Le Monde είχε για τίτλο:

«European Union - Our friends from Goldman Sachs…»

Και, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς, σπάει…κόκκαλα!
     Παραθέτω το link στην αγγλική γλώσσα και μια «ελεύθερη» μετάφραση του κειμένου του άρθρου και εύχομαι «καλή ανάγνωση και…ενημέρωση»:
http://www.presseurop.eu/en/content/article/1177241-our-friends-goldman-sachs

                        *******************************************************************
«Οι Μario Monti, Lucas Papademos και Mario Draghi έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους: έχουν διατελέσει στελέχη στην ίδια Αμερικανική επενδυτική τράπεζα. Αυτό δεν αποτελεί σύμπτωση, αλλά απόδειξη μιας στρατηγικής άσκησης επιρροής που ίσως έχει φτάσει στα όριά της…»
Σοβαροί και ικανοί, ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά και μελετούν όλα τα έγγραφα πριν να εκφέρουν την γνώμη τους. Έχουν μια συμπάθεια στα οικονομικά, αλλά αυτά τα φωτισμένα άτομα που εισέρχονται στο ναό μόνο μετά από μια μακρά και σχολαστική διαδικασία πρόσληψης προτιμούν να παραμένουν διακριτικοί. Συλλογικά αποτελούν μια οντότητα που αποτελεί κατά ένα μέρος ομάδας πίεσης, κατά άλλο μέρος αδελφότητα για τη συλλογή πληροφοριών, και κατά άλλο μέρος δίκτυο αμοιβαίας βοήθειας. Είναι οι τεχνίτες, κυρίαρχοι και ηγέτες που έχουν ως αποστολή "να διαδώσουν την αλήθεια που αποκτήσανε στον υπόλοιπο κόσμο."
Σύμφωνα με τους επικριτές του, το Ευρωπαϊκό δίκτυο επιρροής που υφάνθηκε από την αμερικανική τράπεζα Goldman Sachs (GS), λειτουργεί ως Ελεύθερος Τεκτονισμός (Μασονία). Σε διαφορετικό βαθμό, ο νέος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi, ο νεο-διορισμένος   πρωθυπουργός της Ιταλίας, Mario Monti, και ο πρόσφατα διορισμένος Έλληνας Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος είναι «τοτεμικά πρόσωπα» σε αυτό το προσεκτικά κατασκευασμένο δίκτυο.
Μέλη κατηγορίας βαρέων βαρών φιγουράρουν βαρυσήμαντα στην ευρω-κρίση
Ο Draghi ήταν στην Goldman Sachs International, αντιπρόεδρος Ευρώπης μεταξύ 2002 και 2005, μια θέση που να τον έθετε επικεφαλής στο τμήμα «εταιρειών και εθνών», το οποίο λίγο πριν από την άφιξή του, βοήθησε την Ελλάδα να αποκρύψει την πραγματική κατάσταση των βιβλίων της με το swap του δημόσιου χρέους της.
Ο Monti χρημάτισε διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs από το 2005 μέχρι το διορισμό του στην ηγεσία της Ιταλικής Κυβέρνησης. Σύμφωνα με την τράπεζα, η αποστολή του ήταν να παρέχει συμβουλές "για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και σημαντικές πρωτοβουλίες δημόσιας πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο". Ως εκ τούτου, ήταν ο άνθρωπος που "άνοιγε πόρτες" με αποστολή την υπεράσπιση των συμφερόντων της Goldman στους διαδρόμους εξουσίας της Ευρώπης.
Ο τρίτος άνθρωπος, ο Λουκάς Παπαδήμος, ήταν ο διοικητής της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας από το 1994 - 2002. Με την ιδιότητα αυτή, έπαιξε ένα ρόλο που δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί στην επιχείρηση συγκάλυψης του χρέους στα βιβλία της χώρας του, που συντελέστηκε με τη βοήθεια της Goldman Sachs. Και ίσως το πιο σημαντικό, ο σημερινός πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους στην Ελλάδα, Πέτρος Χριστοδούλου, εργάστηκε επίσης ως στέλεχος της Goldman Sachs στο υποκατάστημά της στο Λονδίνο.
Δύο άλλα βαρέων βαρών μέλη του ευρωπαϊκού δικτύου της Goldman θα διαδραματίσουν σημαντικούς ρόλους στην ευρώ κρίση: Ο Otmar Issing, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Bundesbank και για κάποιο χρονικό διάστημα επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και στην Ιρλανδία ο Peter Sutherland, ένα στέλεχος της Goldman Sachs International, ο οποίος έπαιξε παρασκηνιακό ρόλο στην ιρλανδική διάσωση.
Παροχή αποκλειστικών πληροφοριών στα τμήματα συναλλαγών της τράπεζας
Πώς δημιουργήθηκε αυτό το αφοσιωμένο δίκτυο μεσαζόντων; Το αμερικανικό τμήμα αυτού του μαγικού κύκλου αποτελείται από πρώην υψηλά ιστάμενα στελέχη της τράπεζας που εισέρχονται χωρίς κόπο στα υψηλότερα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης.
Στην Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, η Goldman Sachs έχει εργαστεί για να συσσωρεύσει «κεφάλαια καλών σχέσεων». Αλλά σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές της, η τράπεζα δεν ενδιαφέρεται για συνταξιούχους διπλωμάτες, ή υψηλά ιστάμενους Κρατικούς λειτουργούς που υπηρέτησαν σε Εθνικά ή Διεθνή πόστα, ούτε και για πρώην πρωθυπουργούς και υπουργούς Οικονομικών. Προτεραιότητα της Goldman ήταν τα στελέχη Κεντρικών τραπαεζών και πρώην Επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κύριος στόχος της είναι να συλλέγει νόμιμα πληροφορίες σχετικά με τις πρωτοβουλίες στο άμεσο μέλλον και με τα επιτόκια που καθορίζονται από τις Κεντρικές Τράπεζες. Την ίδια στιγμή, η Goldman επιθυμεί οι πράκτορές της να παραμείνουν διακριτικοί.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι αφοσιωμένοι υπήκοοί της προτιμούν να μην αναφέρουμε την γονική σχέση τους είτε σε συνεντεύξεις ή κατά τη διάρκεια επίσημων αποστολών. Αυτοί οι καλά δικτυωμένοι πρώην εργαζόμενοί της μιλούν απλά για εκείνο και το άλλο ασφαλείς στη γνώση ότι το κύρος τους αναπόφευκτα θα ανταμειφθεί με δεδηλωμένη ειλικρίνεια από την πλευρά αυτών που κατέχουν θώκους εξουσίας. Με απλά λόγια είναι εκεί για να δουν "προς ποια κατεύθυνση φυσάει ο άνεμος" και στη συνέχεια να αναμεταδώσουν αποκλειστικές πληροφορίες στα τμήματα συναλλαγών της τράπεζας.

Προσπάθεια για παγκόσμια κυριαρχία

Τώρα που έχει έναν πρώην διευθυντή της επικεφαλής της ΕΚΤ, έναν πρώην διαμεσολαβητή της επικεφαλής της Ιταλικής Κυβέρνηση, και έναν άλλο επικεφαλής της Ελλάδας, οι ανταγωνιστές της τράπεζας πρόθυμα επισημαίνουν την εξαιρετική δύναμη του δικτύου της στη Φρανκφούρτη, Ρώμη και την Αθήνα, που θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμο σε αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς
Ωστόσο, κοιτώντας πέρα από αυτές τις λεπτομέρειες, η δύναμη της Goldman στην Ευρωπαϊκή διακυβέρνησης πριν και κατά τη διάρκεια της οικονομικής δοκιμασίας του 2008 μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί ένα εμπόδιο. Οι σχέσεις που διατηρήθηκαν από έμπειρους πρώην κεντρικούς τραπεζίτες είναι λιγότερο πιθανό να είναι χρήσιμες τώρα που οι πολιτικοί να συνειδητοποιούν την αντιδημοτικότητα των επαγγελματιών του χρηματοοικονομικού τομέα που φαίνεται να είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κρίση.
Στις περιπτώσεις που η Goldman Sachs ήταν σε θέση να ασκεί τα ταλέντα της, έχει τώρα να αντιμετωπίσει αντίσταση από Δημόσιες Αρχές που εγείρουν ερωτήματα σχετικά με μια σειρά σκανδάλων. Ένα καλά εφοδιασμένο βιβλίο διευθύνσεων δεν είναι πλέον επαρκές σε ένα σύνθετο και πολύ τεχνικό οικονομικό κόσμο, όπου μια νέα γενιά ηγετών της βιομηχανίας είναι λιγότερο πιθανό να είναι εμποτισμένη με τυφλό σεβασμό στο «κατεστημένο».
Στην προσπάθεια τους για παγκόσμια κυριαρχία, δεν χρειάζεται πλέον να βασίζονται σε υψηλά ιστάμενους χρηματοοικονομικούς σταυροφόρους από το καλούπι της Goldman, ενώ οι προσπάθειες για την προστασία των δικαιωμάτων των μετόχων, απαιτήσεις για περισσότερη διαφάνεια και η ενεργός αντίθεση από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τις ΜΚΟ, και τους θεσμικούς επενδυτές συνεχίζουν να διαβρώνουν την ισχύ της "επίδρασης του δικτύου».

FYROM-Eλλάδα: Το δικαίωμα στην άρνηση

2011-12-07T07:36:00.001-08:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Η κυβέρνηση των Σκοπίων δεν πέτυχε τον κύριο στόχο της προσφυγής που έκανε κατά της Ελλάδας στο Δικαστήριο της Χάγης. Πράγματι, οι δικαστές δε δέχθηκαν το αίτημα της γειτονικής χώρας για εξαναγκασμό της Ελλάδας έτσι ώστε μην προβάλλει αντίρρηση στην εισδοχή της FYROM στο NATO ή σε άλλους διεθνείς οργανισμούς με την προσωρινή της ονομασία. >>>

Τα Σκόπια με αφορμή διάφορα γεγονότα, π.χ. Διμερή στρατιωτική συμφωνία ανάμεσα σε αυτήν και τις ΗΠΑ το 2004, καθ’ όλο το διάστημα μετά την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας το 1995, δεν έπαψαν να πιέζουν προς την αναγνώριση τους ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Από την άλλη, κάνοντας χρήση το γειτονικό μας κρατίδιο του γνωστού προσωρινού ονόματος, υπέγραψε τη “Συμφωνία για Σταθεροποίηση και Σύνδεση” με την ΕΕ (Stabilization and Association Agreement) το 2000. Η τελευταία τέθηκε σε εφαρμογή το 2004. Είναι μια συμφωνία προπομπός για την ένταξή των Σκοπίων στην ΕΕ. Δεν προεξοφλεί όμως καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την ένταξή της εν λόγω χώρας στην Ένωση, καθώς οι μεταβλητές που την επηρεάζουν δεν εμπεριέχονται στην Ενδιάμεση Συμφωνία.

Έτσι, η (μη) ένταξη των Σκοπίων σε οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό δεν ερμηνεύεται μόνο από το ζήτημα του ονόματος. Υπάρχουν κι’ άλλοι παράγοντες που δικαιολογούν μια τέτοια επιλογή εκ μέρους της Ελλάδας (όπως π.χ. προκλητικές, μη φιλικές πράξεις εν δυνάμει εχθρικές κ.λπ). Η ενσωμάτωση και επιλεκτική χρήση τέτοιων παραγόντων στην εξωτερική πολιτική, αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους. Αυτό θα ορίσει τα κριτήρια λοιπόν της ένταξης ή μη μιας υποψήφιας χώρας σε ένα διεθνή οργανισμό, εφόσον κληθεί να εκφράσει άποψη.

Η κυβέρνησή του κάθε κράτους είναι η μόνη αρμόδια να κρίνει την φιλική ή μη στάση μιας χώρας απέναντι του ή οτιδήποτε άλλο. Ουδείς άλλος μπορεί να ορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργήσει η εθνική εξωτερική πολιτική. Επίσης, ουδείς μπορεί να παρέμβει έτσι ώστε να εξαναγκάσει για την αλλαγή του τρόπου σκέψης της εκάστοτε κυβέρνησης, ορίζοντας κατ’ επέκταση το τι δε θεωρείται φιλικό.

Ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ σκιαγραφεί μόνο το περίγραμμα της έννοιας του φιλειρηνικού κράτους. Το όνομα λοιπόν, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα δεν αποτελεί τη μόνη μεταβλητή που επηρεάζει τις ελληνικές θέσεις.

Να υπενθυμίσουμε ότι ο στρατηγός Ντε Γκώλ πρότασσε veto στην υποψηφιότητα της Αγγλίας στην ΕΟΚ έως το 1968, γιατί έτσι έκρινε ότι έπρεπε να πράξει.

Η θέση κατά την οποία η FYROM θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ με το την τελική της ονομασία, φαντάζει ως το ύστατο χαρτί της Ελληνικής διπλωματίας. Ως προς το όνομα ειδικότερα, καθώς η Ελλάδα προτείνει την εξεύρεση μίας από κοινού αποδεκτής λύσης, δεν αρνείται πια τον όρο «Μακεδονία», στο πλαίσιο όμως ενός σύνθετου ονόματος, που είναι μια επιλογή ιστορικά μη αποδεκτή, πολιτικά όμως αναγκαία.

Για τουλάχιστον δυο δεκαετίες το πρόβλημα αυτό είναι σε εκκρεμότητα. (Βλ. αναλυτικότερα σχετικό κείμενο: «Πολιτική της έξαρσης και αδράνειας στο όνομα των Σκοπίων», http://www.mardas.gr/Articles.aspx?id=2)

* Ο Δ. Μάρδας είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Απόφαση εκτός συνόρων με εσωτερικό αντίκτυπο

2011-12-05T00:06:00.001-08:00

Του Δ.Ι.ΑΣΠΡΟΠΟΥΛΗ

Σε, περίπου, μία ώρα, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα εκδώσει την απόφασή του για την προσφυγή των Σκοπίων κατά της χώρας μας. Μια προσφυγή την οποία, ως χώρα, αφήσαμε στη μοίρα της –όπως, εξάλλου, κάναμε επί χρόνια, με το θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας. >>>

Από ότι ακούγεται (αν και μερικοί άρχισαν να αρθρογραφούν ανώνυμα σε διάφορα Blog για να… δείξουμε ψυχραιμία και να μην αντιδράσουμε –όπως έγινε σε όλες τις εις βάρος μας αλλαγές εδώ και δύο χρόνια) η απόφαση θα είναι ό,τι περιγράφει ο Διονύσης Σαββόπουλος στους “Παλιάτσους”: Ο σχοινοβάτης θα ιδρώνει στο σχοινί, σε μια προσπάθεια να αποδειχτεί σύγχρονος Σολομώντας.

Οι λατρεμένοι μας γείτονες ήδη ετοιμάζουν φιέστες. Συγκεντρώσεις μπροστά σε αγάλματα καβαλάρηδων πολεμιστών, για να πανηγυρίσουν για την “ήττα της Ελλάδας”. Είναι σίγουρο ότι, όσο και αν η απόφαση προσπαθεί να ισορροπήσει, θα δώσει έναυσμα στους Σκοπιανούς να ξεσαλώσουν με την προπαγάνδα τους. Εξάλλου αυτό περιμένει ο Νίκολας Γκρούεφσκι, για να “πάρει κεφάλι” στις δημοσκοπήσεις και να ησυχάσει, για λίγο, στο εσωτερικό.

Αντίθετα, στην Ελλάδα, αναμένεται να συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Ήδη, ο υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας οργανώνεται προς αυτό το σημείο. Επειδή, κατά μία… περίεργη σύμπτωση (ποιος ήταν αυτός που είχε πει πως στην Πολιτική δεν υπάρχουν συμπτώσεις;) την ώρα που θα εκφωνείται η απόφαση, στις Βρυξέλλες θα συνεδριάζει το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, ενώ για το διήμερο Τετάρτης-Πέμπτης έχει προγραμματισθεί η Σύνοδος των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια να υπογραμμιστεί προς κάθε κατεύθυνση ότι η απόφαση δεν αλλάζει σε τίποτα την εθνική μας γραμμή.

Μάλιστα, δεν αποκλείεται, μέσα στις επόμενες ημέρες –ίσως και σήμερα- να υπάρξει κοινή σύσκεψη του πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου, με τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς που στηρίζουν την κυβέρνησή του (Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαρά και Γ. Καρατζαφέρη) για να υπάρξει κοινή πλεύση. Κι αυτό επειδή και ο κ. Σαμαράς, αλλά και ο κ. Καρατζαφέρης, θεωρούν το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων εκ των ων ουκ άνευ, για τη συνέχιση της συνεργασίας.

Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Η απόφαση του ΔΔ της Χάγης δε σημαίνει ότι απαγορεύει στη χώρα μας να ασκήσει βέτο (που, σημειωτέον, την πρώτη φορά ΔΕΝ άσκησε και, κανονικά, αν το Διεθνές Δικαστήριο δεν ήταν ένας μηχανισμός ισορρόπησης μεταξύ κρατών κι απέδιδε διεθνή δικαιοσύνη, θα έπρεπε να απορρίψει την προσφυγή των Σκοπίων) στο μέλλον. Και, όπως υπογραμμίζει προς κάθε κατεύθυνση, εξωδίκως, ο κ. Δήμας, κάτι τέτοιο θα πράξουμε ως χώρα.

Από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στην κα Μέρκελ

2011-12-04T23:46:00.001-08:00

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ

Με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του Ιουνίου του 1919, επιβλήθηκαν στη νικημένη Γερμανία όροι, που θεωρήθηκαν εκ των υστέρων απαράδεκτοι ακόμη και από τους εμπνευστές τους. >>>

Οι όροι αυτοί, θεωρούμενοι τότε ως η προσήκουσα λύση ή ως μοναδική διέξοδος, προσέβαλαν και ταπείνωναν το γερμανικό λαό και την υπερηφάνεια του, με συνέπεια να ζήσουμε λίγο αργότερα την οργή του μέσα από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Το σύνδρομο της ισχύος που διέκρινε τότε τους νικητές συμμάχους, κυριάρχησε λοιπόν της λογικής. Δεν είναι όμως μόνο ο γερμανικός λαός που έχει ιστορική μνήμη, ούτε η ιστορική μνήμη είναι ανάλογη του επιπέδου ανάπτυξης μιας χώρας…

Η σημερινή Καγκελάριος η κα Μέρκελ όφειλε, λόγω της δικής της ιστορίας, να απαλλαγεί από τα σύνδρομα εκείνα που οδηγούν σε παρόμοιες με το παρελθόν της Γερμανίας ρήξεις και συγκρούσεις. Παρόλα αυτά, εύκολα διαπιστώνεται ότι η σκληρή κυρία της δεκαετίας του 2010 επαναλαμβάνει τα λάθη των προκατόχων της.

Ακολουθώντας μια πολιτική της «μοναδικής διεξόδου» από την κρίση, επιμένει και αναγκάζει πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, να αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους, με τρόπο που θεωρεί η ίδια ως τον καταλληλότερο.

Επιδιώκει να επιβάλλει επίσης, σκληρές λύσεις (της ιδίας υφής εκείνων της Συνθήκης των Βερσαλλιών) σε βάρος των «παραβατών» και των «απείθαρχων», εφαρμόζοντας αποτυχημένες μεθόδους ‘συνεννόησης’. Οι τελευταίες με τη σειρά τους πλήττουν την υπερηφάνεια των αδύναμων λαών, που, εκτός των άλλων, βλέπουν ότι απειλείται μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας. Και όλα αυτά, προκειμένου να επιβιώσουν στους κόλπους ενός νέου ευρώ.

Αν όλα όσα διαδραματίζονται από τη Σύνοδο Κορυφής της 25ης Μαρτίου του 2010 είναι μέρος της νέας στρατηγικής της Γερμανίας για μια Weltpolitik τύπου Γουλιέλμου ΙΙ, του τέλους του 19ου αιώνα, (βλ. αναλυτικότερα http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=8447) τότε οφείλουμε να επισημάνουμε το εξής:

Οι στόχοι της απόμακρης εκείνης περιόδου οδήγησαν στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Βέβαια, ο πόλεμος αποκλείεται στους κόλπους της Ευρώπης (μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου φυσικά), οι σύγχρονες όμως συγκρούσεις στο λεγόμενο πολιτισμένο κόσμο δε γίνονται απαραίτητα πια με όπλα!

* Ο Δ. Μάρδας είναι Αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ (www.mardas.gr)

Καλά, σε λέω, πλάκα με κάνεις;**

2011-11-28T01:01:00.001-08:00

Άρθρο του Γ. Μπαμπινιώτη στο ΒΗΜΑ

"...Το όλο θέμα ξεκινά σε παλαιότερες εποχές, με την κατάργηση της δοτικής, οπότε και γεννιέται η ανάγκη να βρεθεί νέα λύση εκεί που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούταν η συγκεκριμένη πτώση. >>>

Έτσι, καθημερινές φράσεις όπως π.χ. το "λέγεις μοι" παύουν να υφίστανται και η γλώσσα αναζητά έναν νέο τρόπο έκφρασης. Στην Βόρειο Ελλάδα προτιμήθηκε η αιτιατική ενώ στην Νότιο Ελλάδα η γενική για να δώσουν (σε νεώτερα ελληνικά) "με λες" και "μου λες", αντίστοιχα.
Και οι δύο αυτοί τύποι είναι σωστοί καθώς χρησιμοποιούνται κανονικότητα μέσα στους... αιώνες από τους Έλληνες. Κατά μίαν άποψη η αιτιατική είναι πιο κοντά στην δοτική οπότε, όσο παράξενο και να ακούγεται, ο βορειοελλαδίτικος τύπος (με λες) θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι πιο δικαιολογημένος.
Ο βασικότερος λόγος που σήμερα η σύνταξη με γενική θεωρείται ορθότερη (μου λες) είναι μάλλον επειδή η Νότιος Ελλάδα απελευθερώθηκε πρώτη και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στο νέο κράτος ήταν αυτή που μιλούσαν σε εκείνα τα μέρη.
Σήμερα, ειδικά μέσω των μέσων μαζική ενημέρωσης, έχει καθιερωθεί γενικότερα ο τύπος με την γενική. Το βέβαιο είναι πως έχει περάσει στο υποσυνείδητό μας ως ο ορθός τρόπος αν και αυτό όπως είδαμε δεν στέκει πραγματικά.
Παρεμπιπτόντως, δυο από τους λογοτέχνες που έχουν γράψει με τον συγκεκριμένο τρόπο είναι ο Κώστας Π. Καβάφης και ο Αθανάσιος Χριστόπουλος.
Ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: οι νοτιοελλαδίτες, που εκφράζουν τη δοτική μέσω γενικής λέγοντας "θα σου πω κάτι", "θα της δώσω κάτι", στον πληθυντικό διαπράττουν ακριβώς το "σφάλμα" που καταλογίζουν στα εκ Βορρά αδέλφια τους, και λένε: "θα σας πω κάτι", "θα τους δώσω κάτι". Χρησιμοποιούν δηλαδή αιτιατική! Επομένως, καθαρά από απόψεως ομοιογένειας, τα βόρεια ιδιώματα είναι πιο συνεπή διότι χρησιμοποιούν αιτιατική και στον ενικό και στον πληθυντικό...."

** Το άρθρο είναι παλιό, αλλά, πού και πού, χρειάζεται να το ξαναθυμόμαστε…

Το λυκόφως μιας αυτοκρατορίας: Η οικοδομή**

2011-11-28T00:50:00.001-08:00

Του Δ. ΜΑΡΔΑ*

Ο κατασκευαστικός τομέας είναι κινητήρια δύναμη της οικονομίας, τόσο στις φτωχές χώρες του πλανήτη όσο και στις πλούσιες. Ο αφανισμός της Leaman Brothers, λόγω της κατάρρευσης της αγοράς των ακινήτων χαμηλής αξίας των ΗΠΑ, είναι ένα από τα παραδείγματα που αποδεικνύουν τα ανωτέρω. >>>

Η οικοδομή συντηρεί πλήθος άλλων δραστηριοτήτων, άνω των 100, συμβάλλοντας έτσι στην αύξηση της απασχόλησης και γενικά του πλούτου μιας χώρας. Οι υψηλοί τζίροι δημιουργούν εισοδήματα και ως εκ τούτου προσφέρουν φόρους στο κράτος.

Από την άλλη, η ανάπτυξη της οικοδομικής δραστηριότητας οδηγεί στην ενίσχυση της παραγωγής σημαντικών κλάδων της βιομηχανίας, με στρατηγική σημασία για την οικονομία.

Έτσι δομήθηκε στη χώρα μας ένα μέρος της παραγωγής, όπως η τσιμεντοβιομηχανία, η χαλυβουργία, η κεραμοποιία, το αλουμίνιο, η χρωματουργία κ.ά. Οι κλάδοι αυτοί όμως είναι τα πρώτα θύματα μιας οικονομικής κρίσης, όταν η τελευταία βρίσκει να αντλήσει εύκολα πόρους από τον κατασκευαστικό τομέα.

«Ο προϋπολογισμός του 2012 μπορεί να εκτελεστεί χωρίς πρόσθετα μέτρα, εφόσον εφαρμοστούν τα όσα έχουν ψηφιστεί», τόνισε ο Υπουργός Οικονομικών κατά την εναρκτήρια συζήτηση για τον νέο προϋπολογισμό.

Η αλλαγή στον φόρο ακίνητης περιουσίας, με τη μείωση του αφορολογήτου ορίου και την νέα αύξηση των αντικειμενικών αξιών, αν δεν αποτελεί πρόσθετο μέτρο, τότε τι θεωρείται;

Ο εν λόγω προϋπολογισμός διαμορφώθηκε σύμφωνα με την υπόθεση ότι θα εφαρμοστούν τα όσα έχουν ψηφισθεί. Συνεπώς, γιατί προωθείται νέα ρύθμιση με σκοπό τη νέα αύξηση των αντικειμενικών αξιών; Ή για να θέσουμε διαφορετικά το ερώτημα, εφόσον η αύξηση των αντικειμενικών αξιών δε θεωρείται πρόσθετο μέτρο, η παραμονή τους στα ίδια επίπεδα με τα περυσινά μπορεί να θεωρηθεί μέτρο ελάφρυνσης των πραγματικών εισοδημάτων των ενδιαφερομένων πολιτών;

Το λογοπαίγνιο στο χώρο της πολιτικής έχει κάποια όρια. Συχνά όμως ξεπερνιούνται, γιατί ορισμένοι πολιτικοί υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων. Επιπλέον τέτοιας μορφής ανακοινώσεις ή προαναγγελίες (όπως η θέση για «το χωρίς πρόσθετα μέτρα») επιδιώκουν τη δημιουργία θετικών προσδοκιών για την οικονομία.

Αν δεν επαληθευτούν οι προσδοκίες που καλλιεργούνται με όλα τα ανωτέρω, την ευθύνη γι’ αυτό φέρουν οι πολιτικοί εκείνοι, που δεν κατόρθωσαν να πείσουν τους πολίτες για τις προθέσεις τους.

Η συνέχιση της επιθετικής πολιτικής κατά των ακινήτων, οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση την εγχώρια βιομηχανική παραγωγή, αποδυναμώνοντας έτσι την οικονομία και στέλλοντας στην ανεργία πλήθος κόσμου.

Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι με τα όσα υιοθετούνται εδώ και καιρό σε βάρος της κατασκευαστικής δραστηριότητας, μειώνονται και οι εισαγωγές. Η ζημία όμως που προκαλείται στην εγχώρια παραγωγή, τη συσχετιζόμενη άμεσα και έμμεσα με την οικοδομή, είναι πολύ μεγαλύτερη από την αξία μείωσης των εισαγωγών.

* Ο Δ. Μάρδας είναι αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.

** Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα την 27 Νοεμβρίου 2011

Το "γιατί" στην αυτοκτονία

2011-11-24T01:56:00.001-08:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αφορμή για τη σημερινή μου blog-άποψη μου δίνουν οι συχνές πρωτοσέλιδες αναφορές στον πολλαπλασιασμό των αυτοκτονιών στην Ελλάδα εξαιτίας της δραματικής αύξησης οικονομικών προβλημάτων που οδηγούν στην καταστροφή αμέτρητους Έλληνες και Ελληνίδες επιχειρηματίες. >>>

     Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός! Επιπρόσθετα η κοινή γνώμη θέτει το φαινομενικά απλό, αλλά φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του "γιατί".
   Στην εποχή μας τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης, επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Κυρίαρχη αιτία είναι πλέον η οικονομική καταστροφή (και εδώ υπογραμμίζω το γεγονός ότι καθώς βουλιάζουμε στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα και διεθνώς μεγάλη αύξηση στα κρούσματα αυτοκτονιών.)
     Η κλασική τυπολογία της αυτοκτονίας έγινε από τον Γάλλο κοινωνιολόγο Emile Durkheim, ο οποίος καθόρισε τρεις συγκεκριμένους τύπους:
   Πρώτον "την αλτρουιστική", όπου το άτομο στην προσπάθειά του να διασώσει κάποιον ή κάποιους συγγενείς, φίλους, γνωστούς ή ακόμη και εντελώς άγνωστους συνανθρώπους του από άμεσο κίνδυνο "θυσιάζει" την προσωπική του ύπαρξη,
   δεύτερον, "την εγωιστική", όπου το άτομο τερματίζει τη ζωή του για καθαρά προσωπικούς του λόγους όντας εντελώς αποστασιοποιημένο από τον πόνο και την οδύνη που αυτή του η πράξη μπορεί να προκαλέσει σε συγγενικά πρόσωπα και φίλους και,
    τρίτον την «ανομική», όπου το άτομο προτιμά να διακόψει αμετάκλητα τη συνέχιση της υπαρξιακής του οντότητας ακριβώς επειδή κάποιες φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες ή πόλεμοι), ή ακόμη και η ραγδαία κοινωνική αλλαγή που υφίσταται το σύστημα στο οποίο ζει μετουσιώνει τα γνωστά του πρότυπα διαπροσωπικών σχέσεων, αλλάζουν τα νοήματα και οι αξίες της ζωής και επικρατεί "κοινωνική ανομία", την οποία το άτομο την αισθάνεται ως μείωση της ικανότητάς του να ζήσει και να λειτουργήσει όπως ήξερε.
Μέσα στα πλαίσια του παρόντος προβληματισμού, καθώς η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή μας για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογές - δηλαδή να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή να την αναστείλει τελεσίδικα. Ο αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.
   Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή οι πιο πολλοί από εμάς - γονείς, συγγενείς και φίλοι - ή αδυνατούμε να συλλάβουμε "τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου" ή όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως "κενές απειλές" ή ακόμη ως "παρατραβηγμένους θεατρινισμούς"
   Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία:
   1] Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος [ σε συνδυασμό πάντοτε με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη ] δεν βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του υπαρξιακή οντότητα.
   2] Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα "ντροπής" ή και από υπερβολικό "φόβο" ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους που είχε θέσει.
   3] Υπάρχουν έντονα συναισθήματα "ενοχών" για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο του, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή.
   4] Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή "φυγή με την αυτοκτονία" αποτελεί πράξη επιβολής συναισθηματικής "τιμωρίας" σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να...ξεφύγει!
   Έχουν καθιερωθεί από τον Ιανουάριο του 2003 σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άτομα που απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει εκπληκτικά χρήσιμο έργο, παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια στρατευμένα παιδιά πραγματοποίησαν την κακή-μεγάλη απόφαση της αυτοαναίρεσης.
   Με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν σύντομα όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και άλλοι συνάνθρωποί μας που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ στα μεγάλα αστικά κέντρα ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές crisis lines ή hot lines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών και ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική δεξιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.
   Είναι απαραίτητο γονείς, συγγενείς και φίλοι να ζητήσουν άμεσα τη βοήθεια οικογενειακού γιατρού ή κάποιου ειδικού μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη "ανεπιτυχή απόπειρα". Η μέχρι σήμερα προσφερόμενη νοσοκομειακή βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο και τα μέλη της οικογενείας του.
   Επαναλαμβάνω, και ας γίνω κουραστικός, ότι το κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα "έκκλησης για βοήθεια"...Εάν τα πάρουμε στα σοβαρά και τα δούμε με αγάπη και κατανόηση οπωσδήποτε θα προλάβουμε την μετέπειτα ανείπωτη ψυχική οδύνη των συγγενών και φίλων του κάθε αυτόχειρα που κλείνει βίαια την "παρένθεση της εφήμερης προσωπικής του ύπαρξης"...

Δίκοπο μαχαίρι ή «τρίλημμα» Σαμαρά;

2011-11-21T01:40:00.001-08:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ότι υπάρχουν δίκοπα μαχαίρια όπως και διλήμματα είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Το ερώτημα ήταν πάντα και παραμένει ποιο σώμα θα δεχθεί το δίκοπο μαχαίρι και γιατί, και σε τι αφορά το δίλημμα και πώς προκύπτει. ΔΕΝ είναι αδιαμφισβήτητο δεδομένο, όμως, το…τρίλημμα! >>>

    Θα εξηγήσω άμεσα παρακάτω τον τίτλο της σημερινής μου άποψης.
    Ότι έχουμε «Νέα» (έστω αναπαλαιωμένη κατά το 80%) Κυβέρνηση και μάλιστα με την ψήφο εμπιστοσύνης 255 Εθνοπατέρων και Εθνομητέρων είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός μετά το απόγευμα της Τετάρτης 16/ 11/ 2011.
    Αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι την «Νέα» Κυβέρνηση συντριπτικής πλειοψηφίας ΠΑΣΟΚ την στήριξαν με 10 στελέχη τους «Νέα» ΝΔ & ΛΑΟΣ.
    Είναι, επίσης, αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι ο κ Σαμαράς ανέκρουσε πρύμνη και συναίνεσε στην «Νέα» Κυβέρνηση φέρνοντας βέβαια στα…»μέτρα του» την συμμετοχή στελεχών του (ούτε ΕΝΑΣ με Βουλευτικό αξίωμα!!!)
Το δίκοπο μαχαίρι προκύπτει καθώς συνεχίζεται η»κόντρα» ανάμεσα στον Πρόεδρο της «Νέας» Ν.Δ. και κορυφαία στελέχη της ΕΕ και τρόικα αναφορικά με την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ υπογραφή συναίνεσης στη συμφωνία της 26ης -27ης Οκτωβρίου που απαιτούν οι εταίροι.
     Η μία όψη είναι η παρακάτω:
     Εάν ο κ Σαμαράς υπογράψει τότε και με πιθανή αυτοδυναμία του στις επικείμενες εκλογές και σχηματισμό καθαρά Κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας ΔΕΝ θα έχει ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα αμφισβήτησης των όρων της νέας σύμβασης!
Εφαρμόζοντας, δηλαδή, όλες τις επιμέρους απαιτήσεις των εταίρων μας σίγουρα θα οδηγηθεί, κάτω από την Λαϊκή κατακραυγή για τα ΕΠΩΔΥΝΑ μέτρα, σε πτώση και νέες εκλογές!
     Η άλλη όψη είναι η ακόλουθη:
     Ο κ Σαμαράς, επικαλούμενος λόγους Εθνικής υπερηφάνειας, ΔΕΝ θα συνυπογράψει οπότε θα οδηγηθούμε, εκ των πραγμάτων σε πτώση της νεοσύστατης Κυβέρνησης κ Παπαδήμου (δηλαδή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) και άμεσα σε εκλογές! Τις οποίες ο κ Σαμαράς ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ να διασφαλίσει την ΕΘΝΙΚΗ αξιοπρέπεια της Ελλάδας θα έχει πείσει τους Έλληνες ότι ΔΕΝ είναι απλά ο «προαλειφόμενος» νέος Πρωθυπουργός αλλά ο…ΣΙΓΟΥΡΟΣ!
     Το τρίλημμα στηρίζεται στο παρακάτω δίλημμα:
      Οι εταίροι ΑΠΑΙΤΟΥΝ συνυπογραφή και δέσμευση όπως έγινε ήδη στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Κάτι τέτοιο, όμως, απογυμνώνει τον κ Σαμαρά από ΟΛΑ τα επιχειρήματα με τα οποία θα μπορούσε σύντομα να πείσει το Λαό της Ελλάδας ότι του αξίζει να γίνει Πρωθυπουργός με αυτοδυναμία Ν.Δ.
     Ο κ Σαμαράς επικαλείται θέμα ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ σε προσωπικό επίπεδο αλλά και θεσμικά ως Πρόεδρος της Ν.Δ. και δηλώνει ότι οι εταίροι μπορούν να στηριχθούν στις επιστολές που ήδη έχει γράψει και στη Δημόσια στήριξή του στην Κυβέρνηση Παπαδήμου και τη στάση του στη Βουλή των Ελλήνων!
Εάν οι εταίροι δεν ικανοποιηθούν στην συγκεκριμένη τους απαίτηση υπάρχει πιθανότητα ανακοπής της 6ης δόσης, οικονομικό αδιέξοδο και πτώση της Κυβέρνησης Παπαδήμου.
    Το τρίτο σκέλος του…τριλήμματος έχει να κάνει με την πορεία του περιβόητου και οικείου πλέον στους Έλληνες… «ΚΟΥΡΕΜΑΤΟΣ» της τάξης του 50%...
     Φρονώ ότι σε αυτό στηρίζεται ο κ Σαμαράς και το επιτελείο του, δηλαδή, συνειδητοποιώντας ότι ΔΕΝ θα δεχθούν οικειοθελώς οι δανειστές μας «κούρεμα» τέτοιου επιπέδου η συμφωνίας της 26ης-27ης Οκτωβρίου…πάει περίπατο!
Ο κ Σαμαράς, όμως, και η «Νέα» Ν.Δ. επιμένοντας σώζουν το δικό τους, αντιστοίχως προσωπικό και θεσμικό γόητρο, και θυμίζουν, για πρώτη φορά μετά από πολλά-πολλά χρόνια, ότι υπάρχουν και κάποιοι Έλληνες που αποδεικνύουν ότι «…ο τράχηλός τους ζυγό ΔΕΝ υποφέρει» και αξίζει αυτοί να ηγηθούν!…
    Επιμύθιο;
    Εάν είναι δίκοπο μαχαίρι το ερώτημα είναι ποιοι θα το καρφώσουν πού;
    Εάν πρόκειται για «τρίλημμα» μήπως θα βοηθούσε να θυμηθούμε κάποιες άλλες εποχές στις οποίες η ΕΘΝΙΚΗ αξιοπρέπεια (τότε επικεντρωνόταν στο όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ) λειτούργησε ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την πτώση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και την ταυτόχρονη γέννηση του εφήμερης ύπαρξης πολιτικού σχηματισμού που άκουγε στο όνομα Πολιτική Άνοιξη;
    Μήπως τελικά η ΕΜΜΟΝΗ στο θέμα της άρνησης υπογραφής στην Συμφωνία της 26ης-27ης Οκτωβρίου υποχρεώσει τους Ευρωπαίους όπως το λέει ο Λαός μας να «ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΣΩ» και ξαφνικά ο κ Σαμαράς και το Κόμμα του προκύψουν άξιοι για…ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ;
     Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτοί που ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ τον τόπο μας πάντα ήθελαν ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΕΣ γιατί σε εκείνες που προκύπτουν από…»συνεργασίες» υπάρχουν πολλά αυτιά, πολλά στόματα και πολλά…χέρια που…δυσκολεύουν πολύ τις δουλειές τους!...

Vae Victis(*): Ο πολιτικός κόσμος σε εργασιακή εφεδρεία;

2011-11-19T02:14:00.001-08:00

Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΚΗ**

Η παράδοση των ευθυνών διακυβέρνησης σε εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα αποκάλυψε το δραματικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει ο πολιτικός κόσμος της χώρας. Αφού κατασπατάλησε τους κοινοτικούς πόρους και διόγκωσε το δημόσιο χρέος σε αστρονομικά επίπεδα για να >>>

αποκομίσει εκλογικά και πολιτικά οφέλη, η εγχώρια πολιτική τάξη αδυνατεί να αναλάβει τις ευθύνες της και επιχειρεί με την παράδοση της εξουσίας στην Τρόικα και τους συνεργάτες της «να δοξαστεί κρυπτόμενη».
Το πανθομολογούμενο έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας είναι πολυπλόκαμο. Ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού υπολείπεται ικανοτήτων διοίκησης και ηγεσίας, δε διαθέτει επαρκές ανθρώπινο κεφάλαιο (εκπαίδευση και εμπειρία, δεν έχει διακριθεί στον επαγγελματικό ή κοινωνικό στίβο, δε διαθέτει τις επιθυμητές ικανότητες ενός πολιτικού όπως είναι η πειθώ, η δράση, η σύνεση, η πρωτοβουλία, η τόλμη, η αποφασιστικότητα κ.α.
Επιπλέον, ορατές είναι οι ευρύτατες εκπτώσεις σε θέματα αξιών καθώς αιωρούνται «αποχρώσες ενδείξεις» διαφθοράς, ανευθυνότητας, αδικαιολόγητου πλουτισμού, ανεντιμότητας, αδικίας, διαπλοκής, αναξιοπιστίας και μακιαβελισμού.
Η τροχιά της πολιτικής σταδιοδρομίας για την πλειονότητα των κομματοτραφών στελεχών είναι περίπου ταυτόσημη, ανεξαρτήτως ιδεολογικών καταβολών: αναρριχώνται χάρη στην κολακεία του αρχηγού ή των ψηφοφόρων, προασπίζουν πάση θυσία τα προνόμια τους (επανεκλογή, δημοσιότητα, ασυλία, αδικαιολόγητος πλουτισμός), αναμασούν μηχανιστικά τετριμμένα ιδεολογικά στερεότυπα, αποκτούν συνείδηση επαγγελματικής ταυτότητας, τυποποιημένο λόγο, δεσμούς συντεχνιακής σύμπνοιας και αλληλεγγύης.
Οι εξουσιολάγνοι πολιτικοί είναι, συνήθως, ανεπάγγελτοι ή δίχως επαγγελματικές διακρίσεις, στρατεύονται στην υπηρέτηση βραχυπρόθεσμων συμφερόντων εν μέσω αστείρευτης δημαγωγίας και διγλωσσίας, διεκπεραιώνουν ασμένως όσα -άδικα ή μη- αιτήματα ψηφοφόρων μπορούν και μελετούν ως «οδηγό προς ναυτιλλόμενους» τις δημοσκοπήσεις που τους προσανατολίζουν σε σπασμωδικές ενέργειες και ανούσιους λόγους, κινήσεις που ενδέχεται να εντυπωσιάσουν την κοινή γνώμη.
Η διαρκής επικέντρωση στα εφήμερα και τα μικροσυμφέροντα διαιωνίζει ένα κονκλάβιο πολιτικών - σχεδόν συνώνυμο με την ακυβερνησία - που περιφρονεί τα στρατηγικά συμφέροντα των πολιτών και υποσκάπτει το μέλλον της χώρας για να διασώσει τα κεκτημένα του.
Η θνησιγενής κυβερνητική συγκόλληση φθαρμένων και αποτυχημένων πολιτικάντηδων που τους ενώνει η θεσιθηρική επιδίωξη οδηγεί σε μια εμβαλωματική συναίνεση που σχεδιάζεται καιροσκοπικά δίχως σχέδιο και όραμα. Η συνομοταξία των πολιτικών έχει χρεοκοπήσει και κανένα Μνημόνιο δεν μπορεί πλέον να τη σώσει. Εκείνοι που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού δεν μπορούν να ηγηθούν του εγχειρήματος της εθνικής ανόρθωσης. Μήπως είναι ώρα για να τεθούν σε εργασιακή εφεδρεία ορισμένοι πολιτικοί ταγοί;

(*)Ουαί τοις ηττημένοις

** Ο Θεόδωρος Κουτρούκης είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Δημοψήφισμα – μεταβατική κυβέρνηση: Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών!

2011-11-16T12:11:00.001-08:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Σαν κεραυνός εν αιθρία ήχησε η απόφαση του πρώην πρωθυπουργού για δημοψήφισμα. Με λογικοφανή επιχειρήματα ο κος Παπανδρέου επιδίωξε να αιτιολογήσει μια ακατανόητη για πολλούς επιλογή, που οδήγησε εν τέλει στο ναδίρ την αξιοπιστία της χώρας στα μάτια των εταίρων μας. >>>

Από την άλλη βέβαια, όσοι γνώριζαν ή υπέθεταν τον ακριβή χρόνο ανακοίνωσης του δημοψηφίσματος, είχαν την ευκαιρία να κερδίσουν πολλά χρήματα, πουλώντας στα διεθνή χρηματιστήρια μετοχές πριν την πτώση των τιμών τους, μετά από το ράλυ ανόδου που κατέγραψαν οι τελευταίες, λόγω των αποφάσεων της 26ης-27ης Οκτωβρίου.

Η ανωτέρω πολιτική πράξη οδήγησε σε μια εξέλιξη, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να μας οδηγήσει σε πιο βατές ατραπούς στο άμεσο μέλλον.

Πιο συγκεκριμένα, οι αρχηγοί των δυο κομμάτων της εξουσίας είτε υπό την πίεση των εταίρων μας είτε ελέγχοντας τις φοβίες τους, έκαναν τελικά το αυτονόητο: Αποφάσισαν να συνεργαστούν προς όφελος της προς κατάρρευση ελληνικής οικονομίας. Από την άλλη βέβαια, τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, ακολουθώντας το δρόμο της εκ της ασφαλούς κριτικής, κινήθηκαν πολύ διαφορετικά σε σχέση με άλλα όμοια της γειτονικής Ιταλίας, τα οποία δε δίστασαν να στηρίξουν την κυβέρνηση του τεχνοκράτη Μάριο Μόντι.

Παρά τις εν πολλοίς προσδοκώμενες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, τα φοβικά σύνδρομα των ηγετών μας οδηγούν σε παλινωδίες ικανές από την άλλη να ανακόψουν την πορεία της νέας κυβέρνησης. Κύριος φόβος των κομμάτων της εξουσίας παραμένει η πιθανότητα επιτυχίας του κου Παπαδήμου. Κάτι τέτοιο κατά την άποψη πολλών, θα θέσει υπό αμφισβήτηση τη μονοκρατορία των κύριων πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής της χώρας.

Τι άλλο όμως θα μπορούσε να σημάνει η επιτυχής διακυβέρνηση του κου Παπαδήμου;

1- Μια τέτοια θετική εξέλιξη θα οδηγήσει τελικά στην επιβίωση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος και ως εκ τούτου στη συνέχιση του κύκλου ζωής των κομμάτων, που στήριξαν τη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή. Αν αποτύχει ο κος Παπαδήμος, δε συνεπάγεται ότι θα ανακάμψουν τα δυο κόμματα της εξουσίας. Αντίθετα, όλο το πολιτικό σύστημα θα ζήσει μια μοναδική σε έκταση κρίση, με πιθανό κερδισμένο τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, που δε στήριξαν τη συγκεκριμένη προσπάθεια.

2- Από την άλλη, μια τέτοια θετική εξέλιξη θα προκαλέσει εύλογα νευρικότητα στο στρατόπεδο του αριστερού μετώπου της αντιπολίτευσης και στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, που διασυνδέεται με την επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή.

Από τις τόσο πολυποίκιλες εξελίξεις, μετά την απόφαση της 26ης – 27ης Οκτωβρίου συνάγονται ορισμένα συμπεράσματα:

- Ο ηγέτης που πιστεύει στις επιλογές του ή δεν αμφισβητεί την υπογραφή του δεν αμφιταλαντεύεται από οτιδήποτε ψυχολογικές ή άλλης μορφής πιέσεις. Σε εμπόλεμες καταστάσεις κερδίζει αυτός που κινείται γρήγορα και πειθαρχημένα, κάτι που δε δίνει ένα αιφνίδιο δημοψήφισμα ή δεν προσφέρουν τα κάθε λογής πισωγυρίσματα, σε βάρος των αποφάσεων στήριξης μιας μεταβατικής κυβέρνησης συνεργασίας.

- Αν κάποιος σκέπτεται στρατηγικά τότε λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο διαχρονικά και όχι στιγμιαία. Ως κύρια στρατηγική κίνηση της περιόδου θα μπορούσε να θεωρηθεί η ανακοίνωση της πρόθεσης για κήρυξη πτώχευσης τον Ιανουάριο του 2010 (βλ. αναλυτικότερα, http://blogs.eliamep.gr/mardas/peri-%c2%absinenetikis-anadiarthrosis%c2%bb-tou-chreous/) ή ακόμη η πιο έγκαιρη ανακοίνωση της συνεργασίας των δυο κομμάτων της εξουσίας και όχι η σύμπραξή τους υπό το καθεστώς πιέσεων ή υπό το άγχος του φόβου.

- Αρχή κάθε πολιτικής απόφασης είναι η επαρκής γνώση (και όχι η μερική) των μεταβλητών που την επηρεάζουν. Τα περί κυριαρχικού δικαιώματος του λαού και της έκφρασής του μέσα από ένα δημοψήφισμα είναι μια μόνο μεταβλητή. Υπάρχουν όμως πολλές άλλες που σχετίζονται με τη λειτουργία της αγοράς υπό καθεστώς αβεβαιότητας. Αυτές αγνοήθηκαν πλήρως, με επιπτώσεις που ούτε καν μελετήθηκαν. Επίσης, ως προς την εμμονή για πρόωρες εκλογές, και εδώ δε διερευνήθηκαν επαρκώς οι επιπτώσεις των θέσεων για εκλογές το Φεβρουάριο του 2012. Σημειώνεται ότι, αν δε γίνουν κάποιες επιτακτικές αλλαγές (π.χ. αύξηση ρευστότητας) έως εκείνη την περίοδο, εκτιμάται ότι η ύφεση θα κλυδωνίσει όλο και περισσότερες εταιρίες, ενώ η επίσημη ανεργία θα ξεπεράσει το 20% του ενεργού πληθυσμού.

* ο Δ. Μάρδας είναι Αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

www.mardas.gr

«Νέα Κυβέρνηση» όπως «Δεσποινίς ετών…39!»

2011-11-15T04:12:00.001-08:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Θα μου πείτε πού τη θυμήθηκα εκείνη την σπαρταριστή και συνάμα δραματική κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου με τον Βασίλη Λογοθετίδη, που έσπασε ταμεία και…κόκαλα το 1954 και τη συνδέω με την ΝΕΑ Ελληνική Κυβέρνηση; >>>

     Συνειρμικά μου ήρθε στο νου χτες καθώς άρχισε στη Βουλή (πάλι από Deja vu υποφέρω) η ΣΥΖΗΤΗΣΗ για την ψήφο εμπιστοσύνης στην «Νέα Κυβέρνηση» του κ Λουκά Παπαδήμου…
      Συνειρμικά μου ήρθε καθώς είδα τον νέο μας Πρωθυπουργό κ Λουκά Παπαδήμο, (γνωστό εντός και εκτός Ελλάδος τραπεζικό στέλεχος, φίλα προσκείμενο στο ΠΑΣΟΚ) Πρόεδρο της «Νέας Κυβέρνησης» πλαισιωμένο από τους 2 «παλιούς» αντιπροέδρους της πρόσφατα «παραιτηθείσης» Κυβέρνησης κκ Πάγκαλο και Βενιζέλο και από άλλους 37 Υπουργούς της «Παλαιάς» Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ του ήδη αποχωρήσαντος από τον πρωθυπουργικό θώκο (όχι όμως όπως διαπιστώσαμε και από την καρέκλα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ) κ Παπανδρέου…
     Συνειρμικά μου ήρθε καθώς θυμήθηκα (έ, ρε, μνήμη που διαθέτω!) ότι δεν συμπληρώθηκαν ούτε ΔΕΚΑ 24ωρα από την απονομή ΨΗΦΟΥ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ στην «Παλιά Κυβέρνηση» του ΠΑΣΟΚ του κ Παπανδρέου με 153 ΝΑΙ…
     Η «Νέα Κυβέρνηση» που υποτίθεται ότι θα ήταν «ευέλικτη, με μικρό αριθμό Υπουργών, ελάχιστων Αναπληρωτών και ΚΑΘΟΛΟΥ Υφυπουργών» προέκυψε σε σχήμα σχεδόν 50 μελών όπου φιγουράρουν 6 του ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ Κόμματος της «Νέας» Νέας Δημοκρατίας του κ Σαμαρά και 4 του ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ Κόμματος του ΛΑΟΣ του κ Καρατζαφέρη…
     Στη «Νέα Κυβέρνηση» συμμετέχουν 39 (διορθώστε με εάν κάνω λάθος στο μέτρημα) εν ενεργεία Υπουργοί, Αναπληρωτές Υπουργοί και Υφυπουργοί της «Παλιάς» Κυβέρνησης του κ Παπανδρέου οι οποίοι είχαν βαπτισθεί στην «αιώνια Κολυμβήθρα του Σιλωάμ της Ελληνικής Βουλής» μόλις 10 μέρες πριν!
    Τι ακριβώς ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ θα ανακοινωθεί, στα πλαίσια των προβλεπόμενων Κοινοβουλευτικά πολιτικών τοποθετήσεων, από τους 39 ΝΕΟΥΣ «παλιούς» ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ στη Βουλή;
    Ποια συναισθήματα θα διακατέχουν τον ψυχικό κόσμο του κ Πετσάλνικου καθώς θα βλέπει τη Νέα Κυβέρνηση από τον Προεδρικό θώκο της Βουλής;
    Υπάρχει, άραγε, κανείς που περιμένει αυτή η «Νέα-Παλιά» Κυβέρνηση να μας σώσει και αφού μας «σώσει» να κάνει εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου για να εκλέξουμε…ΝΕΑ Κυβέρνηση;
     Κλείνω υπενθυμίζοντας στους παλιούς και γνωστοποιώντας στους νέους ότι ο ίδιος ο Αλέκος Σακελλάριος γύρισε ξανά την ταινία το 1968 με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, και τίτλο:
     Ο Ρωμιός έχει…φιλότιμο!

Να σταματήσει ο ΟΛΘ να είναι προέκταση πολιτικών γραφείων**

2011-11-10T01:21:00.001-08:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Ο Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης, (ΟΛΘ) θα αγγίξει τις δυνατότητές του, όταν αποκτήσει την ικανότητα, εκτός των άλλων, να εξυπηρετεί 2 εκατομμύρια TEUs (κοντέινερς) ετησίως, σύμφωνα με εκτιμήσεις φορέων εκτός ΟΛΘ (βλ. πρόταση της Hutchison, πρώην υποψήφιας εταιρίας για >>>

την εκμετάλλευση του λιμανιού). Αυτό θα οδηγήσει σε άλλης μορφής απαιτήσεις για αποθηκευτικούς χώρους εντός ή εκτός του λιμανιού. Ο νέος προς έγκριση Γενικός Πολεοδομικός Σχεδιασμός (ΓΠΣ) του Δήμου Εχεδώρου, που βρίσκεται ήδη στο Υπουργείο, χαρακτηρίζει μεγάλες εκτάσεις στο Καλοχώρι, κείμενες πλησίον του λιμανιού, ως αγροτικές εκμεταλλεύσεις (Ζώνη Δ), στερώντας έτσι την πόλη από περιοχές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως αποθηκευτικοί χώροι δίπλα στο λιμάνι.

Οι εκτάσεις αυτές, που βρίσκονται πέριξ του Γαλλικού ποταμού και σε σχετικά μεγάλη απόσταση από την κοίτη και τις όχθες του, δεν εξυπηρετούν είτε οικολογικούς σκοπούς είτε οτιδήποτε άλλο έχει σχέση με την ισορροπία του φυσικού περιβάλλοντος. Εν μέρει ήδη έχουν οικοδομηθεί χωρίς να προκαλούν το οποιοδήποτε πρόβλημα στην χλωρίδα και πανίδα της περιοχής.

Αν οποιοσδήποτε ΓΠΣ περιορίσει τις εκτάσεις πλησίον του λιμανιού, που είναι ικανές να εξυπηρετήσουν τι μελλοντικές αυξημένες ανάγκες αποθήκευσης που συνδέονται με την επέκταση του ΟΛΘ, τότε αυτό θα οδηγήσει σε μια ‘ασφυξία’ το λιμάνι.

Ο ΟΛΘ και η δυναμική του

O τρόπος λειτουργίας του ΟΛΘ, όπως και πολιτικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί, μπορούν να εγγυηθούν την επέκτασή του σε ένα τέτοιο βαθμό ικανό να οδηγήσει στην αναβάθμιση του ρόλου που καλείται να παίξει; Και αν ναι, γιατί κάτι τέτοιο δεν έγινε έως τώρα; Η διαφορετικά, με δεδομένη την πολιτική κουλτούρα της χώρας που έχει παγιωθεί, ο ΟΛΘ μπορεί να θεωρηθεί υποκατάστατο μιας δυναμικής ιδιωτικής εταιρίας διοίκησης-εκμετάλλευσης των λιμανιών όπως της Hutchison;

Αυτό μπορεί να γίνει υπό μια προϋπόθεση. Όταν πάψει ο ΟΛΘ, όπως και κάθε δημόσιος οργανισμός να θεωρείται προέκταση του όποιου πολιτικού γραφείου των βαρόνων των πολιτικής κάθε κυβέρνησης, τότε πράγματι μπορεί να θεωρηθεί ως ανταγωνιστικός εταίρος επιχειρήσεων που ασχολούνται επισταμένα με την οργάνωση και τη διοίκηση των λιμανιών.

Το σύστημα της ανοικτής διακυβέρνησης (το opengov) που υιοθετήθηκε το 2009, μπορούσε να αναδείξει ό,τι καλύτερο προσφέρει η αγορά για τη διοίκηση του ΟΛΘ. Όλοι περιμέναμε να δούμε ένα Διευθύνοντα Σύμβουλο, με γνώσεις στα logistics ή στην πολιτική μεταφορών ή στην επιχειρησιακή έρευνα, να αναλαμβάνει τα ηνία του εδώ και χρόνια παραμελημένου λιμανιού. Αντί αυτού η διοίκηση αναλήφθηκε από ένα νομικό, χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις και εμπειρία σε θέματα σχετικά με τη διοίκηση των λιμανιών, τα logistics κ.λπ. Να σημειωθεί ότι εκλείπουν ολοκληρωτικά από το ΔΣ του ΟΛΘ άτομα με σχετικές προς τα logistics γνώσεις. Δεν υπάρχει ούτε ένας!

Έτσι, εύκολα διαπιστώνεται η αναπαραγωγή νοοτροπιών που απαξιώνουν τις ΔΕΚΟ στο όνομα των γνωστών πολιτικών σκοπιμοτήτων, εξυπηρετώντας απλά τα πολιτικά συμφέροντα πολιτικών γραφείων της χώρας και της πελατείας τους. Εξακολουθούν σε πολλές περιπτώσεις –ευτυχώς όχι σε όλες– να τοποθετούνται σε καίριες θέσεις, (παρά το opengov) άτομα με περιορισμένες δεξιότητες, προϊόν του γνωστού κομματικού κράτους ή της πολιτικής επιρροής υπουργών, υφυπουργών και άλλων πρωταγωνιστικών στοιχείων κάθε κυβέρνησης.

Δυστυχώς και ο ΟΛΘ εντάσσεται διαχρονικά σε αυτό το παιγνίδι, αποτελώντας ‘στρατηγικό αποκούμπι’ των ισχυρών πολιτικών παραγόντων της πόλης, προς χάριν των συνεργατών τους ή απλά διαφόρων κομματικών στελεχών ενίοτε ανεπάγγελτων. Το αποτέλεσμα, το βλέπουμε.

H χώρα βρίσκεται στην ουσία σε εμπόλεμη κατάσταση. Ως εκ τούτου χλιαρές κριτικές, ή κριτικές που αποφεύγουν έντεχνα να επισημάνουν τα κακώς κείμενα δεν προσφέρουν το παραμικρό.

To λιμάνι της πόλης, όπως κάθε λιμάνι, έπρεπε να διοικείται από άτομα, που ασχολούνται επισταμένα με τα logistics ή τις πολιτικές θαλασσίων μεταφορών και με οτιδήποτε σχετικό. Όλοι οι υπόλοιποι, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του υποφαινομένου, δεν έχουμε θέση σε ένα χώρο, που δε γνωρίζουμε το αντικείμενο του και ως εκ τούτου αδυνατούμε να χαράξουμε μια στρατηγική υπέρ των συμφερόντων της πόλης και κατ’ επέκταση της χώρας.

* ο Δ. Μάρδας είναι Αν. καθηγητής Τμήματος οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

website: www.mardas.gr

** Το κείμενο είναι τα κύρια σημεία ομιλίας του κ. Μάρδα που θα δοθεί στο 15ο Πανελλήνιο Συνέδριο Logistics στις 11 και 12 Νοεμβρίου 2011, στη Θεσσαλονίκη και διανέμεται από τον ίδιο.

«Τακτοποίηση» σε πράσινο και μπλε φόντο!

2011-11-09T02:40:00.001-08:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τώρα εάν τελικά την χαρακτηρίσουμε ως Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, ή Κυβέρνηση Εθνικής Συναίνεσης ή καλύτερα Κυβέρνηση εμφανώς «Πράσινο-μπλε» και βάλε, ΔΕΝ έχει και πολλή σημασία!!! >>>

     Στα τελευταία 37 χρόνια είχαμε για 21 χρόνια Πράσινες Κυβερνήσεις και για άλλα 16 χρόνια Μπλε Κυβερνήσεις…ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ!!
     Βόλευε αυτό «κάποιους» αλλά δείτε πού φτάσαμε!
     Και καθώς τα γκάλοπ εδώ και μήνες έδειχναν ότι ΔΕΝ υπάρχει καμία πλέον πιθανότητα πράσινης ή μπλε ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ, ΞΑΦΝΙΚΑ μας προέκυψε το δραματικό Παρασκευο-Σαββατο-Κυριακο-Δεύτερο κατά το οποίο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, Παπανδρέου και Σαμαράς ομόθυμα (αλλά και κατά τι …απρόθυμα) επαλήθευσαν το γνωστό «ώδυνεν όρος και έτεκεν μυν…»
     Με άλλα λόγια, αφού μας «τακτοποίησαν» επί ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Οικονομία, Λαό και Έθνος οι πράσινοι και οι μπλε και τώρα θα μας «τακτοποιήσουν» από…κοινού!
     Ο σχετικός Γαλλικός όρος της συγκεκριμένης «τακτοποίησης» είναι επιτυχέστατος αλλά ΔΕΝ τολμώ να τον χρησιμοποιήσω, εδώ που φτάσαμε…
    Μετά την ιστορική απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου 2011 «ο λαός μας απαλλάχθηκε από τον βραχνά της χρεοκοπίας,» είχε πει στο Υπουργικό Συμβούλιο ο κ Παπανδρέου (τα ίδια περίπου λόγια είχε πει και τον περασμένο Ιούλιο όταν το «κούρεμα» ήταν της τάξης του 21%...) και πρόσθεσε ότι «Βρεθήκαμε στο χείλος της αβύσσου, αλλά δεν το βάλαμε κάτω. Κάναμε θυσίες, αλλά όπως είχα δεσμευτεί οι θυσίες δεν πήγαν χαμένες…» και ότι πλέον «ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε το μέλλον πιο αισιόδοξα και τις μεγάλες αλλαγές. Την Ελλάδα που μπορεί»...... Και κατέληξε, «Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας, αλλά θα τα καταφέρουμε».
      Και ο κ Βενιζέλος είπε χαρακτηριστικά πως "μπήκε πάτος στο βαρέλι του ελληνικού δημοσίου χρέους", και "στεγανοποιείται το ελληνικό δημόσιο χρέος". Αναρωτιέται, όμως, λογικά και αιτιολογημένα ο κάθε πικραμένος άνεργος, συνταξιούχος, μισθωτός – Ο Dr Παπακωνσταντίνου ΔΕΝ είχε αντιληφθεί ότι το «βαρέλι ΔΕΝ είχε» πάτο και, επιπρόσθετα, ΠΟΙΟΙ τον αφαίρεσαν τον πάτο και ΠΟΤΕ θα λογοδοτήσουν οι δημιουργοί των μεγάλων σκανδάλων και θα δημευθούν οι περιουσίες τους;
     Διαβάζοντας τις παραπάνω δηλώσεις του κ Πρωθυπουργού μας και του Α/πρόεδρου και ΥπΟικ της Κυβέρνησής μας, ακούγοντάς τες στα ραδιόφωνα και βλέποντάς τους να τις κάνουν στις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις διαπίστωσα ότι έχω ένα ΣΟΒΑΡΟ πρόβλημα!..
    Έχω μνήμη ή πρόκειται για περίπτωση «Deja vu» δηλαδή το γνωστό παραψυχολογικό φαινόμενο που περιέγραψε πρώτος ο Emile Boirac Πρόεδρος των Πανεπιστημίων Grenoble και Dijon που συνήθως αποδίδεται στα ελληνικά ως:
     Το έχω ξαναδεί, το έχω ξανακούσει ή μου έχει ξανασυμβεί!…
     Για να αποφύγουμε τη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ μας έλεγαν οι κκ Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου υπογράψαμε το πρώτο μνημόνιο (ΜΑΖΙ τους τότε στην υπογραφή και ο ΛΑΟΣ του κ Καρατζαφέρη), και μετά με τον κ Παπανδρέου και τον κ Βενιζέλο το μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό Νόμο…
      Μετά θυμήθηκα τη φράση ότι «οι Έλληνες είχαμε δικαίωμα στο όνειρο» που μας έλεγε ο κ Σημίτης και συνεπικουρούμενος σε αυτή την μεγαλόπνοη πολιτική του θέση από τον κ Παπαντωνίου τότε Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών έλεγαν στις εφημερίδες το 1999 ότι το Χρηματιστήριο είναι ο καθρέφτης της οικονομίας, και ο Γενικός Δείκτης θα πάει στις 7.000 μονάδες και έχει λαμπρό μέλλον….
      Θυμήθηκα ότι το ΟΝΕΙΡΟ έγινε ΕΦΙΑΛΤΗΣ, το ΠΑΙΧΝΙΔΙ κόστισε 35 (ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ) τρισεκατομμύρια δραχμές σε ΕΝΑΜΙΣΗ εκατομμύριο (1,500,000) ελληνικές οικογένειες για το οποίο μέχρι σήμερα ΚΑΝΕΙΣ δεν τιμωρήθηκε και κανενός ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΥ δεν δημεύθηκαν τα κέρδη!!!
       Τελικά ή μας λέγανε ψέματα, ή είχανε μεσάνυχτα από οικονομία…
       Δεν μπορώ να θυμηθώ εάν ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ στους κκ Σημίτη και Παπαντωνίου ο κ Βενιζέλος που ήταν Υπουργός Ανάπτυξης και επικεφαλής του Τουριστικού Τομέα, ενώ ο κ Παπανδρέου ήταν Αναπληρωτής και στη συνέχεια Υπουργός Εξωτερικών αφού μετά την «υπόθεση Οτσαλάν» είχε αποπεμφθεί από τη θέση του ΥΠΕΞ ο κ Πάγκαλος ο οποίος έχει πει:

«Θα φύγω από το ΠΑΣΟΚ αν γίνει αρχηγός ο Γιώργος Παπανδρέου» («Ελευθεροτυπία» 7.8.2001).
«Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει πολλά προτερήματα, αλλά δεν έχει τα προσόντα για πρωθυπουργός» («Κ. Ελευθεροτυπία», 16.9.2001).
«Δεν θα ξαναμιλήσω φιλικά με τον Γιώργο Α. Παπανδρέου. Δεν θα τον συγχωρήσω ποτέ, δεν έχει πολλά κοινά με τον πατέρα του» («Βήμα», 3.10.2007).
Αυτές «κι άλλες τέτοιες δηλώσεις» έκανε ο κ. Πάγκαλος με κορυφαία εκείνη, στις 26.8.2006, πάλι στην «Ε», ότι «μετά το 2000 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ΔΙΕΛΥΣΕ τη χώρα» και τις δημοσίευσε στο «Πρώτο ΘΕΜΑ» ο κ Κώστας Καββαθάς (Οι πολίτες επικοινωνούν)….

           Επειδή υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποιος να με κατηγορήσει ότι πάσχω ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ από…«πράσινο» Deja vu θα τον προλάβω δηλώνοντας ότι ΔΕΝ έχω ξεχάσει εκείνη την αφίσα σε «φόντο μπλε» με τον κ Καραμανλή χαμογελαστό να δηλώνει:
       Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και την θέλουμε!
        Ούτε και την επιτακτική «μπλε» προτροπή του κ Καραμανλή στους συνεργάτες του να Κυβερνήσουν…ΣΕΜΝΑ και ΤΑΠΕΙΝΑ!…
        Και ποιος Έλληνας ή Ελληνίδα μπορεί να ξεχάσει τις υποσχέσεις της ΝΔ για εντοπισμό ενόχων των σκανδάλων, τιμωρίες και…κάθαρση και τη διαβεβαίωση το 2008 του κ Καραμανλή, σε ραδιοτηλεοπτικές εμφανίσεις και γραπτές δηλώσεις ότι η ελληνική οικονομία είναι…θωρακισμένη όταν ξεκινώντας από τις ΗΠΑ η οικονομική λαίλαπα αγκάλιασε δραματικά ολάκερο τον πλανήτη;
      Τελικά ΔΕΝ κατάλαβα εάν όντως υπήρχε καλλίτερη Ελλάδα και την κράτησαν για τον εαυτό τους τα στελέχη των Κυβερνήσεων της ΝΔ που έμειναν στους θώκους εξουσίας για ΠΕΝΤΕΜΙΣΙ χρόνια…
      Ούτε κατάλαβα πώς από το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ του κ Παπανδρέου καταλήξαμε στη διαπίστωση ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΛΙΟ του κ Λοβέρδου, στο ΠΡΩΤΟ ΜΗΝΜΟΝΙΟ του κ Παπακωνσταντίνου, στο ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ, τον ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ και το «σχέδιο Μάρσαλ Βρυξελλών» του κ Βενιζέλου. Με Πρωθυπουργό πάντα τον κ Παπανδρέου και έτερο Α/πρόεδρο Κυβέρνησης τον κ Πάγκαλο…
      Είχε γράψει το ΠΟΝΤΙΚΙ της Πέμπτης 31 Μαρτίου 2011 σε άρθρο του Δημήτρη Μυ με τίτλο «Διατριβή στο ψέμα» μεταξύ άλλων: Αν σε κάτι διαπρέπει η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι η ευκολία με την οποία πλασάρει (με τη βοήθεια των media) το ψέμα…
      Μετά τους διθυράμβους των κκ Παπανδρέου-Βενιζέλου της 27ης Οκτωβρίου, μας προέκυψαν τα ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΑ γεγονότα στις παρελάσεις για την 28η Οκτωβρίου, ακολούθησαν τα επίσης ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΑ αλλεπάλληλα Υπουργικά, Ψήφος Εμπιστοσύνης, παραίτηση του κ Παπανδρέου και «ΝΕΑ» Κυβέρνηση!
     Κλείνω με την πικρή διαπίστωση ότι το Έθνος, ο Λαός, που γέννησε την έννοια και την επιστήμη της ΙΣΤΟΡΙΑΣ εφόσον με τέτοια εμμονή μένει προσκολλημένος στο «εδώ και τώρα και ότι…» αποδεικνύει ότι πολύ εύκολα ξεχνά το χτες και με απίστευτη επιπολαιότητα υποβαθμίζει τη σημασία της υστεροφημίας του.
   Deja vu!...

Εθνικός Στόχος η επιτυχία της Κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης

2011-11-07T10:44:00.001-08:00

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΑΥΓΕΝΑΚΗ*

Η θετική εξέλιξη σχηματισμού μιας Κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης, για την οποία η Δημοκρατική Συμμαχία αγωνίσθηκε εδώ και μήνες, ήταν πλέον όρος επιβίωσης για την Ελλάδα. Εάν η προσπάθεια αποτύγχανε, είναι βέβαιο ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας θα μας εγκατέλειπαν στην >>>

τύχη μας, με άμεση συνέπεια την έξοδο της χώρας μας από την ζώνη του Ευρώ και την Ευρώπη.

Τις τελευταίες κρίσιμες ώρες, λίγο πριν από ένα νέο «ναυάγιο» συνεννόησης των δύο μεγάλων κομμάτων, που θα ήταν καταστρεπτικό για τη χώρα, επικράτησε η δύναμη της λογικής και της υπευθυνότητας, την οποία εδώ και μήνες εκφράζει η Δημοκρατική Συμμαχία, για μια Κυβέρνηση Εθνικής Συνεννόησης. Έστω και στο χείλος του γκρεμού, κέρδισε η φωνή της Λογικής επί της αλαζονείας του δικομματισμού.

Είναι δεδομένο ότι η νέα κυβέρνηση Εθνικής Συνεννόησης που σχηματίστηκε πρέπει να απολαμβάνει της στήριξης ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων, γιατί θα έχει αναμφισβήτητα πολύ δύσκολο και σημαντικό έργο μπροστά της.

Παρά τα όσα ξεστομίζουν ορισμένα κομματικά στελέχη του σκληρού πυρήνα των παλαιών κομμάτων, σε καμία περίπτωση, δεν πρόκειται απλώς για μια μεταβατική κυβέρνηση που θα λειτουργήσει ως διαχειριστής ορισμένων μόνο θεμάτων μέχρι τις επερχόμενες Εθνικές εκλογές. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια μεταβατική κυβέρνηση, με εξαιρετικά περιορισμένες αρμοδιότητες, αλλά για μια κυβέρνηση εθνικής ευθύνης που θα λάβει ιδιαιτέρως κρίσιμες αποφάσεις για την επόμενη δεκαετία. Η ιστορική ευθύνη της είναι να λάβει άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα για να ανακόψει την πορεία μας προς τη χρεοκοπία και την έξοδό μας από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τούτη την ώρα ακόμα και τα πρόσωπα έχουν την ιδιαίτερη αξία τους. Όλοι όσοι μπορούν να κοιτάξουν ευθεία στα μάτια τους Ευρωπαίους και να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη τους, όλοι όσοι διαθέτουν διεθνές κύρος και μπορούν με άνεση να διαπραγματευτούν με τους Ευρωπαίους εταίρους μας για το καλό της χώρας, είναι παραπάνω από χρήσιμοι.

Σε αυτήν την φάση, οι πολιτικές αντιλήψεις του παρελθόντος και τα μικροκομματικά συμφέροντα δεν πρέπει να τορπιλίσουν την πολιτική που αποφασίστηκε. Γιατί στο δύσκολο έργο που έχουμε μπροστά μας, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για κομματικούς ή προσωπικούς υπολογισμούς και εγωισμούς, για «καρέκλες» ή για «προεκλογικές υποσχέσεις». Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αποτυχίας. Γιατί το διακύβευμα είναι πλέον Συλλογικό, είναι Εθνικό.

Ως Δημοκρατική Συμμαχία καλωσορίζουμε και στηρίζουμε το σχηματισμό μιας Κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης που εξασφαλίζει άμεσα την πολιτική ομαλότητα, την παραμονή της χώρας στη ζώνη σταθερότητας του Ευρώ, όπως και τη χρηματοδότηση της Ελληνικής οικονομίας για την αποφυγή της στάσης πληρωμών. Ταυτόχρονα, έχουμε ξεκαθαρίσει ότι το θέμα μας δεν είναι η συμμετοχή.

Ως Δημοκρατική Συμμαχία στηρίζουμε μια αποτελεσματική και αξιόπιστη Κυβέρνηση Εθνικής Συνεννόησης, γιατί αυτό υπηρετεί το Εθνικό Συμφέρον.

* ο Λευτέρης Αυγενάκης είναι Βουλευτής της Δημοκρατικής Συμμαχίας νομού Ηρακλείου

Μακριά από τον… Τιτανικό

2011-11-06T05:26:00.001-08:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΔΑΜ

Ν' αντιμετωπίσουμε ως πολιτική μεγαλοψυχία ή φιλοπατρία, την πρόσκληση ν' ανέβουν κι άλλοι στον "Τιτανικό", την ώρα που βουλιάζει.
Ποιοί τον βούλιαξαν και γιατί δεν αλλάζουν;
Νομίζω, ότι ως δια-σώστες μπορούν να λειτουργήσουν όσοι (χωρίς... παρ-εκκλήσεις), πάτησαν σε σταθερό έδαφος και καλούσαν για αλλαγή πορείας, όλο το προηγούμενο διάστημα. >>>

Και ορισμένες (με ξεκάθαρο τρόπο) απλές σκέψεις :
-Τη δόση που "ήταν διασφαλισμένη", όπως ακούγαμε (σ.σ. είχε ξεκινήσει η διαδικασία για την εκταμίευση των χρημάτων), μαζί τη βάλαμε "εν κινδύνω"; Μαζί τη ...χάσαμε; Γιατί να μπούμε στον "Τιτανικό" και ενώ βουλιάζει να την ανα-ζητήσουμε, χωρίς ελπίδα σωτηρίας;
-Επιτρέπεται σε ηγέτες μιας ισότιμα συμμετέχουσας χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να εξαρτούν την παραμονή της στη μεγάλη Ευρωπαϊκή Οικογένεια, από τις δια-θέσεις αυτών που λειτουργούν ως να την κατ-έχουν; Αν υπο-κύψουμε στους εκβιασμούς και τις πιέσεις, θα τους αναγνωρίσουμε το δικαίωμα να μας αντιμετωπίζουν ...αν-ισότιμα.
-Μήπως, οι ...απο-στρεφόμενοι την ευθύνη, φοβούνται το λαό, γι' αυτό και "τον ήθελαν" σ' ένα "δημοψήφισμα" εκβιασμών κι όχι με υπεύθυνη στάση και καθαρές επιλογές, απέναντι στο δικαίωμά του μπροστά στις κάλπες;
Άμεσα προσφυγή στο λαό.
Χωρίς εκβιαστικά "διλήμματα" και "παιγνιδάκια" για (α-πολίτικα) παιδιά.
Δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς, ούτε το Γ. Παπανδρέου, ούτε τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ούτε τον Ανδρέα Λοβέρδο, το Γιάννη Ραγκούση, τη...βιβλιοφάγα 'Άννα και τ' άλλα παιδιά που θέλουν να σώσουν τον (πολιτικό) χώρο και να επιβιώσουν στη περιδίνηση της κρίσης που ανα-παράγουν.

Οι κ.κ. καθηγητάδες**

2011-11-03T15:38:00.001-07:00

Του ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ*

Τα καινούργιο φρούτο που μας προέκυψε, τελευταίως, είναι οι καθηγητές των Πανεπιστημίων που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στις κάθε είδους πολιτικές τηλεοπτικές εκπομπές.

Οι κύριοι καθηγητάδες…
Στην πλειοψηφία ένθερμοι υποστηρικτές του Ευρωπαϊκού τοκογλυφικού Πανθέου και των πιστωτών μας που «πληρώνουν( !) τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων!!!»
Αυτά ισχυρίστηκε προ ολίγου καθηγητής του Παντείου στον υπέρ των τοκογλύφων παραληρηματικό του λόγο…
Αυτό που διαβάσατε. Οι πιστωτές μας πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων!!!
Έτσι από την καλή τους την καρδιά, λες και δεν πληρώνει ο Ελληνικός λαός με το αίμα του το κεφάλαιο και τα τοκογλυφικά τους…
Ρε, άει στο διάολο σκατόμυαλε που παριστάνεις και τον «διδάσκαλο»
Βρομίζετε τον όρο «διδάσκαλος» άθλιοι πεταμένοι μυαλοπώληδες , που φιλώντας κατουρημένες ποδιές και διαπλεκόμενοι ως το μεδούλι αρπάξατε μια πανεπιστημιακή έδρα για να πέρδεστε από το στόμα ξερνώντας χολή για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

* Άνευ άλλων συστάσεων, Βασίλης Τριανταφυλλίδης

** Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog του Χάρρυ Κλυνν: http://harryklynn.blogspot.com

Δημοψήφισμα, ηγεσία, στρατηγική, γνώση και ο πολιτικός αριβισμός

2011-11-03T14:31:00.001-07:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Η ανακοίνωση –αν όχι η σκέψη και μόνο– για δημοψήφισμα στην Ελλάδα, με θέμα είτε τη δανειακή σύμβαση είτε εμμέσως τη παραμονή μας στη ζώνη ευρώ, έθεσε σε κίνηση το ντόμινο σε όλη την ευρωζώνη. Ακόμη και αν δε λάβει χώρα το δημοψήφισμα, αυτό δε σημαίνει αυτόματα ότι >>>

τόσο η Ελλάδα, όπως και η ΕΕ, θα επανέλθουν στο σημείο εκείνο που ήταν, πριν το χρόνο έναρξης της εν λόγω διαδικασίας. Λόγω του ντόμινο λοιπόν υπάρχει αδυναμία επαναφοράς του συστήματος στο σημείο εκκίνησης πριν το πρώτο ‘κτύπημα’.

Ως προς την Ελλάδα, ή όλη εξέλιξη όπως μεθοδεύθηκε, οδήγησε στην απώλεια ακόμη ενός μέρους της αξιοπιστίας της, με συνέπειες που δεν εκτιμήθηκαν επαρκώς εκ των προτέρων. Επιπλέον, το όποιο ‘ΝΑΙ’ θα μας δέσμευε περισσότερο απέναντι στην ΕΕ, γεγονός που θα μπορούσε να περιορίσει ακόμη πιο πολύ τη διαπραγματευτική μας ικανότητα στο μέλλον.

Το ‘ΟΧΙ’ στο δημοψήφισμα φαίνεται να δείχνει τουλάχιστον αμυδρά το δρόμο εξόδου από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή. Η δεύτερη λύση προσφέρει αναπάντεχα ένα εκπληκτικό άλλοθι σε όλους εκείνους, εντός ή εκτός των συνόρων, που ήθελαν τη Ελλάδα εκτός ευρώ. Το άλλοθι αυτό θα οδηγήσει σε μια ιδιότυπη εκλογίκευση των επιχειρημάτων περί μη απειλής του ευρώ, λόγω της αναγκαστικά ‘οικειοθελούς’ αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Αν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο της επιστροφής στη δραχμή, τότε η όλη κίνηση θα ήταν δυνατό να χαρακτηριστεί ως στρατηγική επιλογή υψηλού κινδύνου, με αμφιλεγόμενα όμως αποτελέσματα, δεδομένου ότι η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου έχει ήδη ‘κλειδώσει’. Καθώς λοιπόν δεν αποκλείεται η πιθανολογούμενη επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, το ‘όχι’ μπορεί να θεωρηθεί ως το προϊόν είτε μιας ασυνείδητης πράξης με συνέπεια την έξοδο της χώρας από το ευρώ, είτε μιας καλοσχεδιασμένης τακτικής με τον ίδιο στόχο.

Το όλο σκεπτικό του δημοψηφίσματος θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κινείται στους περιορισμούς που θέτει το τρίπτυχο: ‘ηγέτης’, ‘στρατηγική’ και ‘γνώση’.

Ο ηγέτης που πιστεύει στις επιλογές του ή δεν αμφισβητεί την κρίση του, δεν αμφιταλαντεύεται από οποιεσδήποτε ψυχολογικές ή άλλης μορφής πιέσεις.

Η επιλογή του δημοψηφίσματος θεωρήθηκε στρατηγικός ελιγμός. Αν κάποιος όμως σκέπτεται στρατηγικά, τότε λειτουργεί έτσι διαχρονικά και όχι στιγμιαία. Δεν έχουμε δει τέτοιας μορφής κινήσεις καθ’ όλο το διάστημα μετά το 2009.

Αρχή κάθε πολιτικής απόφασης είναι η επαρκής γνώση (και όχι η μερική) των μεταβλητών που την επηρεάζουν. Τα περί κυριαρχικού δικαιώματος των πολιτών και της έκφρασης των τελευταίων μέσα από δημοψήφισμα είναι μια μόνο μεταβλητή. Υπάρχουν όμως πολλές άλλες που σχετίζονται με τη λειτουργία της αγοράς υπό καθεστώς αβεβαιότητας, της προοπτικής της χώρας κ.ά. Αυτές αγνοήθηκαν πλήρως με επιπτώσεις που ούτε καν μελετήθηκαν.

Οι πρόσφατες εξελίξεις ανέδειξαν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Έτσι, ο πολιτικός αριβισμός βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να εκδηλωθεί, με πρωτοστάτη την Μιλένα Αποστολάκη, στενού συνεργάτη του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ε. Βενιζέλου. Μετά τη ψήφιση από την ίδια του πρώτου Μνημονίου και σειράς άλλων μέτρων της ιδίας υφής –όντας τότε Υφυπουργός Γεωργίας– αποφάσισε να εκδηλώσει τη σθεναρή της αντίθεση στα όσα διαδραματίζονται, με την αιφνίδια ανεξαρτητοποίησή της και όχι φυσικά την αξιοπρεπή παραίτησή της από τη θέση που κατέχει. Η αποχώρηση από τη Βουλή απαιτεί ένα ιδιαίτερο πολιτικό ήθος, που εκδηλώνεται σε κάθε έκφανση της ζωής ενός βουλευτή, είτε αυτός κατέχει υπουργικό θώκο είτε όχι. Βέβαια, η όλη έκρυθμη πολιτική κατάσταση τείνει να αναδείξει έναν πολιτικό αριβισμό σε ηρωική πράξη!

Πολλές ερμηνείες δόθηκαν για την επιλογή του Πρωθυπουργού υπέρ του εν λόγω δημοψηφίσματος, πλην των όσων αναφέρθηκαν. Υπάρχει όμως ακόμη μια εξ’ ίσου ενδιαφέρουσα: Υπό το φόβο του χαρακτηρισμού από την ιστορία, μιας δανειακής σύμβασης ως συνώνυμης ίσως της προδοσίας, προτιμάται το πιθανό ‘όχι στο δημοψήφισμα’, που απλά θα εκφράσει την ανεπάρκεια και αναποτελεσματικότητα μιας πολιτικής.

* Ο Δ. Μάρδας είναι Aν. Καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

www.mardas.gr

Οίκτος, ειρωνεία και επιθετικότητα**

2011-11-02T00:51:00.001-07:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Μια ομάδα φοιτητών περιμένει τη σειρά της έξω από την κεντρική είσοδο της αίθουσας υποδοχής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ακριβώς μπροστά της βρίσκεται ένα σύνολο ηλικιωμένων Ολλανδών. Ένας ασπρομάλλης κοτσανάτος άνδρας ρωτά μια φοιτήτρια κατά την ώρα της αναμονής, πριν την έναρξη της προβλεπόμενης ξενάγησης:

«Από πού είστε;»

«Από την Ελλάδα», απαντά εκείνη χαμογελαστά

«Καλή τύχη!» της εύχεται κοφτά και χωρίς πολλά λόγια, απλώνοντας παράλληλα το χέρι και κτυπώντας την φιλικά και με στοργή τον ώμο.

Έτσι αντιδρούν αρκετοί πολίτες της Ευρώπης απέναντι μας, δείχνοντας μια συμπάθεια στα όσα βιώνουμε. Βέβαια, οι κακές επιδόσεις της χώρας αντανακλώνται ακόμη και σε εμάς τους ίδιους σε διάφορους χώρους και ιδιαίτερα σε εκείνους της εργασίας. Πράγματι, σε αρκετές περιπτώσεις προσφοράς εργασίας στο εξωτερικό, διαπιστώνεται εδώ και καιρό, ότι προτιμώνται άλλες εθνότητες στη θέση μας.

Και ενώ ο οίκτος απέναντι μας είναι συνήθης πια, οι πολιτικοί της χώρας αντιμετωπίζουν ένα άλλο κλίμα στις συναντήσεις με τους ομολόγους τους. Εκεί η επιθετικότητα και η ειρωνεία κυριαρχούν, παρά τα όποια συγχαρητήρια για τις επιδόσεις μας ή για οτιδήποτε άλλο προτείνουμε. Αυτό τουλάχιστον κυκλοφορεί ανάμεσα σε Έλληνες, που εργάζονται στα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Ο λόγος που ερμηνεύει τα ανωτέρω είναι απλός: Αδυνατούν οι εταίροι μας να κατανοήσουν την έκταση της ασυνεννοησίας, που διακρίνει τον πολιτικό μας κόσμο, κατά το χρόνο όπου η εθνική οικονομία καταρρέει.

Αποτελεί ίσως μοναδικό φαινόμενο στους κόλπους της ΕΕ, η αδυναμία εύρεσης μιας κοινής γλώσσας ανάμεσα τουλάχιστον στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο.

Η αιτία της μη συναίνεσης είναι απλή: Θεωρούν αμφότεροι ότι πρεσβεύουν την πάσα αλήθεια με τα όσα υποστηρίζουν!. Έτσι οι έμμονες ιδέες αντικαθιστούν τον απαραίτητο εκείνο διάλογο, που αναμφίβολα θα κατέληγε σε αρκετά σημεία τομής ανάμεσα στα μέτρα πολιτικής που προτείνονται εκατέρωθεν.

Έχει δημιουργηθεί η αίσθηση στις Βρυξέλλες, ότι οι Έλληνες πολιτικοί που επισκέπτονται τη βελγική πρωτεύουσα είτε κλείνουν τα αφτιά τους στα όσα με ιδιαίτερη ευθύτητα τους διαμηνύουν αρχηγοί κρατών ή άλλοι αξιωματούχοι είτε είναι πλήρως αποσυνδεδεμένοι με το εκεί περιβάλλον. Οπότε εύλογα η ειρωνεία έπεται μιας επιθετικής συμπεριφοράς, όταν διαπιστώνουν οι υπόλοιποι εικοσιέξι, ότι οι όποιες νουθεσίες για το αυτονόητο πάνε στο βρόντο.

* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

** Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

H επόμενη ημέρα του μαύρου σύννεφου!

2011-10-31T02:13:00.001-07:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου οδηγεί, εκτός των άλλων, στο υπό προϋποθέσεις ‘κούρεμα’ του δημόσιου χρέους της χώρας κατά 100 δις ευρώ. Οι πιέσεις της κας Λαγκάρντ, Γεν. Διευθύντριας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), απέδωσαν >>>

με συνέπεια να οδηγηθούν οι αρχηγοί των κρατών-μελών στις γνωστές αποφάσεις, σε χρόνο ρεκόρ για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η κα Λαγκάρντ είχε συνδέσει τη συμμετοχή του ΔΝΤ στην 6η δόση της Ελλάδας με τη συγκεκριμένη απόφαση για το ‘κούρεμα’.

Το ‘κούρεμα’ του χρέους είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης και τίποτα άλλο. Συμβάλλει, σε συνδυασμό με ένα σύνολο μέτρων, στο συμμάζεμα του μαύρου σύννεφου που αιωρούταν σκόρπιο πάνω από την ελληνική οικονομία. Περιορίζει το βαθμό της αβεβαιότητας, δίνοντας από την άλλη πλευρά μια ανάσα πνοής στην εγχώρια αγορά.

Τα προβλήματα όμως πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς. Έτσι, ενδεικτικά σημειώνεται, ότι υγιείς εταιρίες αδυνατούν να καταγράψουν μια ομαλή πορεία στην παραγωγή προϊόντων, λόγω έλλειψης πρώτων υλών, μια πρωτόγνωρη εξέλιξη στις ημέρες μας. Επίσης, άλλοι παραγωγοί δε βρίσκουν να αγοράσουν από τους εγχώριους προμηθευτές υλικά συσκευασίας, εξαιτίας της έλλειψης των τελευταίων. Έτσι, αδυνατούν να στείλουν στις ξένες αγορές τα έτοιμα προϊόντα τους, γιατί απλούστατα δεν μπορούν να τα συσκευάσουν(!!!).

Οι αρμόδιοι με την αγορά υπουργοί φαίνονται συχνά πλήρως αποσυνδεδεμένοι από την επιχειρηματική καθημερινότητα που σκιαγραφείται από δεκάδες επώδυνες παρόμοιες εξελίξεις.

Οι χειρισμοί της επόμενης ημέρας θα δείξουν κατά πόσο αυτό το μαύρο σύννεφο που περιορίστηκε σε ένα τμήμα του ουρανού, θα σκορπίσει πάλι ή θα γίνει μια αδιαπέραστη ομίχλη ή θα διαλυθεί πλήρως. Μόνο το σκέλος της παραμελημένης ανάπτυξης μπορεί να εγγυηθεί την εξαφάνισή του.

Οι έως σήμερα αναποτελεσματικές πολιτικές με πρωταγωνιστές κατά κύριο λόγο τους αρμόδιους υπουργούς του Υπουργείου Ανάπτυξης και των συναρμοδίων Υπουργείων, δεν έδωσαν διέξοδο στις επενδύσεις, που εξακολουθούν να καρκινοβατούν, παρά τις ευκαιρίες που παρουσιάζει η χώρα μας.

Σε 22,9 δις ευρώ ανέρχονταν πέρυσι οι αιτήσεις για επενδύσεις στην Ελλάδα, σύμφωνα με διάφορα δημοσιεύματα. Εκτός από το ναυάγιο της επένδυσης των 4 δις ευρώ του Κατάρ στον Αστακό –χωρίς να δοθούν επαρκείς ερμηνείες εκ μέρους του τότε κύριου χειριστή του ντοσιέ του κου Παμπούκη– και της επιτυχούς έκβασης αυτής του χρυσού που έλαβε χώρα στη Χαλκιδική πρόσφατα, δεν ακούστηκε άλλη μεγάλη προσπάθεια.

Αν δεν απογειωθεί η οικονομία με νέες επενδύσεις σύντομα θα διαπιστωθεί νέα απόκλιση στα έσοδα, γεγονός που θα επιτείνει την πολιτική λιτότητας.

Οι άνω των έξι υπογραφές υπουργών που χρειάζονται για την έγκριση μιας επένδυσης, όπως και η πολυνομία, στοιχεία λοιπόν που με έναν ακατανόητο τρόπο συντηρούνται ακόμη και σήμερα, αναστέλλουν προσπάθειες για ανάκαμψη.

Το Υπουργείο Ανάπτυξης, φαίνεται να συνεχίζει να παίζει το ρόλο της «Ωραίας Κοιμωμένης». Έτσι, το ΕΣΠΑ, παρά τις στρεβλώσεις του, εξακολουθεί να παραμένει δεμένο στο λιμάνι της ακινησίας από το 2008 και μετά.

Λύσεις υπάρχουν πολλές. Και αν οι κυβερνώντες δε διαθέτουν τη γνώση, τη στρατηγική και τη φαντασία για να κάνουν το αυτονόητο, ας αντιγράψουν βέλτιστες πρακτικές που χρησιμοποιούνται με επιτυχία σε όλο τον κόσμο.

* Ο Δ. Μάρδας είναι Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

www.mardas.gr

Επίσημοι είναι ο ελληνικός λαός**

2011-10-28T06:28:00.001-07:00

Του ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ*

Ακούστε παρωχημένοι πολιτικοί… Άκουσε, κατοχικέ πρωθυπουργέ της χώρας… Ακούστε άπραγοι, δειλοί και μοιραίοι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης… Ακούστε μιαροί υπουργοί και kareklolovers βουλευτές… Ακούστε ανύπαρκτε, διακοσμητικέ>>>

πρόεδρε της Δημοκρατίας…

Ο Ελληνικός λαός σας έστειλε σήμερα ένα μήνυμα, που αντί να το παραλάβετε και να σκύψετε το κεφάλι ως κύριοι υπεύθυνοι του διασυρμού της χώρας μας…

Αντί να κατανοήσετε τη δικαιολογημένη οργή ενός λαού, που εσείς τον οδηγήσατε στην απόγνωση…

Αντί να προκαλείτε και να προσβάλετε βάναυσα τη νοημοσύνη μας με τις αηδιαστικές σας δηλώσεις περί «αμαύρωσης της Εθνικής επετείου του ΟΧΙ»…

Αντί, ως εκπρόσωποι του λαού, να ζητήσετε συγγνώμη από λαό και να σταθείτε δίπλα στον πόνο και στην αγωνία του…

ΑΝΟΗΤΟΙ,ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΦΙΑΛΟΙ ΔΕΙΞΑΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΣΠΙΘΑΜΙΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΑΣ ΑΝΑΣΤΗΜΑ.

ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΜΜΕ, ΣΗΜΕΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΕ ΜΑΤΑΙΩΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΕΛΑΣΗ, ΣΗΜΕΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΕ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ…

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΓΙΝΕ, ΟΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΣΕΙΣ… ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ.

* Ο Χάρρυ Κλυνν (ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης) δε χρειάζεται συστάσεις

** Το κείμενο του Χάρρυ Κλυνν δημοσιεύτηκε στο προφίλ του στο Facebook

Κύκλοι ζωής (5) τρίτη, η δήθεν “χρυσή”, ηλικία...

2011-10-25T07:24:00.001-07:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το σημερινό μου άρθρο είναι το πέμπτο και τελευταίο στη σειρά των 5 αναρτήσεων που σκιαγράφησαν την κοινωνικό-ψυχολογική μας εξέλιξη βασισμένα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία των επιστημών συμπεριφοράς…

    Η έβδομη δεκαετία της ζωής, τα 60 χρόνια μας, ταυτίζεται ουσιαστικά και τυπικά με την απαρχή της καθοδικής πορείας του ατόμου. Εμφανίζεται μιά πληθώρα προβλημάτων που καθιστούν την τρίτη, την κατά επίφαση και " χρυσή " ηλικία, ως την πλέον δύσκολη, ίσως, περίοδο τη ζωής μας. Κυρίαρχη θέση στους προβληματισμούς του ατόμου κατεχουν τα γενικά και ειδικά προβλήματα υγείας που ο καθένας και η καθεμιά αντι
μετωπίζουμε. Για μερικούς τα προβλήματα αυτά παρουσιάζουν ενοχλητική, φορές-φορές βασανιστική ένταση ενώ σε όλους επέρχεται βαθμιαία η γενική απώλεια δυνάμεων και η εξασθένιση της αντίστασης του οργανισμού σε μολύνσεις και ιώσεις.
    Στο σημείο αυτό πιστεύω ότι Ισως θάταν χρήσιμο να επικαλεσθώ εκείνη την ανώνυμη αλλά εντυπωσιακά σοφή παρατήρηση που προσδιορίζει ότι εμείς οι άνθρωποι «χαλνάμε την υγεία μας στη νιότη προσπαθ’ωντας να αποκτήσουμε οικονομικά αγαθά ακόμη και πλούτη που θα ξοδέψουμε στα γεράματα για να ξαναβρούμε την...υγεία μας!»
   Πέρα από τα γενικότερα θέματα του βιολογικού μας προβληματισμού στην έβδομη δεκαετία της ζωής μας, με τα 65 περίπου χρόνια ερχόταν πριν μας έρθει η…τρόικα, για την συντριπτική πλειοψηφία των μελών κάθε σύγχρονης αστικοβιομηχανικής κοινωνίας και η υποχρεωτική συνταξιοδότηση από την υπηρεσία, τον οργανισμό ή την επιχείρηση όπου ίσως είχαμε αναλώσει μιά ολάκερη ζωή.
   Στην φάση αυτή, στο δύσκολο αυτό πέρασμα της ζωής ξαφνικά το άτομο βρίσκεται αντιμέτωπο με τη νέα πραγματικότητα του ψυχο-κοινωνικο-οικονομικού και επαγγελματικού του παροπλισμού και έχει τώρα πιά στη διάθεσή του αυτό που μοιάζει με αμέτρητες ώρες ελεύθερου χρόνου! Να τις κάνει τι ; Ποιός μάς προετοίμασε για αυτή την εποχή ;
   Πέρα από τα προβλήματα σωματικής υγείας και αποκοπής από την ενεργό συμμετοχή στο επάγγελμα ή την απασχόληση το άτομο της τρίτης ηλικίας έχει να αντιμετωπίσει και μιά σειρά ψυχολογικών προβλημάτων ανάμεσα στα οποία δεν είναι το λιγότερο σημαντικό και ο θάνατος του ή της συντρόφου του.
     Η ηλικία αυτή χαρακτηρίζεται από μιά βαθμιαία αλλά σίγουρη άμβλυνση του συναισθηματικού ρεπερτορίου κάθε ατόμου ενώ παράλληλα παρατηρομε και μιά πεισματική σχεδόν αντιμετώπιση καταστάσεων και συνανθρώπων που συνοδεύεται και από έντονη ευερεθιστότητα.
    Σίγουρα η τρίτη, η " χρυσή " ηλικία δεν είναι αύκολη καθώς ο καθένας και η καθεμιά μας αντιμετωπίζουμε πιά και το αναπόφευκτο, για κάθε ζωντανό οργανισμό αλλά μοναδικά συνειδητοποιημένο από το ανθρώπινο γένος, φάσμα του τέλους της ζωής, του θανάτου.
    Και όμως! Η βαθμιαία απώλεια σωματικών, διανοητικών και ψυχικών ικανοτήτων και η αποκοπή από την επαγγελματική και οικονομική δραστηριότητα μαζί με την άμβλυνση των διαπροσωπικών και ευρύτερων κοινωνικών μας σχέσεων δεν συνιστούν οπωσδήποτε την τελεσίδική καταδίκη του ατόμου σε περιθωριοποίηση.
Ατομα αυτής της ηλικίας είτε ζούν ακόμη στο δικό τους σπίτι ή σε κάποιο ειδικευμένο ίδρυμα καθώς αναπτύσσουν νέες δραστηριότητες και νέες γνωριμίες, νέα ενδιαφέροντα για τη ζωή συνεπικουρούμενα από τις προόδους των βιοιατρικών και ψυχοκοινωνικών επιστημών απαλύνουν τα προβλήματα και διανοίγουν νέους ορίζοντες δημιουργικής ύπαρξης ακόμη και στο λυκόφως της εφημερότητάς μας... Ο κύκλος της ζωής κλείνει εδώ, αλλά ο τρόπος που τον χαράξαμε είναι το δυνατό χαστούκι σε αυτό που αποτελεί την άδικη μοίρα του ανθρώπινου γένους, στον επερχόμενο θάνατο!...

Περί «συναινετικής αναδιάρθρωσης» του χρέους

2011-10-24T07:48:00.001-07:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

Στις ημέρες μας, τον Οκτώβριο του 2011, συζητάμε το κούρεμα μέρους του χρέους των 365,6 δις ευρώ. Στις 2 Φεβρουαρίου του 2011 θέταμε το ακόλουθο ερώτημα αναφορικά με το σενάριο της πτώχευσης της χώρας μας τον Ιανουάριο του 2010!. Καθώς το ερώτημα που τέθηκε μήνες πριν φαίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο επαναδημοσιοποιείται. (Έπεται το σχετικό κείμενο).

Πριν από λίγους μήνες η αναφορά στις λέξεις πτώχευση ή χρεοκοπία ή αναδιάρθρωση του χρέους θεωρούταν μια απαγορευμένη σκέψη!. Οι λίβελοι των κυβερνώντων κατά όσων πρότειναν λύσεις με ανάλογο περιεχόμενο, θύμιζαν αφορισμούς της Ιεράς Εξέτασης.

Σήμερα με το αίσιον τέλος του προϋπολογισμού του 2010, οι ψίθυροι για την πολιτική εκείνη που θα οδηγούσε έγκαιρα στην πτώχευση, με οποιαδήποτε μορφή της, υποχωρούν ενόψει των νέων λύσεων που προτείνονται.

Τέτοιες είναι, η «συναινετική επαναδιαπραγμάτευση» του χρέους με τη βοήθεια των προτεινόμενων μηχανισμών στήριξης του ταμείου EFSF, μέσω της επαναγοράς των ελληνικών ομολόγων στο 70% περίπου της ονομαστική τους τιμής. Επίσης η επιμήκυνση αποπληρωμής του δανείου των 110 δις ευρώ σε 30 χρόνια είναι ante portas.

Το ελληνικό μαρτύριο λοιπόν τραβά σε βάθος χρόνου, ενώ νέοι σκληροί μηχανισμοί λιτότητας και εποπτείας των υποχρεωμένων κρατών μεθοδεύονται μαζί με το εν λόγω πακέτο σωτηρίας!. Επανέρχεται λοιπόν δριμύτερη η δεύτερη (ξεχασμένη) ενότητα της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της 25ης Μαρτίου 2010, έμπνευσης Μέρκελ. Τα υπερχρεωμένα κράτη (πιο χρεωμένα σήμερα από ότι πέρυσι), ως ιδιαίτερα ευάλωτα, δεν έχουν πια άλλη επιλογή παρά να την αποδεχθούν. Διαφορετικά τα όσα ακούγονται για ευνοϊκές ρυθμίσεις εκ μέρους του EFSF, με σκοπό την επαναδιαπραγμέυση του χρέους τους δεν πρόκειται να τεθούν σε εφαρμογή. Από την άλλη, το όλο χρονοβόρο εγχείρημα θέτει πολλές προϋποθέσεις και εισάγει κινδύνους αποτυχίας (π.χ. μη απαναγορά ελληνικών ομολόγων στο 70% της τιμής τους, λόγω απροθυμίας των αγορών ή λόγω της απώλειας του πλεονεκτήματος του αιφνιδιασμού των αγορών κ.ά.)

Οι εδώ και ένα έτος μακρόσυρτες συζητήσεις περί στήριξης ή μη της υπερχρεωμένης Ελλάδας, οδηγώντας στην ξέφρενη κούρσα των spreads των ελληνικών δεκαετών ομολόγων, χρέωσαν την επόμενη γενιά με κάτι δις ευρώ τόκους, μέσα σε λίγους μόνο μήνες. Η όλη κατάσταση λοιπόν ‘έθρεψε’ για τα καλά τις αγορές!!!. Από την άλλη βέβαια χάθηκαν ‘φθηνές’ λύσεις δανεισμού της χώρας.

Οι ατέρμονες συζητήσεις λοιπόν με σκοπό την ‘σωτηρία’ της Ελλάδας από τις 25 Μαρτίου του 2010, εξυπηρέτησαν εσκεμμένα ή μη τα συμφέροντα των αγορών. Γιατί τα όσα συζητούνται σήμερα δεν αποφασίσθηκαν πιο νωρίς; Ποιο είναι σε τελική ανάλυση το κόστος για την Ελλάδα και την ΕΕ – και το κέρδος αντίστοιχα των αγορών – του δήθεν χρόνου ωρίμανσης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ή της ίδιας της ηγεσίας της;

Υπενθυμίζεται ότι οι λύσεις που προτείνονται μέσω του EFSF σήμερα για την επαναγορά του χρέους μας κ.λπ ήταν γνωστές από το 1989, ως παραλλαγή του Σχεδίου Μπρέιντλι, που εισήγαγε την ονομαζόμενη «συναινετική αναδιάρθρωση».

Δεδομένης της τόσο ρευστής κατάστασης, τίθεται ακολούθως υπό μορφή άσκησης ή συζήτησης ορθότερα, το ερώτημα αναφορικά με το σενάριο της πτώχευσης της χώρας μας όχι σήμερα, αλλά τον Ιανουάριο του 2010!. Μήπως μια τέτοια επιλογή θα μας στοίχιζε λιγότερο;

Η τελευταία θα μπορούσε να μεθοδευτεί ως εξής: Αναλυτικότερα, η τότε νέα κυβέρνηση με τη λήξη του 2009 και ενόψει της επερχόμενης πτώχευσης, μπορούσε να επιδιώξει τη λήψη ενός δανείου του υψηλότερου δυνατού, με τα επιτόκια φυσικά εκείνης της περιόδου. Η κίνηση αυτή θα μπορούσε να συνδυαστεί με την επιλογή ενός νέου στρατηγικού εταίρου εκτός της ΕΕ, εφόσον οι εταίροι μας στην ευρωζώνη ολιγωρούσαν. Οπότε τη θέση του EFSF θα έπαιρνε ο εν λόγω στρατηγικός εταίρος. Υπενθυμίζεται ότι η Κίνα δάνεισε τη Σερβία με επιτόκιο 3,5%.

Με την έλευση του 2010, η (προς πτώχευση) χώρα, θα μεθόδευε ένα δικό της σχέδιο «συναινετικής αναδιάρθρωσης» του χρέους. Με το ανωτέρω δάνειο, θα μεριμνούσε αρχικά για την ύπαρξη κάποιων ποσών ικανών να καλύψουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα της τρέχουσας χρονιάς. Κατόπιν, με το πλεόνασμα που θα εξασφάλιζε από το δάνειο αυτό, θα εξυπηρετούσε άμεσα και χωρίς χρονοτριβές, μέρος των πιο πιεστικών πιστωτών μας με την επαναγορά στο 65-70% του χρέους, όπως ακριβώς προτείνεται στις ημέρες μας. Την επόμενη βέβαια χρονιά το αργότερο, η κυβέρνηση έπρεπε να μεριμνούσε για ένα ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Η κα Μέρκελ εφέτος το Μάρτιο του 2011 θα επιβάλλει στην ουσία αυτό που θα κάναμε εμείς μόνοι μας!

Τα ανωτέρω (εκτός Μνημονίου φυσικά) δεν προϋποθέτουν έξοδο από το ευρώ. Απλά προβλέπουν ‘κούρεμα’ του παλαιού χρέους, με δική μας πρωτοβουλία, οδηγώντας στη μετάθεση αποπληρωμής στο απώτερο μέλλον των παλαιότερων υποχρεώσεων ή εξαναγκάζοντας τις αγορές να ακολουθήσουν μια πολιτική ήπιας αναδιάρθρωσης του χρέους, όμοιας αυτής που προτείνεται σήμερα.

Η πρόταση αυτή, αν και ενέχει ένα υψηλό ρίσκο θα οδηγούσε, εκτός των άλλων, στο ακόλουθο αποτέλεσμα:

Δε θα σερνόταν η Ελλάδα για περισσότερο από μια χρονιά στις πανάκριβες αγορές. Επιπλέον, η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης στις συγκεκριμένες επιλογές, θα ασκούσε ισχυρότατες πιέσεις για άμεση σύσταση μηχανισμών στήριξης των προς πτώχευση κρατών στην ΕΕ, περιορίζοντας στο έπακρο τα παιγνίδια των αγορών. Επίσης, όλοι οι εταίροι μας θα επιδίωκαν με τα όσα θα πρότειναν – δηλαδή τα όσα σήμερα προτείνουν μετά από μια ολόκληρη χρονιά– την επιστροφή της Ελλάδας στην ‘ομαλότητα’.

Κύριες προϋποθέσεις επιτυχίας μιας τέτοιας στρατηγικής:

Βαθιά γνώση των σχετικών πολιτικών και των όσων συνεπάγονται, εκ μέρους των υπουργών των εμπλεκομένων με τους εν λόγω χειρισμούς. Το γεγονός ότι κάποιος είναι οικονομολόγος ή πετυχημένος επιχειρηματίας ή απόφοιτος ονομαστού πανεπιστήμιου ή τέλος στέλεχος ενός διεθνούς οργανισμού δεν αποτελεί εχέγγυο επιτυχίας. Το ζήσαμε κατ’ επανάληψη!
Υψηλές ταχύτητες που θα ‘ξεσκούριαζαν’ το σκέλος της ανάπτυξης και το ΕΣΠΑ, δε θα καθυστερούσαν το συμμάζεμα εκείνο της οικονομίας σε χώρους όπου κυριαρχούν οι κομματικοί στρατοί (βλ. ΔΕΚΟ) ή στους Δήμους ή στο χώρο της Υγείας.
Ο αρχηγός της κυβέρνησης έπρεπε να έχει γερά νεύρα που θα τον βοηθούσαν να αντιμετωπίσει την κατακραυγή –αν όχι τις απειλές– όλων όσων θα ζημιώνονταν πρόσκαιρα. Το πολιτικό πόκερ από την άλλη θα ήταν ιδιαίτερα σκληρό, λόγω της συμμετοχής της χώρας στην ευρωζώνη, που εκ των πραγμάτων εισάγει μια μορφή συνεννόησης με τους υπολοίπους εταίρους.
Οι υπουργοί, υφυπουργοί και διοικητές οργανισμών θα ήταν αναγκαστικά οι άριστοι. Θα πολεμούσαμε πια με τους καλύτερους ‘στρατηγούς’ και όχι με τους ‘αυλικούς του κάθε παλατιού’ ή των ‘κολλητών’ των βαρόνων υπουργών της χώρας.
Η συνεννόηση της κυβέρνησης με τα πολιτικά κόμματα της χώρας στην εμπόλεμη αυτή κατάσταση, ως προαπαιτούμενο, θα τερμάτιζε την πολιτική υποκρισία και τον αριβισμό.

«Θα πτωχεύαμε τον Ιανουάριο του 2010 με τις τσέπες γεμάτες και με το μαύρο χρήμα στα σεντούκια μας. Αντίθετα τώρα, ως έρμαιο των αγορών και των επιλογών τρίτων, είμαστε περισσότερο αδύναμοι από ότι πέρυσι και πιο ευάλωτοι σε κάθε σκοπιμότητα, με τρύπιες τις τσέπες και τα σεντούκια αδειανά, βλέποντας να κλείνει η μία επιχείρηση μετά την άλλη λόγω των χωρίς τελειωμό φορολογικών βαρών», ισχυρίζονται πολλοί έμπειροι παίχτες της αγοράς.

ο Δ. Μάρδας είναι αν. καθηγητής τοιυ Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ www.mardas.gr

Η “ισορροπία” των 40ρηδων...

2011-10-24T04:00:00.001-07:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το σημερινό μου άρθρο είναι το τέταρτο και ακολουθεί άλλο 1 στη σειρά των 5 αναρτήσεων που σκιαγραφούν την κοινωνικό-ψυχολογική μας εξέλιξη βασισμένα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία των επιστημών συμπεριφοράς…

    Καθώς ξεδιπλώνουμε καθημερινά και δυναμικά την βιωματική εξελικτική μας πορεία στον χρόνο, κάπου εκεί γύρω στα μέσα της πέμπτης δεκαετίας της ζωής μας ο κάθε άνδρας και η κάθε γυναίκα άς πούμε ενδεικτικά των 40 και κάτι ετών αγγίζουν το καθοριστικό σημείο όπου φαίνεται ότι πρέπει να έχουν πετύχει να ισορροπήσουν τα εξωτερικά κοινωνιολογικά και κουλτουριστικά δεδομένα της κοινωνίας στην οποία ζούμς και λειτουργούμε με τις υποκειμενικές ψυχολογικές διεργασίες. Αυτή η ισορροπία είναι τόσο απαραίτητη ώστε εάν δεν έχει επιτευχθεί άνδρες και γυναίκες αρχίζουν να δείχνουν έντονα τα σημάδια της αποτυχίας τους και μαζί την έλλειψη σε δραματικό επίπεδο της επιθυμητής για αυτόν τον κύκλο της ζωής ισορροπίας τους.
    Η πορεία του καθένα και της καθεμιάς μας στην χρονική αυτή περίοδο δεν είναι πιά ούτε τόσο εύκολα ανοδική ούτε τόσο εμποτισμένη με ελπίδα όσο ήταν στις προηγούμνες δεκαετίες της ζωής μας. Εφόσον μάλιστα δεν επιλύθηκε σωστά η κρίση του μέσου της ζωής το άτομο αρχίζει να δείχνει σε οικείους, συγγενείς και φίλους ένα-ένα τα σημάδια της απόγνωσης χάνοντας μάλιστα την αίσθηση της ολοκλήρωσης.
    Ο γονιός αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν παιδί παλινδρομώντας σε προγενέστερες ψυχοσυναισθηματικές καταστάσεις εξάρτησης, τα παιδιά του αρχίζουν να του φαίνονται ξένα και απρόσιτα, η απόσταση από τον ή την σύντροφό του μετατρέπεται σε χάσμα και η καριέρα που κάποτε αποτελούσε το μέγιστο τμήμα του καθημερινού ενδιαφέροντος και ύψιστη πηγή άντλησης ικανοποίησης μετουσιώνεται απλά και μόνο σε μιά περισσότερο ή λιγότερο καλή δουλειά...
      Αν όμως η κρίση του μέσου της χωής έχει επιλυθεί ορθά και παραγωγικά, τότε το άτομο ανακαλύπτει νέα νοήματα στη ζωή του, κυριεύεται από πρωτόγνωο πάθος και μαζί πόθο να επιτύχει και να βιώσει μιά αυθεντική ύπαρξη, να ολοκληρώσει στόχους και όνειρα. να μετουσιώσει την προδιαγραμμένη από την εφημερότητα της ανθρώπινης ζωής καθοδική πορεία σε μιά νέα δομή παραγωγής, δημιουργικότητας, άντλησης νοημάτων.
    Εάν προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε το κυρίαρχο ψυχοδυναμικό χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου θα είμασταν υποχρεωμένοι να το προσδιορίσουμε στην έννοια της εξουσίας και της επιρροής που απορρέει ή και αντλείται από αυτήν. Ανάμεσα στα 45 και 55 περίπου χρόνια της ζωής μας, τα άτομα που έχουν ισορροπήσει τις κρίσεις των περασμένων δεκαετιών διαπρέπουν στην οικονομική, την πολιτική, την πολιτιστι
κή ζωή του κοινωνικού συστήματος.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι η αναφορά μου περιορίζεται στους μεγιστάνες του πλούτου και της επιχειρηματικής δραστηριότητας, στους δημοφιλείς πολιτικούς ή τους δημιουργικούς καλλιτέχνες. Εμφαντικά ΟΧΙ! Σε επίπεδο γειτονιάς και φιλικής παρέας τα ισορροπημένα αυτά άτομα διαπρέπουν στο δικό τους κύκλο γνωριμιών, δραστηριότητας, αναγνώρισης.
    Tο κρεσέντο της αθλητικής επιτυχίας τοποθετείται 15 με 30 χρόνια νωρίτερα, δηλαδή ανάμεσα στα 15 και 30 χρόνια της ζωής μας και από την ιστορία αντλούμε παραδείγματα όπως του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή του Ναπολέοντα ακόμη και του Αϊνστάϊν που μεγαλούργησαν γύρω στα 30 χρόνια της ζωής τους αλλά φαίνεται ότι ακόμη και οι Νομπελίστες, μολονότι ξεκινούν το έργο που θα τους φέρει στο προσκήνιο της επιστημονικής καθιέρωσης γύρω στα 25 με 30 χρόνια τους εδώ στα μέσα της πορείας προς το τέλος ολοκληρώνουν το έργο της ζωής τους.

Η “επανάσταση” των 30ρηδων...

2011-10-23T01:07:00.001-07:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το σημερινό μου άρθρο είναι το τρίτο και ακολουθούν άλλα 2 στη σειρά των 5 αναρτήσεων που σκιαγραφούν την κοινωνικό-ψυχολογική μας εξέλιξη βασισμένα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία των επιστημών συμπεριφοράς…

Η ζωή μας, η βιωματική πραγματικότητα του καθένα και της καθεμιάς μας, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο και αν τη δούμε, αποτελεί την αποληκτική σύνθεση υποκειμενικών διεργασιών σε αλληλεπίδραση με αντικειμενικά περιβαλλοντικά δεδομένα. Αυτά αφορούν σε φορείς και θεσμούς όπως στην κοινωνική μας θέση, στη δουλειά ή το επάγγελμά μας, στην οικογένεια που γεννηθηκαμε ή αυτήν που δημιουργήσαμε, στους ρόλους που διαδραματίζουμε με τη συμμετοχή μας σε ομάδες και πολιτιστικές δραστηριότητες.
    Οι υποκειμενικές διεργασίες αφορούν στα νοήματα που αντλούμε από τη συμμετοχή kαι τις δραστηριότητές μας μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Πετυχαίνουμε κάποιους στόχους, επιδιώξεις, φιλοδοξίες μας. Και όμως, ποιά όνειρα και ποιές φαντασιώσεις μας βλέπουμε να υλοποιούνται και πόσα αναγκαζόμαστε να θάψουμε στο υποσυνείδητο με τον μηχανισμό της απώθησης; Τι συναισθήματα, αλήθεια. αντλεί ο καθένας και η καθεμιά από τα δεδομένα της ζωής σας συτή τη στιγμή που με διαβάζετε;
   Οι έννοιες της αλλαγής και της εξέλιξης προϋποθέτουν την επιθυμία, πέρα από τη δυνατότητα να αλλάξουμε θέσεις,ή καρέκλες άν έτσι προτιμάτε, να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι για να προχωρήσουμε πρέπει πρώτα να σηκωθούμε από τη θέση μας, να ξε-βολευτούμε, και στη συνέχεια να ψάξουμε τη νέα θέση, το νέο ρόλο.
Τα άτομα που βρίσκονται στην τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, οι 30ρηδες άνδρες και γυναίκες σημαδεύονται από τη διαπίστωση ότι η ζωή τους είναι περιορισμένη, αισθάνονται όπως μου εκμυστηρεύονται στις ώρες της ψυχοθεραπευτικής συνεδρίας, δεσμευμένοι από τα "πρέπει" της περασμένης δεκαετίας.
    Ο 35χρονος παντρεμένος άνδρας βρίσκει τον εαυτό του έτοιμο να ισοπεδώσει το ψυχο-κοινωνικο-οικονομικό δημιούργημα, τη δομή που μέ τόσο κόπο, πόθο, πάθος και υπομονή έχτισε μαζί με το ταίρι του στην περασμένη δεκαετία και βάλε. Ενώ ο ανύπανδρος αρχίζει να βιώνει έντονη την ανάγκη να δεσμέυσει το εγώ του με ένα άλλο εγώ, να παντρευθεί, να στρωθεί, να νοικοκυρευθεί.
    Η νεαρή σύζυγος που μέχρι τώρα αντλούσε νοήματα μέσα από τους ρόλους της μητέρας και συζύγου διακατέχεται τώρα από το αίσθημα της ανίας και της επαναστατικότητας.
     Το ζευγάρι που μέχρι σήμερα είχε απωθήσει τη σκέψη για τεκνοποίηση επιδιώκει τώρα φανατικά την ανάγκη ικανοποίησης του αισθήματος της πατρότητας και της μητρότητας, ενώ άλλοι αισθάνονται ότι πρέπει να αποδεσμευθούν, να πετάξουν προς την ελευθερία ακριβώς επειδή λείπει εκείνο το ανάχωμα που συνιστά η ύπαρξη παιδιού ή παιδιών στην οικογένεια.
     Eκεί γύρω στα 35 χρόνια της ζωής μας έρχεται αμείλικτη η αδυσώπητη συνειδητοποίηση της υπαρξιακής μας πραγματικότητας - ένας φίλος πεθαίνει από καρδιά, ένας συμμαθητής χωρίζει, μιά γειτονική οικογένεια ξεκληρίζεται σε τροχαίο, ο καρκίνος στο "πρώτο χαστούκι του" αφαιρεί την έδρα της μητρότητας από την κουμπάρα μας...
     Μέχρι αυτό το σημείο η πορεία, ο αγώνας, τα όνειρα οι φιλοδοξίες ήταν μπροστά μας, ήταν οι στόχοι μας.... Τώρα έρχεται η στιγμή που η ανηφορική καμπύλη φτάνει στο καθιερωμένο της πλατώ και η πορεία σε λίγο θα αρχίσει να γίνεται καθοδική.
    Χωρίς να αποτελεί ορόσημο για ΟΛΟΥΣ η δεκατία των 30ρηδων θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως καθοριστικά κρίσιμη....Και μαζί ένα νέο ξεκίνημα, και όχι θανάσιμο τραύμα για όσους με αυξανόμενους ρυθμούς θα αντιμετωπίσουν την πρόκληση ενός διαζυγίου...

Πρακτικές λύσεις vs λογολαγνείας και στείρας κριτικής

2011-10-19T06:09:00.001-07:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΔΑ*

H χώρα παραπαίει, η ασυνεννοησία στον πολιτικό κόσμο βασιλεύει και το δημόσιο χρέος καλπάζει. Η λογολαγνεία λειτουργεί ως υποκατάστατο μέτρων πολιτικής ενώ το αλαζονικό ύφος δακτυλοδεικτούμενων πολιτικών από όλα τα κόμματα της Βουλής, έχει υποκαταστήσει πρακτικές λύσεις διαχειριστικού ή αναπτυξιακού χαρακτήρα.

Το ζητούμενο δεν είναι ένας πρωθυπουργός κοινής αποδοχής ή η εναλλαγή της εξουσίας με πρωταγωνιστές τους αναποτελεσματικούς και ενίοτε σπάταλους υπουργούς της περιόδου 2004-9 ή μια κυβέρνηση συνασπισμού. Η χώρα έχει ανάγκη από μια άλλη στρατηγική.

Δε χρειαζόμαστε μεγαλεπήβολες ιδέες και στείρα κριτική εντός και εκτός της κυβέρνησης, αλλά απλές λύσεις, χρήσιμες στα χέρια την φορέων της οικονομικής πολιτικής, ικανές να δώσουν διέξοδο στο αδιέξοδο που βιώνουμε.

Επιδιώκοντας να συμβάλουμε στη παραγωγή τέτοιων λύσεων, παραθέτουμε στο κείμενο που ακολουθεί, ενδεικτικά ένα σύνολο μέτρων. Για την αναλυτικότερη παρουσίαση πολλών από όσα έπονται βλ. www.dimiourgikoipolites.gr και www.mardas.gr. Κάποιες απόψεις καταγράφονται για πρώτη φορά.

Αναλυτικότερα θα ήταν σκόπιμο:

1– Να οριστεί ένας υπουργός επενδύσεων στο πλαίσιο ενός θεσμοθετημένου όμως μηχανισμού προσέλκυσης ξένων επενδύσεων κι όχι στο πλαίσιο μιας αδιαφανούς πολιτικής one man show. Η Ιρλανδία έδειξε πρώτη το δρόμο αυτόν.

2– Να υιοθετηθεί η θεαματική μείωση των φορολογικών συντελεστών επί των κερδών, μόνο όμως στις περιπτώσεις όπου παρατηρείται αύξηση του τζίρου των εταιριών σε σχέση με ένα έτος βάσης. (Π.χ. να καθιερωθεί ένας φορολογικός συντελεστής 10% επί των κερδών του 2012, σε τζίρους που θα αυξηθούν κατά 5% και άνω σε σχέση με τους αντίστοιχους του 2011).

3– Να αξιοποιηθεί η δημόσια ακίνητη περιουσία με την έκδοση ομολόγων μακράς διάρκειας, με αντίκρισμα το προϊόν της αξιοποίησης της, που θα οδηγήσει στην παραγωγή πλούτου. (π.χ. ανάπτυξη του αεροδρομίου «Ελληνικό» των 6,5 χιλ. στρεμμάτων κατά τα πρότυπα του Πριγκιπάτου του Μονακό. Επτά δις δολάρια πλούτο παράγει το πριγκιπάτο του Μονακό έκτασης 1,9 χιλ. στρέμματα).

4– Να δημιουργηθεί μία νέα σειρά ομολόγων, ως υποκατάστατα του ευρώ, που θα κυκλοφορούν στην αγορά μέσω των πληρωμών του Δημοσίου, έχοντας αντίκρισμα ακριβές τουριστικές εγκαταστάσεις. Αυτές, θα κτισθούν σε δημόσιες εκτάσεις ή απαλλοτριωμένες ιδιωτικές στο πλαίσιο μιας διαδικασίας σύμπραξης κράτους-κατασκευαστικών εταιριών και τραπεζών. Η εκμετάλλευση τους μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους που ήδη εφαρμόζονται αλλού. (π.χ. Fractional μέθοδος)

5– Η λογική των κυκλοφορήσιμων ομολόγων, υποκατάστατων του ευρώ, μπορεί να επεκταθεί και σε αλλού. Θα συμβάλλει στη λύση δύο προβλημάτων, αυτό του χρέους και της έλλειψης ρευστότητας.

6– Να υιοθετηθούν έτοιμες βέλτιστες πρακτικές στην ΕΕ που αφορούν Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις (με θέμα π.χ. τη μεταβίβαση της οικογενειακής επιχείρησης στους απογόνους κ.ά). Από τη χρόνια εφαρμογής τους στα κράτη-μέλη της ΕΕ συνάγεται ότι δεν παραβιάζουν το κοινοτικό πλαίσιο του ανταγωνισμού.

7– Να υιοθετηθεί μηχανισμός βελτίωσης της ρευστότητας μέσω τραπεζών με τη χρεοπίστωση τραπεζικών λογαριασμών κατά τις αγορές-πωλήσεις ανάμεσα σε επιχειρήσεις. Ο λογαριασμός θα ανοίξει με τραπεζικό δάνειο που θα αντιστοιχεί στο 10-20% του ετησίου τζίρου της εταιρίας.

8– Η αγορά οπλικών συστημάτων να γίνεται υπό τον όρο ότι τα καταβαλλόμενα από την Ελλάδα ποσά (ή μέρος τους) στους ξένους προμηθευτές θα κατευθύνονται σε επενδύσεις στη χώρα με κίνητρο ένα σύστημα αυξημένων αποσβέσεων.

9– Να καθιερωθεί μιας νέας μορφής κρουαζιέρα σε μικρά πλοία (με 50-60 καμπίνες) χωρίς την ύπαρξη κουζίνας μέσα στο πλοίο. Το γεύμα και το δείπνο θα λαμβάνουν χώρα σε εστιατόρια νησιών εκτός πλοίου

10– Να αλλάξει η λογική προβολής του τουρισμού μας. Να εισαχθούν λόγου χάρη ‘τουριστικά παιγνίδια’ διεθνούς εμβέλειας σε συνεργασία με πολυεθνικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη διατροφή ή στα αναψυκτικά, αναδεικνύοντας 100 τυχερούς ανά ήπειρο με δωρεάν αεροπορικό εισιτήριο και διαμονή για 10 ημέρες στην Ελλάδα (π.χ. Παιγνίδι με θέμα την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου).

Έπονται και άλλες απόψεις, στο πλαίσιο μιας ιδέας με σκοπό την οργάνωση, συγκέντρωση και ταξινόμηση δεκάδων χρήσιμων προτάσεων μέτρων πολιτικής που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο ή στα γραφεία μας…

*ο Δ. Μάρδας είναι Αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Απορία Πιπεράτη(2)!...

2011-10-16T10:51:00.001-07:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Βροχή πέφτουν οι καρπαζιές στο «σβέρκο» του ελληνικού Λαού από την Κυβέρνηση του «λεφτά υπάρχουν» (ΔΕΝ μας είχε πει τίποτε για ΜΝΗΜΟΝΙΟ και τρόικα) αλλά πριν καταλήξουμε με ΕΘΝΙΚΟ ΑΥΧΕΝΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ,

Απορώ και ρωτάω:

τελικά εκείνο το φοβερό «ο τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» έληξε;

Ή, μήπως, αφού εμείς ΔΕΝ αγανακτούμε, κάποιοι αποφάσισαν ότι στους νέο-Έλληνες (πλησιάζει και η 28η Οκτωβρίου του ιστορικού ΟΧΙ) περισσότερο ταιριάζει το «τραβάτε μας και ας…κλαίμε;» ή «σφάξτε μας ντόπιοι και ξένοι Αγάδες να…αγιάσουμε»…

Θα απαντήσει κανείς «ανεύθυνο-υπεύθυνος;»

Πώς θα θεραπεύσουμε την οικονομία**

2011-10-16T00:01:00.001-07:00

Του ΤΖΟΖΕΦ E. ΣΤΙΓΚΛΙΤΖ*

Η οικονομική κρίση, που άρχισε το 2007, βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και το ερώτημα, που βασανίζει τους πάντες είναι προφανές: Γιατί; Οσο δεν καταφέρνουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τις αιτίες της κρίσης, δεν θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε μια αποτελεσματική στρατηγική ανάκαμψης.

Μας είπαν ότι πρόκειται για μία χρηματοπιστωτική κρίση και έτσι οι κυβερνήσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εστίασαν την προσοχή τους στις τράπεζες.

Τα προγράμματα τόνωσης της οικονομίας προωθήθηκαν ως ένα προσωρινό «καταπραϋντικό», που ήταν αναγκαίο για να γεμίσει το κενό έως ότου ο τραπεζικός τομέας ανακάμψει και αρχίσει πάλι να χορηγεί δάνεια στον ιδιωτικό τομέα. Ενώ όμως η τραπεζική κερδοφορία και τα υψηλά μπόνους έχουν επιστρέψει, οι χορηγήσεις δανείων δεν έχουν ανακάμψει. Και αυτό παρά τη διατήρηση των επιτοκίων σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Οι τράπεζες υποστηρίζουν ότι ο δανεισμός παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, εξαιτίας της έλλειψης φερέγγυων δανειοληπτών, κάτι που με τη σειρά του οφείλεται στην ασθενούσα οικονομία.

Τα θεμελιώδη δεδομένα αποκαλύπτουν ότι εν μέρει τουλάχιστον έχουν δίκαιο. Οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν στη διάθεσή τους ρευστό τρισεκατομμυρίων δολαρίων και επομένως δεν είναι η έλλειψη χρημάτων, που τις αποτρέπει από το να προβούν σε επενδύσεις και προσλήψεις προσωπικού. Ορισμένες, ίσως πολλές, μικρές επιχειρήσεις, είναι, ωστόσο, σε πολύ διαφορετική θέση.

Εχοντας μεγάλη έλλειψη χρηματοδότησης, όχι μόνο δεν μπορούν να αναπτυχθούν, αλλά αναγκάζονται να συρρικνώσουν τις δραστηριότητές τους.

Παρ' όλα αυτά οι συνολικές επιχειρηματικές επενδύσεις (εξαιρουμένου του κλάδου κατασκευών) έχουν επιστρέψει στο 10% του ΑΕΠ (από 10,6% πριν από την κρίση). Στον τομέα του real estate, όπου παρατηρείται περίσσια προσφορά, η εμπιστοσύνη δεν θα επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα σύντομα, ανεξάρτητα από τι θα γίνει στον τραπεζικό τομέα.

Η αδικαιολόγητη ασυδοσία, η οποία οφείλεται στην απερίσκεπτη απορρύθμιση, ήταν ο παράγοντας, που προφανώς κλιμάκωσε την κρίση. Η κληρονομιά της περίσσιας προσφοράς στο real estate και των υπερχρεωμένων νοικοκυριών καθιστά την ανάκαμψη πολύ δύσκολη υπόθεση.

Η οικονομία, όμως, ασθενούσε και πριν από την κρίση: η «φούσκα» στην αγορά κατοικιών απλώς κάλυπτε την αδυναμία της. Χωρίς τη στηριζόμενη στη φούσκα κατανάλωση, θα είχαμε βιώσει μια ελεύθερη πτώση στη συνολική ζήτηση. Αντ' αυτού το ποσοστό της προσωπικής αποταμίευσης βυθίστηκε στο 1% και το 80% των Αμερικανών με το χαμηλότερο εισόδημα δαπανούσαν ετησίως περί το 110% των εσόδων τους.

Ακόμη και εάν ο χρηματοπιστωτικός τομέας είχε πλήρως εξυγιανθεί και ακόμη και εάν αυτοί οι άσωτοι Αμερικανοί είχαν μάθει τη σπουδαιότητα της αποταμίευσης, η κατανάλωσή τους θα περιοριζόταν στο 100% του εισοδήματος. Οποιοσδήποτε λοιπόν συζητεί για «επιστροφή» των καταναλωτών -ακόμη και μετά και την απομόχλευση- ζει σε ένα φανταστικό κόσμο.

Η στήριξη του χρηματοπιστωτικού τομέα ήταν ένα απαραίτητο βήμα για την οικονομική ανάκαμψη, αλλά κάθε άλλο παρά επαρκές. Για να κατανοήσουμε τι πρέπει να γίνει, θα πρέπει να αντιληφθούμε ποια ήταν τα προβλήματα της οικονομίας, πριν από το ξέσπασμα της κρίσης.

Καταρχήν η Αμερική και ολόκληρος ο κόσμος ήταν θύματα της δικής τους επιτυχίας. Η παραγωγικότητα στη μεταποίηση αυξανόταν με ταχύτερους ρυθμούς από τη ζήτηση, κάτι που σήμαινε ότι η απασχόληση στο μεταποιητικό κλάδο έβαινε μειούμενη. Το εργατικό δυναμικό έπρεπε να στραφεί στις υπηρεσίες.

Το πρόβλημα είναι αντίστοιχο με εκείνο που ανέκυψε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η ραγδαία ανάπτυξη της παραγωγικότητας στον αγροτικό τομέα ανάγκασε τελικά το αγροτικό δυναμικό να θέλει να εγκαταλείψει τις αγροτικές περιοχές και να επιδιώξει να κατευθυνθεί στα αστικά βιομηχανικά κέντρα.

Με την πτώση στο εισόδημα των αγροτών να είναι μεγαλύτερη από 50% από το 1929 έως το 1932, θα ανέμενε κανείς μια μαζική μετανάστευση εργαζομένων. Αρκετοί εργάτες όμως είχαν παγιδευτεί στον αγροτικό τομέα: δεν είχαν τους πόρους να μετακινηθούν και τα συνεχώς συρρικνούμενα εισοδήματά τους αποδυνάμωσαν σε τέτοιο βαθμό τη συνολική ζήτηση, που η ανεργία στα αστικά, βιομηχανικά κέντρα εκτινάχθηκε στα ύψη.

Για την Αμερική και την Ευρώπη, η ανάγκη για μετακίνηση του εργατικού δυναμικού εκτός μεταποιητικού κλάδου επιτείνεται και από ακόμη έναν παράγοντα: όχι μόνο μειώνονται οι θέσεις εργασίας στη μεταποίηση παγκοσμίως, αλλά μικρότερο μερίδιο αυτών των θέσεων θα είναι τοπικό.

Η παγκοσμιοποίηση είναι ένας μόνο από τους παράγοντες, που έχουν συμβάλει στο δεύτερο βασικό πρόβλημα: τις αυξανόμενες ανισότητες. Η μετατόπιση του εισοδήματος από αυτούς που το δαπανούν σε εκείνους που αποταμιεύουν μειώνει τη συνολική ζήτηση.

Κατά παρόμοιο τρόπο, οι αυξανόμενες τιμές ενέργειας μετατοπίζουν την αγοραστική δύναμη από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη στους εξαγωγείς πετρελαίου, που αναγνωρίζοντας την έντονη μεταβλητότητα των τιμών ενέργειας, ορθώς αποταμίευσαν μεγάλο μέρος των εσόδων τους.

Το τελικό πρόβλημα, που συμβάλλει στην αποδυνάμωση της συνολικής παγκόσμιας ζήτησης, ήταν η συγκέντρωση τεράστιων αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος από τις αναδυόμενες αγορές - η οποία εν μέρει οφείλεται στην κακοδιαχείριση της κρίσης της Νοτιανατολικής Ασίας κατά τη διετία 1997-98 από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών.

Αρκετές χώρες αντελήφθησαν ότι χωρίς τα αποθέματά τους κινδυνεύουν να χάσουν την οικονομική τους ανεξαρτησία. Πολλοί είπαν «ποτέ ξανά». Ενώ, όμως, η συγκέντρωση συναλλαγματικών αποθεμάτων -που σήμερα υπολογίζεται ότι πλησιάζουν τα 7,6 τρισ. δολάρια σε αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες- τους προστάτευσε, τα χρήματα, που κατευθύνθηκαν στα αποθέματα ήταν χρήματα, που δεν δαπανήθηκαν.

Πού βρισκόμαστε σήμερα

Πού βρισκόμαστε σήμερα ως προς την αντιμετώπιση των παραπάνω προβλημάτων; Για να αρχίσουμε από το τελευταίο, οι χώρες, που συγκέντρωσαν τεράστια αποθέματα, κατάφεραν να αντεπεξέλθουν καλύτερα στην κρίση και επομένως τα κίνητρά τους για περαιτέρω αύξηση των αποθεμάτων είναι πιο ισχυρά από ποτέ.

Ομοίως, αν και οι τραπεζίτες γίνονται και πάλι αποδέκτες μπόνους, οι εργαζόμενοι βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται, με αποτέλεσμα να διευρύνονται περαιτέρω οι εισοδηματικές ανισότητες.

Επιπλέον, οι ΗΠΑ δεν έχουν καταφέρει να περιορίσουν την εξάρτησή τους από το πετρέλαιο. Με τις τιμές του πετρελαίου να κυμαίνονται πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, τα κεφάλαια μεταφέρονται για ακόμη μια φορά στις χώρες, που εξάγουν το μαύρο χρυσό.

Και η διαρθρωτική μεταμόρφωση των ανεπτυγμένων οικονομιών, η οποία επιβάλλεται από την ανάγκη να μετακινηθεί το εργατικό δυναμικό από τους παραδοσιακούς μεταποιητικούς κλάδους προς άλλες κατευθύνσεις, λαμβάνει χώρα με πολύ αργά βήματα.

Οι κυβερνήσεις διαδραματίζουν ένα κεντρικό ρόλο στη χρηματοδότηση υπηρεσιών, που χρειάζονται οι πολίτες, όπως η εκπαίδευση και η υγεία. Η κρατικά χρηματοδοτούμενη εκπαίδευση, ιδιαίτερα, θα είναι καθοριστικής σημασίας για την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ. Και οι δύο, όμως, έχουν επιλέξει τη λιτότητα, η οποία κάθε άλλο παρά διασφαλίζει την έξοδο των οικονομιών τους από την κρίση.

Η θεραπεία για την αντιμετώπιση του «ιού» της παγκόσμιας οικονομίας προκύπτει απευθείας από τη διάγνωση: ισχυρές κρατικές δαπάνες, οι οποίες θα στοχεύουν στην προώθηση της ενεργειακής αποδοτικότητας, την άμβλυνση των ανισοτήτων και μια μεταρρύθμιση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία θα προβάλλει μια εναλλακτική στη συγκέντρωση τεράστιων αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος.

Οι ηγέτες της παγκόσμιας κοινότητας και οι ψηφοφόροι, που τους εκλέγουν, θα πρέπει να το αντιληφθούν. Οσο οι προοπτικές της ανάπτυξης συνεχίζουν να αποδυναμώνονται, δεν θα έχουν άλλη επιλογή. Πόσο πόνο θα πρέπει να αντέξουν ακόμη;

*Ο ΤΖΟΖΕΦ E. ΣΤΙΓΚΛΙΤΖ, είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και κάτοχος Νόμπελ Οικονομίας.

** Copyright: Project Syndicate, 2011. www.project-syndicate.org, αναδημοσίευση από το www.naftemporiki.gr

Απορία Πιπεράτη(1)!...

2011-10-15T11:44:00.001-07:00

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Απορώ και ρωτάω: τελικά τα «παλιά τζάκια» της Νέας Δημοκρατίας, τα «νέα τζάκια» του ΠΑΣΟΚ ή, μήπως, από κοινού ανάψανε τη φωτιά που καίει τα «μπατζάκια» της ελληνικής οικονομίας; Στην Ελλάδα του…

«Νόμου Περί Ευθύνης Υπουργών & Παρατρεχάμενων» και της τακτικής «Εξεταστικών Επιτροπών» μάλλον δεν θα πάρω ΠΟΤΕ απάντηση!...

Η προσπάθεια επανασύστασης του πασοκικού κράτους

2011-10-14T01:03:00.001-07:00

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΜΑ

Σήμερα η Ελλάδα και οι Έλληνες αποτελούν το αντικείμενο ενός μακροσκοπικού οικονομικού και κοινωνιολογικού πειράματος, με εμπνευστές τα υπολείμματα νεοφιλελεύθερων και ολοκληρωτικών πεποιθήσεων διεθνών οργανισμών, όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, και των νεοφιλελεύθερων θυλάκων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Φορέας υλοποίησης αυτού του πειράματος είναι…

η ομάδα με επικεφαλής τον κ. Παπανδρέου, με κοινή ψυχοσύνθεση και ιδεολογική κατεύθυνση.

Ο πασοκικός... ελιτισμός διαπνέεται από ένα κράμα ναρκισσισμού και πάθους με τη διασημότητα (γι’ αυτό τους βλέπεις από το πρωί έως το βράδυ στα κανάλια και στις συναντήσεις με τους... διεθνείς ηγέτες, έστω κι αν αυτοί τους ρίχνουν φάπες...). Όμως κύριο χαρακτηριστικό του ναρκισσισμού είναι η απαξίωση των άλλων. Από εκεί προφανώς προκύπτει και το μίσος ενάντια στον λαό.

Όλα τα παραπάνω τα αναφέρουμε επειδή τα νέα μέτρα που παρουσιάστηκαν με το πολυνομοσχέδιο, το οποίο κατ’ ουσίαν αποτελεί τη δεύτερη φάση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, χαρακτηρίζονται από σαδιστική διάθεση απέναντι στο σύνολο σχεδόν του ελληνικού πληθυσμού. Εδώ θα σχολιάσουμε κάποιες πλευρές που αφορούν τον δημόσιο τομέα.

Με στοιχεία εμπνευσμένα από το ΔΝΤ και τον ΟΟΣΑ (τους οποίους πληρώνουμε και τους δύο), από τους συμβούλους του κ. Ρέππα και τον – ευρισκόμενο πίσω από μία σειρά μέτρα – κ. Πλασκοβίτη, το Μεσοπρόθεσμο ΙΙ έχει μία πολλαπλή στόχευση.

Κατ’ αρχάς αποτελεί το έναυσμα για την πλήρη εξόντωση του δημόσιου τομέα και κατά συνέπεια των δημοσίων υπαλλήλων. Το κατορθώνει τόσο με την κατά 30% έως 50% μείωση του εισοδήματος του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων (ο κ. Βενιζέλος ακόμη μια φορά αποδεικνύεται... αερολόγος).

Δεύτερον, υποτάσσει και απαξιώνει το οποιοδήποτε ανεξάρτητο και με δεξιότητες προσωπικό είχε ενταχθεί στη δημόσια διοίκηση τα τελευταία χρόνια. Από αυτή την άποψη το δημοσιονομικό όφελος έχει πολύ μικρότερη σημασία από το πολιτικό όφελος. Τι εννοούμε με αυτό; Είναι σαφές ότι το κύριο δημοσιονομικό «όφελος» θα επέλθει με τη δεύτερη φάση της εφεδρείας. Τώρα αυτό που επιτυγχάνεται με το παρόν νομοσχέδιο είναι τα εξής:

Διώχνονται, είτε με εκβιαστικά διλήμματα της εφεδρείας προωθούνται στην επιλογή της συνταξιοδότησης, όσοι «αντιπολιτευόμενοι» θα μπορούσαν να καλύψουν υψηλόβαθμες θέσεις στον δημόσιο τομέα. Οι γενιές που εισήχθησαν στο Δημόσιο την περίοδο 1981-1989 καθίστανται κυρίαρχες. Αποφασίζουν για την εξέλιξη των υπολοίπων, κατακτούν – ανεξαρτήτως προσόντων – τις πιο υψηλόβαθμες θέσεις, έχουν τις μικρότερες απώλειες σε εισοδηματικό επίπεδο.

Η εξουσία τους καθίσταται απόλυτη, καθώς, όταν οι μισθοί θα φθάνουν στα όρια της εξαθλίωσης, σε αυτούς δίνεται το ολοκληρωτικό δικαίωμα από τον νόμο να αποφασίζουν για το αν και ποιοι θα λάβουν τα πενιχρά επιδοματικά ξεροκόμματα που πετάει η κομματική νομενκλατούρα.

Η επανίδρυση του πασοκικού κομματικού κράτους είναι άλλωστε ο λόγος που, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, οι δημόσιοι υπάλληλοι που εισήχθησαν με αξιοκρατικές διαδικασίες και διαθέτουν περισσότερα προσόντα – όπως μεταπτυχιακά και διδακτορικά ή μέσα από εξετάσεις στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης – κυριολεκτικά σφαγιάζονται.

Κάθε επιπρόσθετο προσόν – πλην της υποταγής στα κομματικά κελεύσματα – παύει να έχει την όποια σημασία για την εξέλιξη κάποιου, αλλά και για το μισθολογικό του κλιμάκιο.

Είναι τόσο εξόφθαλμο το γεγονός ότι το νομοσχέδιο έχει μόνο στόχο το βόλεμα των «ημετέρων», ώστε περιλαμβάνει την – πρωτότυπη, ομολογουμένως – διάταξη ότι ο... υπουργός μπορεί με απόφαση να διορίζει προϊσταμένους και διευθυντές. Επιπλέον δεν θα είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου άτομα με απολυτήριο λυκείου θα διαθέτουν την εξουσία να κρίνουν κατόχους διδακτορικών! Σημειώνουμε, για λόγους «στατιστικής», ότι οι διορισθέντες το 1981-1989 αποτελούν το 39% (!) του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων.

Συνεπώς το συγκεκριμένο κεφάλαιο του πολυνομοσχεδίου λανθασμένα ονομάζεται «Σύστημα βαθμολογικών προαγωγών και βαθμολογικής εξέλιξης». Έπρεπε να ονομάζεται, επί το ορθότερον, «Σύστημα για την επανίδρυση του πασοκικού κομματικού κράτους».

Η Ελλάδα σήμερα βιώνει πραγματικότητες που οι χώρες του Τρίτου Κόσμου έζησαν τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν μέσα από τις παρεμβάσεις οργανισμών, όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, υποστηρίχθηκαν μερίδες των εγχώριων ελίτ, οι οποίες στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων του εγχώριου πληθυσμού.

Από αυτή την άποψη δεν είναι διόλου τυχαία τα χειροκροτήματα προς τον κ. Παπανδρέου από τους βιομηχάνους της Γερμανίας ή οι διθυραμβικοί τόνοι για την «ηγετική του προσωπικότητα» από μέρος του γερμανικού Τύπου.

Μία από τις βασικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν τότε ήταν η κατάλυση του κράτους και η ιδιωτικοποίηση του συνόλου των δραστηριοτήτων του. Το γεγονός αυτό βέβαια έχει συνέπεια τον περαιτέρω περιορισμό του εισοδήματος των κατωτέρων τάξεων, αφού αυτές είναι αναγκασμένες να πληρώνουν για αγαθά που έως τότε θεωρούνταν δημόσια.

Σήμερα είναι φανερό ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την πλήρη διάλυση του κράτους. Η συνεχής υπονόμευσή του, η διάλυση κάθε λειτουργίας του, από τις δομές όπως η «Βοήθεια στο Σπίτι», έως τους φορολογικούς μηχανισμούς, την αστυνομία και τις ΔΕΚΟ, δεν είναι παρά τα προανακρούσματα της πλήρης ιδιωτικοποίησης του κράτους και των λειτουργιών.

Οι εταιρείες συμβούλων, οι Γερμανοί επενδυτές καραδοκούν για να αγοράσουν σε τιμές ευκαιρίας – και με τα απαραίτητα «δωράκια» – το σύνολο του πλούτου της χώρας. Όμως, η πιο σημαντική συνέπεια αυτού είναι ότι έτσι θα υπονομευτεί οποιαδήποτε δυνατότητα ανάπτυξης στο μέλλον.

Γι’ αυτό και το ζήτημα σήμερα μπαίνει για όλους μας με έναν απλό όσο και αμείλικτο τρόπο: Ή αυτοί ή εμείς...

* Ο Κώστας Γεώρμας είναι Δρ. Κοινωνιολογίας - Συγγραφέας, Εισηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης

Προϋπολογισμός 2012: Εκτός ελέγχου ύφεση και χρέος **

2011-10-13T01:21:00.001-07:00

Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ*

«Δυο κολασμένους μήνες» μας είχε υποσχεθεί ο υπουργός Οικονομικών πρόσφατα. Μάλλον δεν θυμάται ότι η Ελληνική κοινωνία έχει ήδη περάσει 2 κολασμένα χρόνια και με την πολιτική που ακολουθεί, θα περάσει άλλες 2 κολασμένες δεκαετίες. Ο δραματικά αυξημένος αριθμός από αυτοκτονίες του τελευταίου 1,5 χρόνου το επιβεβαιώνει άλλωστε.

Ο προϋπολογισμός, που κατατέθηκε πρόσφατα στη Βουλή, παρά τις περικοπές και τα δυσάρεστα μέτρα, θα ήταν «ευχής έργο» να υλοποιηθεί έστω και έτσι. Στην πραγματικότητα η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη.

- Η ανεργία είναι πολύ μεγαλύτερη από το 16,4% και αγγίζει, αν δεν έχει ξεπεράσει το 25%. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος, οι υπόλοιποι υποαπασχολούμενοι ή σε επίσχεση εργασίας, ενώ οι μακροχρόνια άνεργοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.

- Η ύφεση θέλει πολύ δουλειά και αισιοδοξία για να φτάσει το -2,5% το 2012 από το -8% περίπου που είναι σήμερα. Ειδικά τα νέα μέτρα πρόκειται να εξοντώσουν τα νοικοκυριά, να μειώσουν στο ελάχιστο την κατανάλωση, να αυξήσουν την ανεργία, να πολλαπλασιάσουν τα λουκέτα, να αυξήσουν την ανάγκη το κράτος να δαπανήσει για κοινωνικές παροχές.

- Το ΠΔΕ παραμένει συρρικνωμένο, το ΕΣΠΑ εκφυλίζεται, οι αποκρατικοποιήσεις γίνονται μόνο στα λόγια, τα ΣΔΙΤ έχουν σταματήσει, η αστάθεια στο φορολογικό σύστημα μας και οι έκτακτες εισφορές οδηγούν την οικονομία στην πλήρη παράλυση. Να θυμίσω ότι αρχικά το μνημόνιο προέβλεπε ανάκαμψη από το τέλος του 2011.

- Τα έσοδα για το 2012 προβλέπονται αυξημένα μόνο κατά 3%, παρά τις τεράστιες φορολογικές επιβαρύνσεις σε βάρος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Ακόμα, όμως, και αυτό το 3% είναι πολύ επισφαλές, καθώς έχει πλέον εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα πολιτών και επιχειρήσεων.

- Στις δαπάνες οι περικοπές, τα «συμμαζέματα», ο «εξορθολογισμός», οι μειώσεις μισθών, οι περικοπές από πολύτεκνους, νεφροπαθείς και καρκινοπαθείς, καθώς και οι περικοπές από το Π.Δ.Ε, εξανεμίζονται από την αλματώδη αύξηση των τόκων που πληρώνουμε. Με βάση λοιπόν το προσχέδιο του προϋπολογισμού οι δαπάνες θα είναι μειωμένες μόλις 1,1% σε σχέση με το 2011, ενώ μόνο για τόκους θα δώσουμε το 2012 17.900 εκ €, από 12.325 εκ € το 2009, 13.223 εκ € το 2010, 16.300 εκ € το 2011! Δηλαδή 10 δις € περισσότερα για τόκους μέσα σε 3 χρόνια! Όσα δηλαδή υπολογίζει η κυβέρνηση να εισπράξει σε αυτά τα 3 χρόνια από τα έκτακτα φορολογικά μέτρα που βυθίζουν την οικονομία μας στην ύφεση.

- Τέλος το δημόσιο χρέος είναι εκτός ελέγχου. Με βάση τις αισιόδοξες προβλέψεις της κυβέρνησης, στο τέλος του 2012 θα φτάσει τα 372 δις ευρώ και ποσοστό 172,7 % του ΑΕΠ από 329 δις και 142% του ΑΕΠ το 2010. Θα έχει δε αυξηθεί περίπου 80 δις ευρώ μέσα σε μια τριετία, παρά την περιοριστική πολιτική που υποτίθεται ακολουθεί η κυβέρνηση. Όλα δε τα ενδεχόμενα οφέλη από το όποιο «κούρεμα» του χρέους με τον μηχανισμό του PSI, θα έχουν εξαλειφθεί από την ανεξέλεγκτη πορεία του χρέους.

Συμπερασματικά το προσχέδιο της κυβέρνησης είναι ένα προσωρινό πόνημα ωραιοποίησης της κατάστασης για να λάβει την έκτη δόση και για ακόμα μία φορά να εκβιάσει την κοινωνία με το ενδεχόμενο της πτώχευσης. Δεν ξέρω αν θα τον εφαρμόσει η ίδια, έχω έντονες επιφυλάξεις ακόμα και αν θα προλάβει να τον ψηφίσει η ίδια. Είμαι, όμως, απολύτως σίγουρος ότι τα νούμερα του προσχεδίου αυτού, δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν. Σύντομα θα τροποποιηθούν με νέα μέτρα ή από μία νέα κυβέρνηση.

* Ο Θ. Καράογλου είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας

** Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο http://taxalia.blogspot.com

Κατάρα ή τα μυαλά στα......κάγκελα;

2011-10-10T01:46:00.001-07:00

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Θυμήθηκα, και μοιράζομαι σήμερα μαζί σας, μία παλιά κινέζικη φράση η οποία, αν και είναι ουσιαστικά «κατάρα», σε σχήμα οξύμωρο εκτοξεύεται στον ανεπιθύμητο γείτονα ως ευχή για «να ζήσει σε...ενδιαφέρουσες εποχές!» Εδώ θα προσθέσω εγώ και μια άλλη διάσταση που αφορά γενικά στο ανθρώπινο γένος και ειδικά σε εμάς τους Έλληνες στην Ελλάδα της τρόικα, ότι …

«πέρα από το να ζήσει κανείς σε ενδιαφέρουσες εποχές, να ΜΗ διαθέτει τις δεξιότητες που απαιτούνται για να χειρισθεί τις κρίσεις αυτών των εποχών!...»
Και είναι θαρρώ άξια αναλύσεως η εποχή που διανύουμε, μεταξύ άλλων, με όλα τα μεγάλα σκάνδαλα στο «μπαούλο της λησμονιάς» με τον Γιώργο Πρωθυπουργό και με Θόδωρο και Ευάγγελο «αντί-Προέδρους», με τον Αντώνη στο τιμόνι της Νέας ΝΔ, με την Αλέκα μονίμως στο τιμόνι του ΚΚΕ, με τον Αλέξη κυρίαρχο του παιχνιδιού στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Γιώργο Καρατζαφέρη να στηρίζει, να υποστηρίζει και μετά να εξηγεί ότι τελεί υπό όρους η υποστηρικτική…στήριξη του «γειτονικού» του ΠΑΣΟΚ αλλά και υπό όρους της «συγκατοίκου» στη δεξιά πολυκατοικία Ν.Δ.! Τους Οικολόγους, την Ντόρα, τον Φώτη και τον Γιάννη ΔΕΝ τους μνημονεύω εδώ καθότι φρονώ ότι ίσως το θεωρούσε «προσβλητικό», εάν τους περιλάμβανα ανάμεσα στους παραπάνω Προέδρους, ως ΠΡΟΕΔΡΟΣ της Βουλής μας ο...Φίλιππος!
Είναι εντυπωσιακά ενδιαφέρουσα η εποχή που διανύουμε καθώς την καθημερινή μας πραγματικότητα την φορτίζουν, πέρα από την απίστευτα υψηλή ανεργία και η αβάστακτη ακρίβεια και η αβεβαιότητα για την ασφάλεια των καταθέσεών μας, (πόσοι άραγε διαθέτουν ακόμη ρευστό σε τραπεζικά ιδρύματα). Φιγουράρουν σε απίστευτα υψηλά στατιστικά επίπεδα φόνοι, βιασμοί και εκβιασμοί, ληστείες, νοθείες, λαθρεμπόριο καυσίμων Αφγανών και Πακιστανών, δουλεμπόριο Αλβανών εργατών και εμπόριο λευκής σαρκός εκ του πρώην «παραπετάσματος» προερχόμενων καλλίγραμμων «χορευτριών στριπτήζ και μπαρ-γουήμεν», και εξαγωγή αυτοκινήτων πολυτελείας από τα ελληνικά σύνορα προς βαλκανικές χώρες χωρίς να έχει πιστοποιηθεί από συνοριακά όργανα τελωνείων και αστυνομίας η εισαγωγή τους από τον ίδιο τον βαλκάνιο επισκέπτη στη...χώρα μας.
Είναι δραματικά ενδιαφέρουσα η εποχή μας όταν εκτός των τειχών των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, με την καλοπληρωμένη μάλιστα, όπως λένε τα ρεπορτάζ, αρωγή από εξέχοντα στελέχη της κοινωνίας μας που ανήκουν στη ευρύτερη περιοχή της Θέμιδος, βρίσκονται οι ΕΜΠΟΡΟΙ του λευκού θανάτου την ίδια ώρα που εντός των τειχών αλλά και σε εγκαταλειμμένα γιαπιά σβήνουν τα θύματά τους .
Είναι προκλητικά ενδιαφέρουσα η εποχή μας όταν οι γεννήτορες των Νόμων του Κράτους ομιλούν για το δράμα της μη εφαρμογής τους λησμονώντας ή παραβλέποντας(;) το γεγονός ότι οι ίδιοι είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον και το δικαίωμα της εφαρμογής τους, ή επιχειρηματολογούν περί «διαπλεκόμενων» συμφερόντων δανειζόμενοι τα μικρόφωνα και τις κάμερες αυτών των συμφερόντων και συχνά σε χώρους που ανήκουν όπως το ορίζει η λογική και οι Νόμοι της ελληνικής δημοκρατίας σε αυτά τα «...συμφέροντα!"
Είναι κωμικά ενδιαφέρουσα η εποχή μας καθώς έτσι και βγεις στην πλατεία του χωριού ή της κωμόπολης και φωνάξεις «Πρόεδρε» θα γυρίσουν να σου χαμογελάσουν οι μισοί από τους κυκλοφορόντες ενώ με την ίδια προσφώνηση στην πλατεία Ομονοίας ή Συντάγματος θα γυρίσουν, εκτός λαθρομεταναστών και τουριστών σχεδόν ΟΛΟΙ οι…ιθαγενείς!
Είναι πικρόγλυκα ενδιαφέρουσα η εποχή όταν κάποια «καλόπαιδα»
(επιεικώς «παρατρεχάμενοι» της εξουσίας και σε πεζοδρομιακή αργκό Κομματόσκυλα)) ακριβοπληρωμένα σε επίπεδο προκλητικότητας για εργαζομένους και συνταξιούχους της ελληνικής κοινωνίας επιδείχνουν προκλητικότατα τις αδυναμίες τους σε δημόσιους χώρους εντός της ελλαδικής επικράτειας την ίδια σχεδόν στιγμή που κάποια άλλα παιδιά με αναπηρίες και ΜΗΔΕΝΙΚΕΣ απολαβές κερδίζουν για την Ελλάδα Ολυμπιακά μετάλλια με το πνεύμα αγωνιστικότητας και λεβεντιάς !
Πόσο πιο «ενδιαφέρουσες» σε επίπεδο ηθικής και αξιών ήταν κάποιες άλλες εποχές στις οποίες το κυμπαρίλικι και το φιλότιμο, η προσφορά, η υπηρεσία, η θυσία και η φιλοπατρία ήταν καθημερινές πραγματικότητες και όχι αγαθά σε ανεπάρκεια και εννοιολογικές οντότητες μουσειακού χαρακτήρα;
Βέβαια πολιτικά, οικονομικά και πρακτικά ήταν λιγότερο ενδιαφέρουσες από τη δική μας την εποχή δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα!
Τελικά κάποιος Κινέζος καταράστηκε την Ελλάδα και εμάς τους Έλληνες ή εμείς λειτουργώντας ως αθεράπευτοι «οπαδοί» γνωστών ΠΑΕ σε επίδειξη πρωτοφανούς «εθνικής ...ομοφωνίας» αποφασίσαμε να στείλουμε τα μυαλά μας στα.... κάγκελα;

«Δυο χρόνια ΠΑΣΟΚ. Περαστικά μας!»**

2011-10-04T01:25:00.001-07:00

Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ*

Δυο χρόνια συμπληρώνονται από τότε, που η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Δυο χρόνια από τότε, που κυριάρχησαν οι ψεύτικες υποσχέσεις, η ακατάσχετη υποσχεσιολογία και οι δημαγωγικές πρακτικές. Δυο χρόνια από τότε που…

ξεκίνησε η αμαύρωση της χώρας μας στο εξωτερικό και εκτροχιάστηκε η εθνική μας οικονομία. Για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, μια κυβέρνηση λειτουργεί με ανεύθυνο και επικίνδυνο τρόπο, οδηγώντας τη χώρα στον κατήφορο.

Από το «λεφτά υπάρχουν» οδηγηθήκαμε στο «δεν υπάρχει σάλιο» και από εκεί στο Μνημόνιο, στο Μεσοπρόθεσμο και σε ότι αυτά συνεπάγονται. Η Κυβέρνηση έχασε πολύτιμο χρόνο και οδήγησε τους Έλληνες πολίτες στα όρια της αντοχής τους. Αποτέλεσμα της αναποτελεσματικής και επικίνδυνης πολιτικής που ακολούθησε, ήταν να εκτροχιαστεί δημοσιονομικά η χώρα, να βυθιστεί σε μια παρατεταμένη ύφεση και να χαθεί κάθε εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και στους θεσμούς.

Το ΠΑΣΟΚ μοιραία και άβουλα μας οδήγησε στα δεσμά του Μνημονίου με μια σειρά μέτρων που γονάτισαν τα ελληνικά νοικοκυριά, καθήλωσαν την αγορά, ισοπέδωσαν κάθε αναπτυξιακή προοπτική. Διαπιστώνοντας, όμως, ότι τα μέτρα που επέβαλλε στον Ελληνικό λαό δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, οδηγήθηκε στο Μεσοπρόθεσμο πλαίσιο. Αποτέλεσμα ήταν να περάσει ένα καλοκαίρι, χωρίς να προχωρήσει ούτε σε μια μεταρρύθμιση, με συνέπεια να επιδοθεί σε μια ανηλεή φοροεπιδρομή, επιβάλλοντας έκτακτα χαράτσια, έκτακτες εισφορές και κάθε λογής φοροεισπρακτικό μέτρο.

Σε αυτή την κατάσταση, η ανεργία έχει φτάσει στα ύψη, τα λουκέτα στην αγορά πολλαπλασιάζονται, οι επενδύσεις είναι καθηλωμένες, οι δείκτες της παραγωγικής δραστηριότητας, όπως και η ανταγωνιστικότητα, είναι σε χαμηλά επίπεδα και η αισιοδοξία έχει πλέον εκλείψει. Οι πολίτες δεν μπορούν να απαλείψουν από την μνήμη τους τις δημαγωγικές υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ πριν τις εκλογές. Οι πολίτες παραπλανήθηκαν συνειδητά και κατέληξαν να έχουν τεράστιες εισοδηματικές απώλειες, εξαιτίας της λανθασμένης πολιτικής που η Κυβέρνηση ακολούθησε.

Η αποτίμηση των δυο ετών διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ είναι θλιβερή. Κρίση δανεισμού, βαθιά ύφεση, δημοσιονομικές αστοχίες, έλλειψη ουσιαστικού σχεδίου. Η κατάληξη για την εθνική μας οικονομία είναι τραγική. Κάθε ίχνος αξιοπιστίας της χώρας μας χάθηκε, οι δανειστές μας σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη χώρα και οι πολίτες έχουν φτάσει πλέον στα όριά τους.

Ποιος να φανταζόταν πριν δυο χρόνια, τότε που το ΠΑΣΟΚ έταζε τα πάντα στους πάντες, ότι σήμερα θα μιλούσαμε για χρεωκοπία της χώρας; Ποιος να φανταζόταν, ότι οι πολίτες θα έχαναν σημαντικό μέρος των εισοδημάτων τους; Ποιος να φανταζόταν, ότι θα γινόταν λόγος για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων;

Η παταγώδης αποτυχία του ΠΑΣΟΚ είναι πρωτοφανής. Η πολιτική τους είναι αδιέξοδη και ιδιαιτέρως επικίνδυνη για τη χώρα. Η «επέτειος» των δυο ετών διακυβέρνησης της χώρας, εύλογα γεμίζει τους πολίτες με αισθήματα απογοήτευσης, δυσαρέσκειας και αγανάκτησης. Σε αντίθεση με τους κυβερνώντες, που χαρακτηρίζονται από αναλγησία και από πολιτική απάθεια απέναντι στα δεινά, που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει. Ο Ελληνικός λαός έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται, να ελπίζει και να αισιοδοξεί. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει δικαίωμα να ανακόπτει τις προσδοκίες και τα όνειρά του λαού, γι' αυτό οφείλει άμεσα να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία. Στη Δημοκρατία άλλωστε, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Τη λύση δίνει πάντα ο κυρίαρχος λαός!

Η Εργατική Τάξη έχασε τον…Παράδεισο!

2011-10-04T00:59:00.001-07:00

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Από τα μέσα του 19ου αιώνα εποχή που γράφτηκε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μέχρι και την προτελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική η Εργατική Τάξη, παρά την τόσο προσδιοριστικά επιτυχημένη άποψη του Μαρξ για «την αυταπάτη της Μεσαίας Τάξης» ότι αποτελεί …

δυνατή οικονομική οντότητα ικανή να αναστείλει την επέλαση του βάρβαρου Κεφαλαίου στην μορφή του «άκρατου» φιλελευθερισμού της Αγοράς κατόρθωνε να…ακουμπά τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ της οικονομικής ευημερίας εισπράττοντας αξιόλογες αμοιβές για την προσφερόμενη εργασία της εφόσον ήταν ακόμη οικονομικά ενεργή και υποσχέσεις για επάρκεια οικονομικών πόρων όταν έμπαινε στο στάδιο της συνταξιοδότησης. Βέβαια μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι δεν ζούσαμε, όπως σήμερα, δεκαπέντε και είκοσι χρόνια μετά την συνταξιοδότηση και στην ανταγωνιστικότητα των Οικονομικών συστημάτων Ευρώπης και Αμερικής δεν υπήρχε καμία έξωθεν απειλή….

Το σενάριο, σε υπέρ απλουστευμένη μορφή, ήθελε τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα ως «δούλους» στους τσιφλικάδες και τους γαιοκτήμονες Ευρώπης και Αμερικής, ως «χαμάληδες» στον δευτερογενή τομέα και την μεταποίηση. Στη συνέχεια ακούστηκαν φωνές και μας προέκυψε μετά την Γαλλική και την Αμερικανική κυρίαρχα η Ρωσική Επανάσταση και οι εργαζόμενοι σε γεωργία – κτηνοτροφία - φάμπρικες απέκτησαν δικαιώματα, μετουσιώθηκαν σε ανθρώπινα όντα από απλά «θηλαστικά» (ίσως και…ζώα) και επειδή ο φόβος πάντοτε φυλάει τα….έρμα, τα Συνδικάτα ανδρώθηκαν και «έβγαλαν γλώσσα στις υπερβολές των αφεντικών….» Στην Ευρώπη και την Αμερική η δύναμη των Συνδικαλισμένων όχι μόνο κατόρθωσε να διασφαλίσει για την Εργατική Τάξη δικαιώματα (καμιά φορά και…προνόμια) αλλά αποσόβησε και το φάσμα μιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης ιδιαίτερα στην Ευρώπη μετά την ήττα της Γερμανίας του Κάϊζερ και στην Αμερική μετά το μεγάλο Κραχ της Γουώλ Στρητ! Αυτό είναι το υπέρ απλουστευμένο σενάριο που περιέγραφε το σχετικά μακρινό χτες του 19ου και του 20ου αιώνα.

Ο κόσμος άλλαξε….

Η ΕΝΤΟΝΗ κριτική των συνδικαλιστών της Δύσης για τα αντίστοιχα στελέχη της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ότι εκεί, Συνδικάτα και κορυφαίοι Συνδικαλιστές κατείχαν θέσεις στην Κομματική ηγεσία της ΕΣΣΔ οπότε και δεν υπήρχαν προϋποθέσεις διαφοροποίησης. Ενώ στη Δύση οι Συνδικαλιστές φρόντιζαν η Εργατική Τάξη να πάει…Παράδεισο!.. Στη συνέχεια το Καπιταλιστικό κατεστημένο κατόρθωσε να αφομοιώσει, σταδιακά και μεθοδικά, κορυφαίους Συνδικαλιστές και μετά την πτώση του Τείχους δεν ήταν απαραίτητο να είναι κανείς Μάγος, Κοινωνιολόγος, Οικονομολόγος ή Πολιτικός Επιστήμονας για να προβλέψει τι θα μας προέκυπτε!…

Όταν τις περασμένες δύο δεκαετίες ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά» ή «μειωμένα» ωράρια εργασίας κανείς δεν φανταζόταν τις εξελίξεις που προκύπτουν ραγδαία και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη σε αυτά τα ωράρια θα απολάμβανε «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, αναπτύσσοντας καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με οικογένεια και συναδέλφους αποβαίνοντας ταυτόχρονα περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Ξεκινώντας από την Αμερική η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών και μειωμένων ωραρίων» απασχόλησης μετουσίωσε την ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ σε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί το αίμα της εργατικής τάξης δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» δηλαδή της Κίνας! ΑΚΟΥΣΕ και…ΦΡΙΞΕ φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή, ΑΥΤΗ εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται στα σπλάχνα της Κομμουνιστικής ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το οικοδόμημα του Δυτικού Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι η ανταγωνιστική οικονομία της Κίνας)!...

Η εικονική πραγματικότητα εξαφανίζεται με απίστευτα γοργούς ρυθμούς δίνοντας τη θέση της στην θλιβερή εικόνα μιας Μεσαίας Τάξης που διαγράφεται από τον χάρτη του κοινωνικού συστήματος χωρίς κανείς να συνειδητοποιεί ότι μόλις εκλείψει η Μεσαία Τάξη αυτομάτως η εργατική τάξη «χάνει» τον παράδεισο!

Τελικά, με τις ρυθμίσεις ΠΑΣΟΚ στα εργασιακά θέματα, ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ και στη συνέχεια ανασφάλιστη και με προσβλητικά επίπεδα αμοιβών ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ στον, σχεδόν ανύπαρκτο πλέον, ιδιωτικό τομέα φοβάμαι μήπως ξαναδούμε ΚΑΙ παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται ως άμισθα ΤΣΙΡΑΚΙΑ στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του!

Αναρωτιέμαι, κλείνοντας, μήπως οι ΕΧΟΝΤΕΣ και ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ στην Ελληνική Επικράτεια λησμόνησαν τί οδήγησε πριν 160 περίπου χρόνια τον Μάρξ και τον Ένγκελς να συνθέσουν το ανατρεπτικό κάλεσμα «….εργάτες όλους του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;…»